Verslag 1e dag Transalp 2012

Verslag 1e dag Transalp

1e etappe Mittenwald-Solden
116 km, 3:41:39, 2350 hm, 8e bij Masters


De dag van het windjackie en het snelheidsrecord.

We liggen op ons bed te recupereren van de 1e etappe. De kop is er af en
we weten waar we staan. Bij de Master (80+ jaar) zijn 2 koppels
onbereikbaar. De rest zit dicht bij elkaar. Bovenop de Kuhtai, de klim
waar het vandaag, zoals eigenlijk wel verwacht, om ging, zaten we samen
met nrs 3, 4 en 5 bij de Masters. In de afdaling verloor Leon de
aansluiting vanwege een windjackie dat achterste voren zat. Beneden in
Oetz was het gat dik een minuut. Leon blijkt ook problemen te hebben met
remmen. Ik keerde om en pikte Leon op, maar we konden samen het gat niet
meer dichtrijden en verloren 4 minuten in 30 km. De achteropkomende
groep, met het 1e mixkoppel!, bevatte ook 2 Masters, die samen met ons
finishten. Een 8e plek dus. Met vooruitzicht op verbetering. Als wij van
deze rit voldoende herstellen tenminste. Het winnende duo vandaag zijn
de duitsers Hornetz en Weiss. Met een buitenaards gat op ons van 17
minuten.

Na een lange nacht (blij dat ie voorbij was) begon de dag met een
strakblauwe lucht. Mijn hoofd voelde weer beter aan en ik kreeg er
vertrouwen in dat de virus het niet van me ging winnen. Nog wat
paracetamol erin en gaan. De auto blijft achter op de parkeerplaats. Met
nog 10 minuten te gaan vervoegen we ons in het 1e startvak. Ik wandel
nog even naar voren langs al onze concurrenten en neem nog wat foto’s.
Nog 2 minuten, alle tijd, maar intussen wordt Leon behoorlijk nerveus en
hij staat te springen dat ik terug moet komen. Het startschot, we wensen
elkaar succes in het avontuur dat Transalp heet. We gaan. Leon roept
iets van volg mij maar, maar hij vergist zich in mijn behendigheid om in
de nauwe straatjes naar voren te rijden. Voorin beginnen we aan de
eerste klim 150 m omhoog. Er vallen geen gaten en we kunnen de volgende
20 km in een groeiend peloton voorin blijven. Dan nog 100 m omhoog, het
breekt in stukken, en we storten ons in de afzink naar het Inntal. Dan
een kleine 20 km waarin heel rustig wordt gereden en zo’n 150 man en
vrouw aansluit. Aan de voet van de Kuhtai gaat het los. We zitten
wederom voorin, maar een valpartij noodzaakt mij tot een stuurcorrectie
en Leon achter mij tot vol remmen. Met enige vertraging gaan we verder.
Nu wordt het spannend: Leon fiets makkelijk en ik zit er achter met hoge
trapfrequentie en een hartslag die snel op en over het omslagpunt komt.
Ik maak duidelijk dat niet harder gaat. De voorste groep met ca 20
koppels laten we gaan. De klim is zeer ongelijkmatig met vlakke stukken
en bulten van 500 lang tot 16%. Hitte overvalt ons en Leon drinkt bijna
1 bidon per km. Ook bij mij druipt zweet van de neus. Maar ik ben in
staat om door te gaan, weliswaar boven omslagpunt. Leon krijgt het
moeilijker. Hij zit in mijn wiel maar laat wat gaatjes vallen. Ik (echte
diesel) krijg het verzoek niet onregelmatig te versnellen. Met de
hoogtemeter weet je precies hoever het nog is. Nog 200 hm, nog 100 hm en
de weg vlakt af. Ik heb me gefocused op 2 koppels, waarmee ik graag de
afdaling in wil. Terwijl Leon aan het hannesen is met z’n jackie omdat
ie niet dweilnat naar beneden wil, geven ze gas met mij in het wiel. Het
gevolg is bekend.
Een record: nooit eerder reed ik op de fiets 89,8 km/uur. Ik kan me niet
herinneren waar’t is geweest. Leon zat op 87,9 km/uur ook voor hem als
lichtgewicht een record.

Bij de finish was het lekker zonnig en konden we snel de tekorten
aanvullen. Leon had maar liefst 5 bidonnen gebruikt, maar was
uitgedroogd. Ik kwam op 1,5 bidon.

Zo, nu op naar de pastamaaltijd. Maar eerst nog eens goed kijken naar
Leon’s achterwiel. Blijkt dat de lasnaad van de velg is losgegaan.
Vervelend. Ander achterwiel dus. Gelukkig kan Rose Versand ons helpen
aan een wiel. Wel iets zwaarder, dus Leon rijdt morgen met handicap.

Morgen direct klimmen naar de Timmelsjoch en dan Italie in.

advertenties