Verslag Granfondo Ardennaise 2011

Door: Leon van der Ster
Datum: 06-06-2011

Afgelopen zondag stond dan eindelijk de openingscyclo van de Lage Landen op het programma. Een paar dagen ervoor werd er in de Steven Rooks Classic ook nog door vele wielerliefhebbers en cyclopassionisten gekoerst, maar omdat daar niet langer een echte uitslag van is, wordt deze prestatietocht niet meer in het rijtje van de cyclosportieven opgenomen.

Uiteraard bekeek ik nog wel even de uitslagen van de klimtijdritten en speurde de forums en site’s af voor nadere informatie. Tenslotte komen we die mannen ook tegen in de Ardennen cyclo’s en een beetje oog hebben voor je concullega fietsers kan geen kwaad. Sjef Graafmans had op de klimtijdritten op de Redoute en de Waides weer van zich laten horen en zal zich normaliter ook bij de Ardennaise nadrukkelijk van voren gaan melden (helaas reed iemand zijn spaken uit zijn wiel voordat we de Chambralles opreden en was het einde Ardennaise voor hem).

In de kopgroep van de SRC zaten twee renners die bij de Ardennaise hun Cycloteam.nl debuut gingen maken. Mannen die enkele jaren geleden bij de Elite duidelijk hadden gemaakt dat ze héél hard konden fietsen, maar anno 2011 nog steeds een fanatieke liefhebber zijn van de sport.  Met Jos Kaal en Arnold Stam zijn we bij Cycloteam.nl niet alleen twee kleppers, maar bovenal twee persoonlijkheden rijker.

Een paar weken ervoor, was bij de klimtijdritten in de toertocht LBL duidelijk geworden dat het nieuwe Belgische Grinta Granfondo team de straatstenen eruit reden. De namen van de drie Bart’s stonden steevast voorin in de uitslagen. Benieuwd of ik die mannen tijdens het openingsbal kon volgen..

Op de zaterdagochtend vertrok ik met mijn pa (Arie), die samen met Loes, Eveliene en Frank, de begeleiding ging doen, richting het zonnige Ardennen. Daar om 12.08 aangekomen, brandde de zon al flink op de huid waar de contouren van het vele ‘buiten spelen’ steeds zichtbaarder aan het worden zijn.

Een paar minuten later kwamen de andere 8 Cycloteam’ers, in de personen van Joop Koster, Robert Tol, Frank Westdorp, Erik Ruesink, Loes Paters, Jos Kaal, Christian van Doorn en Eveliene de Geus.

Met zijn tienen lekker buiten bij het vernieuwde sporthotel in Durbuy op het terras gegeten (sandwich kaas en grote kom tomatensoep) en vervolgens op het gemakje omgekleed en om 15.00 uur met de zes renners een blokje losfietsen. Dit deden we richting Hamoir, zodat we gelijk onze startbescheiden konden ophalen. Frank en Arie reden in de auto achter ons aan, zodat Frank gelijk wat mooie teamfoto’s kon schieten en de startbescheiden met de auto mee terug konden.

‘Rupsje nooit genoeg’ Erik, die dit jaar binnen Cycloteam.nl sowieso het record aantal gereden Cyclo’s in 1 seizoen op zijn naam gaat zetten, had zich bijvoorbeeld voor alle drie de Bioracer Challenges ingeschreven en ontving daarmee een heel ‘pretpakket’, bestaande uit o.a. Bioracer rugzak, bidons en nog veel meer. Ondanks dat Erik geen moeite heeft om bepakt op reis te gaan, bleek het wel handig dat we alles aan Frank konden meegeven. Mooie van een volgauto bleek ook dat we bij de lekke band van Robert richting Hamoir gelijk een reservewiel konden steken.

Waar het merendeel bij terugkomst op het terras in het zonnetje belandde, kozen Joop en ik ervoor om lekker eventjes een uurtje gestrekt te gaan. Rust inbouwen in mijn trainingen en dagelijkse leven blijkt voor mij praktisch onmogelijk, dus kwam zo’n hersteluurtje wel lekker uit. Al was een lekker koud Belgisch biertje in het zonnetje ook wel heel verleidelijk..

Vanaf 19.00 uur konden we aan tafel en werd een lekkere spaghetti maaltijd geserveerd. De vleesliefhebbers konden zich nog extra vermaken met een grote steak die van de grill afkwam en uiteraard neem ik daar een lekker rood wijntje bij.

Dirk Keijnemans en Arnold Stam kwamen vervolgens net na het eten binnen en natuurlijk lustte Dirk nog wel een ‘klein’ bordje spaghetti…Nadat ook Stefan van Dijk de reis richting de Ardennen erop hadden zitten, werd door Christian het programma voor de zondagmorgen doorgenomen. Half zeven eten, vervolgens 7.15 richting Hamoir en ook werden de plekken voor de bevoorrading doorgenomen.

De zondagochtend zag er een stuk anders uit dan de zonnige zaterdag. Druilerig en somber weer. De voorspellingen waren met 85% kans op neerslag ook niet best. Voor mij een reden om mijn nieuwe Quasar velgen met Vittoria tubes toch maar te wisselen voor de Conti 4000S draadband, zodat lekrijden toch wat makkelijk valt op te lossen, mocht dat überhaupt gebeuren.

Nadat we nog met een licht buitje richting Hamoir vertrokken, begon het flink op te klaren. Het wegdek werd droger en zelfs de zon liet zich zien. Uiteindelijk heb ik bijna 5 uur in de zon gereden…Wat zijn die weersvoorspellingen toch betrouwbaar..

Na de teamfoto vertrokken we naar het startvak. Aldaar was Frank Scheffer zich aan het inrijden. Frank, die bij de Granfondo Colnago nog een sleutelbeenbreuk op liep, begint alweer lekker in vorm te geraken. Zo liet hij het vorige Cycloteam.nl trainingskamp in de Ardennen wel merken…

Met elf actieve renners en vier man begeleiding waren we ruim vertegenwoordigd in deze cyclo, waar het deelnemersaantal vanwege de weersverwachtingen toch wel tegenviel. Het deelnemersveld echter niet.

In het bevoorrechte startvak kon ik vele cyclokleppers vanuit België en Nederland waarnemen. Uiteraard stond ook de Luxemburger Ralph Diseviscourt aan de start, evenals Nederlandse toppers als Hans Pijpers en Jos Wolfkamp. Allen 30 of 40 plus, waarbij de persoonlijke ambitiedrang voor zo’n Cyclo nog steeds voelbaar is. Naast deze ‘oudere’ garde, is het leuk om te zien dat steeds meer beloftevolle renners uit het wedstrijdcircuit de rondjes om de kerk en de veelal vlakke klassiekers gaan combineren met het uitdagende cyclowerk. De top en subtop van de Cyclowereld wordt zodoende steeds groter. Hetgeen ik zelf ook weer ondervond tijdens de Ardennaise.

Ten opzichte van twee jaar geleden, toen ik 11e werd in deze cyclo, denk ik dat ik behoorlijk verbeterd ben. Ik ben een paar kilo lichter, train gerichter en gestructureerder, let meer op mijn voeding (nou ja, iets meer dan), doe aan krachttraining en rijd nu bij de Elite mijn wedstrijden ipv bij de Amateurs B. In de uitslag is dit echter niet terug te zien..

De start verliep voorspoedig. Ik had totaal geen moeite met het tempo dat we daar omhoog reden en kon me makkelijk van voren handhaven. Mooi om te zien dat er nog heel wat WNF panda’s voorin op de broeken te bewonderen waren! Voorin meerijden en zorgen dat ik goed gepositioneerd aan de Chambralles kon beginnen, was het eerste doel. Hier is enige koerservaring, zoals ik bij de klassiekers opdoe, heel handig. Vlak voor het opdraaien zat ik zodoende ook ergens bij de eerste 10 renners. Dat ik dit bovenaan ook zat, deed me deugd. Eerst een tijdje in het wiel van Ralph, hetgeen me goed afging, en het laatste stuk nog even mee met Bart Deurbroeck, hetgeen al wel pijn begon te doen.

Na het laatste steile stukje kwam ik ongeveer als 6e boven. In mijn nabije gezelschap ‘slechts’ 4 van de 4 Grinta renners. De cols erna bleek wel wie er dit jaar de dienst gaan uitmaken in de Ardennen cyclo’s…Alhoewel het tempo bovenop stagneerde en er nog een grote groep kon aansluiten, was wel duidelijk dat er tegen dit Grinta team als individu niet viel op te boksen. Nadat het tempo door verschillende renners van het team zowel bergop als op het vlakke werd bepaald, snapte Ralph wel dat je beter zelf kon demarreren en dan een renner van hun mee moest nemen. Zo gezegd, zo geschiedde. Ralph sprong op een vlak stuk weg uit de kopgroep en Bart vloog er achteraan. Het was klaarblijkelijk de bedoeling dat er meer Grinta renners voorin moesten komen, want om beurten probeerden ze weg te rijden. Ik voelde me de eerste 50 km. nog heel goed en werd een beetje overmoedig door zelf richting de L’Ancienne Barrière maar weg te rijden. Ik kreeg een Grinta renner mee en samen draaiden we even, tot ik mijn motor in de soep draaide. Of beter liet gaarkoken. Dit was weer net iets te veel voor me…De aansluiting naar de voorste 2 ging dus niet lukken, nee erger…ik kon nog maar net aanpikken bij de groep.

In deze groep zaten Jos Wolfkamp en Hans Pijpers ook. Van het Veltec Willier team zat Valentino Roncada erbij. Verder o.a. nog een jong talent uit België, de 23 jarige Kenneth van Compernolle. Hiervoor zat ook de pas 19 jarige! Nederlander Pablo Schmeitz (die al indruk had gemaakt bij de klimtijdritten in de toertocht van LBL) in de kopgroep, maar helaas kreeg Pablo met pech te maken.  We gaan hem nog zeker terugzien dit jaar.

Voor mij kwamen na mijn overmoedige actie de momenten waarbij ik naar zuurstof moest happen een beetje te snel achter elkaar, waardoor het kaarsje langzaam uit begon te gaan. De Côte Daisomont op 67 km. was jammer genoeg net iets te lang toen halverwege de mannen van Grinta het tempo gingen opvoeren. De top bereikte ik zodoende solo…de rest zag ik een 30 tal meters voor me rijden. Achter me was er nog iemand gelost en ik wachtte even op hem om samen de kloof weer te gaan dichten. De afdaling van de Wanne is er echter eentje die ik niet zal aangrijpen om de achtervolging in te zetten. Zeker niet om dan vervolgens bij de Stockeu weer gelost te worden. De jongen op wie ik wachtte ging in een bocht nog bijna onderuit, waardoor ik het helemaal wel best vond. Helaas begreep ik later dat vanuit onze groep de ‘onrustzaaiers’ van Grinta er tussenuit waren gegaan en het tempo dus ook voor mij wel te doen had geweest. Op de Stockeu zag ik ze een eindje voor me rijden en in het begin liep ik zelfs op ze in. Ik had er echter niet meer de benen voor om het gat volledig dicht te rijden op die klim.

Bovenop kwam ik zodoende als 13e door, alwaar onze begeleiding met bevoorradingstasjes klaar stonden. Een ideaal moment om twee nieuwe bidonnen bij te steken, want met het zonnige en warme weer waren mijn andere bidons aan de voet van die verschrikkelijke Stockeu leeg. (de weggegooide tasjes en bidonnen werden natuurlijk allen weer netjes door onze begeleiding meegenomen).

Ik heb vervolgens een paar km. geprobeerd om weer dichter bij de groep te komen, maar dat bleek redelijk zinloos te zijn. Toen er vervolgens een verkeersregelaar op de motor langskwam, begreep ik dat er niet ver achter mij een ander groepje aan zat te komen. Ik heb toen even een tijdje rustig gereden en goed gedronken en gegeten, alwaar ik aansloot in het 2e pelotonnetje. In deze groep zaten met Frank Scheffer en Arnold Stam twee goede ploeggenoten en nadat ik weer een beetje geacclimatiseerd was, kon ik mijn ‘werk’ hier ook weer doen. Arnold besloot zo nu en dan om de knuppel in het hoenderhok te gooien, waardoor bij velen de lampjes steeds zwakker begonnen te branden.

Na nog een ‘vage’ optocht te hebben meegemaakt in één van de dorpjes, alwaar we verplicht werden om te wachten (hetgeen ons ruim 2,5 minuut kostte), konden we onze weg richting de finish weer vervolgen. De groep ervoor zagen we niet meer terug. Wie we opeens wel terugzagen, waren de drie mannen van Grinta..?! Ja, zij waren klaarblijkelijk verkeerd gereden. Toen zij ons weer passeerden, bleek dat voor de sterkere renners uit ons groepje gelijk een mooie aanleiding om mee te sluipen. Zelf kon ik ook nog aanpikken, maar op een volgende klim reden ze toch stapvoets bij me weg.

Arnold maakte vervolgens op het vlakke winderige tussenstuk de sprong naar hun en uiteraard besloot ik in het achtervolgende groepje mijn benen stil te houden en niet mee te gaan draaien. Laat eerst iemand anders het werk maar opknappen (en zo beredeneerde ik, Arnold zal bij zijn categorie sowieso naar het podium rijden). Van het resterende groepje wilde slechts drie man draaien en toen de groep voor ons gevlogen was, kon ik het natuurlijk niet meer laten om mee te doen. Twee jonge Nederlanders maakten wel indruk op me. 1 door zonder blikken of blozen elke keer weer mee op kop te draaien (bleek Arjan van der Plas uit Katwijk aan Zee) de andere door zijn explosieve versnellingen, waardoor hij constant probeerde weg te rijden (bleek Wouter van Willigen). Na een spervuur van demarrages en ik het zat werd om steeds maar weer gaatjes dicht te rijden, bleven uiteindelijk twee man van onze groep toch nog weg en die werden 13e en 14e. Ik ging vandaag dus zeker wel in de top 20 eindigen, aangezien het laatste stukje bergop was.

Tenminste, dat dacht ik. Tot mijn verbazing werd het echter dezelfde gevaarlijke sprintaankomst onder het tunneltje door als 2 jaar terug. Net nadat ik in de groep had geroepen dat enkel diegene die meegedraaid hadden en het verdienden, mochten sprinten, komt in één keer, ploeggenoot Frank als een bezetene langsrijden. Hij zat een tijd in zijn eentje in de achtervolging op ons en dacht een mooie kans te zien om er op en erover te gaan. Enigszins verbaasd door zijn actie, kwam de sprint toch op gang. Zelf werd ik 17e en Frank 18e.

Arnold bleek heel netjes 10e te zijn geworden. Zowel Frank als Arnold pakten ook nog eens een 2e plek in hun leeftijdscategorie. Drie man bij de eerste 20 was natuurlijk heel goed. Cycloteam.nl debutant Jos Kaal zat niet heel verder achter ons en kwam keurig op een 33e plek binnen. Vervolgens kwamen alle andere renners gelukkig zonder kleerscheuren allemaal weer terug en had iedereen er een zonovergoten en mooie rit opzitten.

Helaas bleek Dirk al in het begin lek te hebben gereden, waarvoor hij er maar een trainingsrit van gemaakt had en dit gold ook voor Christian die na de Stockeu een afloper kreeg. Tonny die als 45e over de finish kwam, had, zo hoorde ik een deelnemer zeggen, in zijn groep vooral indruk gemaakt met zijn ‘buitenblad’ trainingen…Erik, ook nog in de top 50, bevestigde dat nog even..

Mede dankzij de voortreffelijke begeleiding van Loes, Arie, fotograaf Frank en ‘coureur’ Eveliene, de onderlinge sfeer en het goede weer, was het wéér een subliem Cycloteam.nl fietsweekendje geworden. Na afloop nog even lekker met elkaar gepraat en een herstel broodje worst op. En vervolgens voldaan weer terug naar huis.

De domper moest toen echter voor mij en mijn vader nog komen. In mijn onnozelheid volgde ik de navigatie die ons via de E25 richting Luik naar huis moest brengen. Door het vakantieverkeer stond deze echter muurvast en alternatieve sluiproutes door hartje Luik bleken evenmin succesvol, aangezien alle toe-en afritten richting de E25 daar dicht waren gemaakt. Vervolgens kwamen we na drie uur eindelijk uit Luik en stonden we weer vast richting op de A13 richting Hasselt. Dit resulteerde erin dat we pas om kwart voor elf in Klaaswaal waren, terwijl we om iets voor vieren vertrokken! Ruim 4 uur stapvoets file gereden…..echt héél bevorderlijk voor je herstel na zo’n dagje fietsen. Overigens ook voor je humeur..

Volgende week weer een nieuw Cycloteam.nl fietsweekendavontuur! De 3Ballons….

advertenties