Noordwijk Ijmuiden Noordwijk over een biljartlaken

Door: Gerard Murre

Aan de rand van Nederland, aan ons onvolprezen strand vlieg ik als een zeemeeuw in volle vlucht de einder tegemoet.  Met links van mij een watervlakte zo ver het oog reikt en rechts een duinenrij waar de storm flinke happen uit heeft genomen.  Aan mijn voorwiel een brede zandvlakte, aalglad en hard als beton. Ideale omstandigheden voor de strandrace van Noordwijk naar IJmuiden en terug. Ware het niet dat er steeds maar weer fietsers naast me opduiken die ik langzaam voor me tot zwarte stipjes in de verte zie krimpen.

Helaas, dit is een klassiek geval van niet vooruit te branden te zijn. Hoewel, ik rij hier flink boven de dertig maar als de geachte opponenten rond de veertig kruisen vliegen ze me als kometen om de oren. Stom, heb ik me toch te veel af laten koelen bij het wachten in de kou voor de start. Ik was die ochtend op de fiets van huis vertrokken, het was nog donker, een uurtje rijden naar Noordwijk. In deze mondaine badplaats met een boulevard vol kitscherige hotels kom je zonder portemonnee niet ver en aangezien ik deze bleek te hebben vergeten was ik wederom gedwongen om als inmiddels notoire zwartrijder aan de tocht te beginnen. Bij de vorige strandrace in Scheveningen was ik ook al door omstandigheden genoopt om als verstekeling mee te doen. Dit zou me in de toekomst bij het aankloppen aan de fietshemelpoort wel eens duur kunnen komen te staan.  Mij stramme benen malen krachteloos in het rond en het is dat de wind me helpt met een duwtje in rug anders werd ik hier door de nordic walkende dames op leeftijd nog voorbij gelopen. Pas bij Zandvoort begint er weer wat leven in de brouwerij te komen in het vooronder en kan ik voorzichtig een paar plaatsen goed maken.

Het strand blijkt een soort levend organisme te zijn. Bij de Rabobeachchallenge van twee weken geleden was het nog een aaneenschakeling van moeilijk tot niet te befietsen stukken zand met veel meertjes en stroompjes. Waarschijnlijk dank zij de storm van afgelopen week ligt er nu een ononderbroken brede strook vlak en keihard zand kaarsrecht als een snelweg 27 kilometer naar IJmuiden. Waar vorige keer maar een strook van een paar meter befietsbaar was, hebben we nu het rijk alleen over bijna de volle breedte van het strand. Vóór de wind heeft het geen voordeel om in een groep te rijden dus je ziet overal fietsers frank en vrij hun eigen weg kiezen. Wat een fraai gezicht is, alsof je deel uitmaakt van een kudde op hol geslagen bizons met als bijkomend nadeel dat de achtervolgende wolven mij waarschijnlijk als eerste zouden verscheuren met mijn onderkoelde benen.

Ondanks mijn niet aflatende pogingen om het strandracen in woord en geschrift te promoten ben ik deze keer als enige cycloteamer gestart. Nu ben ik me ervan bewust dat de avond en waarschijnlijk ook de vroege uurtjes vóór de race de jaarlijkse Cycloteam kroegavond werd gehouden. Alle begrip dat na zo’n avond krachttraining met het heffen van glazen er de volgende morgen geen strandtochtje gereden wordt. Toch vervult het me met trots dat ik hier als enige die-hard in het geel/groen sta te vernikkelen bij de start terwijl de stappers en happers nog lekker liggen te ronken op één oor.

De tocht gaat door en als over een biljartlaken rol ik richting keerpunt bij de pier van IJmuiden. Ik heb spijt dat ik mijn banden op 1 bar heb gezet. Met het dubbele had ik hier veel beter gereden. Na het keren begint de tocht tegen de wind die een zekere mate van saamhorigheid met zich mee brengt. Althans men kruipt achter elkaar uit de wind. Ik begin met een groepje van vijf aan de terugtocht. Twee grote kerels in blauwe teamkleding voorop. Ik verschuil me nog even tot ik voel dat mijn benen ook bij tegenwind wel weer aan de bak willen en neem af en toe een stuk kopwerk over. We rollen steeds meer mensen op zodat de groep achter ons groeit tot een man of twintig. Toch zijn er maar vijf man die regelmatig de kop overnemen waaronder deze scribent. De tocht is verder bijna saai over dit perfecte strand. Het is dat we hier door een mooi stukje Nederland fietsen, al is het dan het uiterste randje hiervan. De zee, de golven, de blauwe lucht, het is allemaal prachtig om te zien en dat fietst toch wel iets lekkerder dan de gebruikelijk brij van verkeersborden, stoplichten, lelijke nieuwbouw en verkeersdrukte om je heen.

Het beulen tegen de wind is echt iets voor dommekrachten waar ik me nog steeds toe reken alhoewel de nadruk steeds minder op het tweede deel van deze samenvoeging komt te liggen. De slimmekrachten rijden nu achterin de groep te gniffelen over ons domme voorwerk. Het aspect dom blijkt wel uit de samenwerking aan kop. Er wordt veel te lang gewacht met overnemen en als dat dan gebeurt, wordt de koploper rechts ingehaald terwijl de wind schuin van linkst komt. Gevolg is dat de koploper in de volle wind helemaal moet afzakken tot de staart van de waaier. Ik probeer door middel van positieve kritiek en het goede voorbeeld de samenwerking te verbeteren maar het komt maar moeilijk tussen de domme oren terecht. Er rijdt een grote groep een kilometer voor ons en ik zou het erg leuk vinden om die in te rekenen. Gelukkig zitten er een paar oersterke mannen bij onze koprijders zodat het ons lukt om vlak voor Noordwijk de groep als een tsunami te overspoelen. Ik verheug me op een eindsprint maar het is zo druk op het strand dat we pas op het laatste moment zien waar we het strand af moeten en er rest ons nog slechts een stuk mul zand en tweehonderd meter boulevard om als winnaar van onze groep binnen te kunnen komen. Wederom schud ik mijn mul zandkaart uit de mouw. Waar iedereen afstapt om door het zand te rennen, schakel ik op het lichtste verzet en peddel twee keer zo snel als de lopers door het zware zand tot een steil stuk me dwingt tot afstappen. Op het verharde pad naar boven probeer ik in te klikken maar ik val tot twee keer toe stil zodat ik mijn koppositie alsnog kwijt raak en als vijfde van de groep binnen kom.

De 53 km is voltooid in 2 uur rond. De winnaar Stefan Vreugdenhil deed er een half uur minder over. Hoewel ik meer geniet van zware omstandigheden was dit pleziertochtje leuk om er bij te pakken. De vorige strandrace was ik kletsnat en zat ik onder het zand terwijl ik nu slechts wat zand van mijn schoenhoezen hoef af te kloppen. Nog even nakeuvelen met een kennis van Frank die mijn Cycloteam outfit herkent en vervolgens terug naar huis over het duinpad. Wel even de bandjes op 3 bar gepompt want op het asfalt merk je pas hoe zwaar het rijdt met 1 bar. Vreemd genoeg heb je daar op het strand geen erg in. Dit pad is mijn vaste trainingsroute maar ik merk dat ik nu de klimmetjes heel wat moeilijker bedwing dan normaal. Goed dat die luie benen eens goed op hun sodemieter hebben gehad.

advertenties