Frank’s Granfondo Ardennaise 2011

Door: Frank Scheffer
Datum: 06-06-2011

Afgelopen zondag 5 juni was de Gran Fondo Ardennaise, een cyclo met een geklokte afstand van 166 km en 2850 hm. Start en finish in Hamoir, midden in de Ardennen.

 

Met een 18e plaats en een eindtijd van 5:05:30 komt het gemiddelde op bijna 33 km/uur. Da’s bijzonder hoog, en het was voor mij dan ook een intensieve wedstrijd, waarin ik soms diep moest gaan, maar uiteindelijk toch redelijk goed gefinisht ben.

De weersvoorspellingen waren niet goed. Reden voor velen om thuis te blijven, maar niet de echte cyclokleppers. En daar wil ik graag bij horen, dus afreizen, vroeg op zondagmorgen. Na onderweg stevige regenbuien te hebben doorstaan, was’t in Hamoir droog, warm en zonnig. En ook tamelijk rustig. Voor een cyclo van dit kaliber is een aantal van 270 deelnemers erg mager. Het niveau is echter wel hoog, en neemt elk jaar toe. Diverse cycloteams staan aan de start (Veltec, Cyclobenelux, Cycloteam.nl, Gaul, etc.). Ik heb me aangesloten bij Cycloteam.nl met de wit, geel en groene shirts. Ook Arnold Stam (10e plek) en Leon van der Ster (17e plek) zitten in dit team.

De eerste 19 km gaat het massaal, met veel duwen en trekken en breed over de weg naar de 1e echte klim. Er rijden niet veel treinen in de Ardennen, maar net als 3 jaar geleden komt het hele peloton tot stilstand voor een dichte slagboom. Wat maakt’t uit. Iedereen klikt weer in de pedalen en vervolgt zenuwachtig de rest. Ondanks mijn beperkte parcourskennis zit ik op het moment dat het erop aankomt voorin; rechtsaf omhoog (Les Chambralles). Het zijn allemaal vrij korte klimmen, deze iets meer dan 150 m, waarbij echter wel de schifting plaatsvindt. Hoewel de verschillen klein zijn ontstaat een voorste groep van 15 man, waaruit niet lang daarna de latere winnaar Bart Bury wegrijdt. Deze mannen zijn een maatje te groot voor mij, en ik neem genoegen met de 2e groep, die zo’n 25 man groot is. Hiermee fiets ik een groot aantal cotes op, soms op kop, soms voorin, soms achterin. De Stockeu op 75 km hakt er aardig in met steile stukken en 200 m omhoog. Ik kan me gelukkig goed voorin handhaven. Gedurende de wedstrijd dunt de groep nog aardig uit. Rond de 100 km zijn er enkele uitvallen, waaraan ik meedoe. Ik zit met 2 man vooruit tot we op 103 km plots worden tegen gehouden. Een processie van Katholieken, met grote vaandels en muziek. De optocht is niet lang (het is maar een klein dorp), maar wel onpasseerbaar. Na 2,5 minuut weten we achter enkele geparkeerde auto’s langs de stoet te geraken en onze weg te vervolgen. Onvoorstelbaar zoiets.

Cote de Werbemont op 110 km is een stevige, waarbij ik diep moet afzien om het 2e wiel te houden. Mijn hartslag zit op 175! Terwijl de hoogst gemeten hartslag in mijn cyclobestaan van de afgelopen 6 jaar 178 is. Dat zegt genoeg. Is zoiets te overleven? Normaal gesproken niet. Mijn herstel- en doorzettingsvermogen mag dan groot zijn, maar volgens mij heb ik hiervoor aan het eind van de koers een prijs moeten betalen.

Want op de laatste klimmen, die niet de moeilijkste zijn, gaat de gaskraan flink open en kom ik aan het elastiek te hangen. Het breekt, mede door toedoen van enkele Grinta cyclingteam renners, die een training hielden op ons parcours. Arnold Stam kan aanhaken en wegfietsen uit onze groep, waaruit ik dus gelost werd. Met veel pijn en moeite lukt het me samen met nog een geloste uit Maastricht weer naar de groep terug te rijden. En bij de laatste klim idem. Vlak voor de finish sluit ik weer aan en zie dat Arjan, die met me naar de Vercors is geweest, op kop aan het sleuren is. Het was hem opgevallen dat ik gelost was en deze kans om me te verslaan wil hij niet laten lopen. De finish had ik niet bestudeerd en ik dacht er bijna te zijn, dus: er op en er over. Helaas, te vroeg, nog een t-splitsing, een tunneltje en nog 100 m. Iets te veel voor mijn vermoeide benen, en er komen nog 3 man over me heen, maar niet Arjan.

 

Het is zonnig en warm. Op enkele trajecten hebben we wel een natte weg gehad, maar geen regen. Na wat bijkletsen met de collega cyclorijders ga ik huiswaarts. De reis duurde meer dan 4 uur, waarbij ik diverse wolkbreuken moet doorstaan en veel geduld met files bij Aywaille, Maastricht, Sittard, Roermond en Eindhoven moet betrachten. Het lijkt wel of heel Nederland terugkeert van vakantie.

 

De benen voelen zich goed, hopelijk blijft dat zo de komende dagen en kan ik volgend weekend een mooie 3Ballons rijden in de Vogezen.

 

Gegroet, Frank

advertenties