criq deel 2

Criq deel 2:

Het nadeel van een ‘avondetappe’ voor een cyclo, is dat hetgeen geconsumeerd is, er ook weer uit moet…Na de vroege wekker van 5.00 uur (en drie uur comaslaap), was ik voor het ontbijt van 6.00 uur al twee keer een paar ons lichter geworden…Nummer drie kwam na het enkele broodje pasta en een bekertje water.

Helaas was het intern nog steeds aan het rommelen toen de bus op de gereserveerde parkeerplaats in La Roche was gestopt. Nadat ik mijn fiets gereed had gemaakt, zodoende nog eventjes een ‘dixi’ bezocht. Bij het aantreden van het bevoorrechte startvak, nadat we een mooie Cycloteam.nl groepsfoto hadden gemaakt, had ik wel een erg leeg gevoel. De enkele Sporteff reep die ik bij me had (verder alleen nog vijf gelletjes, ben zelf niet zo van het vaste voedsel tijdens zo’n rit) werd zodoende maar voor de helft aangebroken. Voor de rest was er gisteren (en vannacht) genoeg aan koolhydraten binnengekomen en een beetje vetverbranding kon ook zeker geen kwaad. In 10 min of meer inactieve weken, was mijn ochtendgewicht van 65,5 kg gestegen naar bijna 72..En daar zat geen extra spiermassa bij…

Ook in het bevoorrechte startvak had ik nog steeds het gevoel dat ik gisteren een carnavalsavondje achter de rug had. Twee keer nog maar even een plaspauze en ik was er klaar voor…Tenminste voor de eerste col van de dag dan.

In het eerste startvak stonden inmiddels een paar honderd man. Zelf had ik startnummer 452 en ervan uitgaande dat de nummer 1 t/m 451 dat ook zullen hebben, stonden er dus aardig wat mede lotgenoten in dit vak. Als Cycloteam.nl waren we met meer dan 10 man enkel in dit vak, ook weer meer dan goed vertegenwoordigd. Om iets over 9.00 uur eindelijk het startschot en toen bleek dat ik toch wel aan de bak moest om de eerste col bij de voorsten boven te komen…Niet te gek doen, maar gewoon een straf tempo houden en bij de uitloop van de klim sluit ik als één van de laatste aan. Achter me is al een behoorlijk gat geslagen.  Ik zoek naar collega renners en zie in ieder geval Erik Ruesink lekker meerijden. Verder bleek Frank Scheffer ook in deze groep van zo’n 50/60 man te zitten, maar aangezien hij voorin zat en ik achterin hebben we elkaar niet meer gezien.

Het meerijden in een peloton gaat me al snel tegen staan. Ik heb er geen goed gevoel bij en mijn gedachten dwalen af naar de valpartij van 13 juni. Bang om een wieltje aan te tikken, laat ik me afzakken tot ik als laatste van de groep de grote weg links afdraai. De eerste afdaling komt eraan en door het natte wegdek besluit ik niet in dat tempo  te volgen. Ik vind het wel best zo. Laat me rustig naar beneden gaan en zie de kopgroep bij me weglopen. Opeens hoor ik geroep; ‘Leon, pik aan’. Het is Koen Gruitrooij. Hij had een klein beetje moeite om de motor gelijk heet te krijgen en miste net de aansluiting bij de eerste klim. Aangezien de 2e groep niet wilde draaien, besloot hij maar om uit de groep weg te rijden, kreeg nog een renner mee, en reed zo solo (die renner bleef in zijn wiel) naar de kopgroep toe. Een indrukwekkend staaltje!

Eventjes later word ik ook ingehaald door de tweede grote groep. Hierin zitten sowieso een drietal ploeggenoten. Christian, Bart en Henri. Alle drie rijden ze attent en bepalen mede het tempo in de groep. In deze groep blijf ik even meerijden, weliswaar op twee meter van mijn voorganger. Ik realiseer met nog wat ik gisteren met Henri van Vugt heb besproken. Een beetje dollend zei hij dat ik hem aan de voet van deze klim moest afzetten…Nou, dat kan dan nog geregeld worden dacht ik..en dat was mijn tijdelijke motivatie om nog een stukje met deze groep mee te draaien.

Op het begin van deze klim staat een hoop publiek. Gaaf om te zien. Overigens is er bij deze cyclo van de plaatselijke bevolking veel positieve aandacht. Ondanks dat ik voor mezelf al weet dat ik vandaag in geen enkel wiel meer ga rijden en alle afdalingen heel langzaam naar beneden zal gaan, besluit ik om alle klimmen wel met een lekker tempo op te rijden. Op deze pittige klim kan ik Henri nog eventjes van dienst zijn en ook later besluit ik Bart ook nog eventjes bij te staan op een klim. Ik rijd er tenslotte toch en vind het wel leuk om me als knecht verdienstelijk te maken..

De groep van mijn drie teamgenoten, besluit ik ook in de eerstkomende afdaling te laten gaan. Typerend voor de rest van de regenachtige dag. Bij één van de volgende afdalingen zakt mijn hartslag zover dat ik weer een sanitair stopje moet maken. Nu elke ambitie, behalve die van uitrijden, weg is, kan dit ook makkelijk. Ik besluit ook nog maar eventjes een gelletje te pakken nu ik toch aan de kant sta. Is toch makkelijker dan rijdend. Ondertussen komen vele ploeggenoten langs (oa. Joop, Jan en Fred zag ik daar) en ook het zachtjes regenen was al een tijdje opgehouden. Met soppende schoenen zullen de resterende +/- 130 km gereden moeten worden…

Nadat Frank en Peter op de motor langs zijn gekomen en Frank nog een mooi fotootje had geschoten, blijkt mijn tempo in de afdalingen zodanige snellheden te hebben aangenomen dat de ene na de andere groep me voorbijvliegt. Tonny en clubgenoot Peter blijken toch ook nog de weg naar de Ardennen te hebben gevonden en ik zie eventjes aan hoe zij gezamenlijk er een lekkere training van aan het maken zijn. Een paar honderd meter verder zie ik Ralph rijden en op de laatste honderd meter van de klim rijden we nog even samen op. Na de afdaling zal ik hem pas weer na de aankomst terugzien.

De ‘verschrikkelijk’ muur komt op mijn pad. Inderdaad een akelig ding met 39/25 als kleinste verzet en dan ook nog niet willen gaan staan op de steile stukken aangezien de kans op een slippertje dan ook groter worden. Tijdens elke klim hoor ik het gehijg van de zwoegende renners om me heen. Op deze klim is het gehijg wel heel erg.. Zelf zal mijn hartslag enkel op de Haussier nog een keertje richting de rode cijfers gaan, maar verder maken we er een mooie training van. De accordeonist halverwege de Muur zeg ik nog even gedag.

De verleiding om te stoppen wordt met de kilometer richting de beruchte Haussier wel behoorlijk groot. De natte afdalingen gaan me steeds meer tegenstaan. Maar ja, aan de andere kant heb ik het ook wel weer erg naar mijn zin zo buiten op de fiets. Bij elke klim kijk ik lekker om me heen en geniet van de mooie natuur. Nadat ik de Haussier toch nog een beetje naar behoren had opgereden (15.41, zo’n 1,5 minuut achter de snelste tijd), is er mentaal geen weg meer terug. Uitrijden gaat een behoorlijke kluif worden op deze manier. Zeker omdat ik het weiger om ook op elk vlak stuk in het wiel te gaan rijden. Vanaf kilometer 110 begin ik steeds vaker op mijn kilometertellertje te kijken. Echt heel snel lijken de kilometers niet voorbij te gaan…Gelukkig krijg je ongeveer de laatste 10 kilometer kado herinner ik me nog van 2 jaar terug. Nog meer geluk heb ik omdat het de laatste uurtjes van deze marteltocht bijna geheel droog is en nog belangrijker voor me, het asfalt wordt ook droog. Zodoende durf ik weer iets meer in het wiel te gaan rijden en zo kom ik toch nog na 6 uur en 28 minuten op de fiets te hebben gezeten over de finish rollen. Bij de tent zitten de motorbegeleiders lekker in het zonnetje aan een welverdiend koud biertje. Ook ik heb de motorbegeleiders meerdere malen voorbij zien komen en twee keer heb ik een bidonnetje aangepakt. Top!

Zo’n lekker biertje kan ik ook niet afslaan en dit  is gelijk weer het begin van de avondetappe. Geloof niet dat ik vannacht, net als vorig jaar, nog om 6 uur van de partij zal zijn….begin toch wel vermoeid te raken.

Uiteindelijk blijkt Erik heel knap 21e geworden te zijn en staat daardoor op het podium in zijn leeftijdscategorie. Ook Fred mag voor de ceremonie terugkomen. Omdat we vorig jaar wel heel lang moesten wachten op de prijsuitreiking voor Dirk, besluiten we nu om slechts met een paar man te blijven, waaronder onze cameraman Tom en onze huisfotograaf Frank. Zo kunnen we allen de beelden over een tijdje weer terugzien. Zelf ga ik met de bus mee terug omdat de pot met muntjes na gisteren alweer op was en er dus een nieuwe voorraad voor de avondetappe moet worden ingeslagen.

De stemming zit er in het barretje gelijk weer redelijk in, ondanks dat het barretje zelf geen fluit voorstelt. Maar na zo’n barre rit als vandaag heeft iedereen voldoende aanknopingspunten voor een leuk gesprek en de rest gaat vanzelf. Er wordt veel gelachen en uiteraard zijn we tevreden dat iedereen zonder kleerscheuren de finish heeft weten te bereiken.

Iets over half 8 wordt er nog een soort van BBQ gedaan. We zitten allen in een aparte zaal die nou niet echt sfeervol is en met enige regelmaat komt iemand met een bord vol worsten, een vleesspies of een karbonade langs. Nou niet echt een BBQ gevoel, maar iedereen is zo hongerig als een wolf. Echt veel gaat er bij mij niet meer naar binnen. Een teken dat ik er toch een beetje doorheen kom te zitten. En dan moet de beruchte avondetappe nog beginnen…

Het ‘barretje’ is na ons diner voor een deel gevuld met een stel voetballers, waarvan de helft zich de rest van de avond op het podium heeft gevestigd om …..te kaarten.  De overige voetballers proberen er nog wat van te maken aan de bar of op de dansvloer. Een grote groep ‘middle aged’ Belgen zit midden in de zaal aan een lange tafel en komt welgeteld 2 keer van hun stoelen af. 1 keer voor een ingestudeerd dansje als er een nummer wordt gedraaid waarop blijkbaar één van de dames haar BBBB oefeningen doet…De tweede keer is als zij om een uurtje of 12 (denk ik) de zaal weer verlaten..

Uiteraard volgt er weer een ‘Henri act’ later op de avond….Nou ja, een serie aan acts eigenlijk…De lachspier krijgt het nog even zwaar. Om 3.00 uur vindt het barpersoneel het ook wel mooi en zo druipen Bart, Robin (de winnaar van de avondetappe) en ik af….Genoeg is genoeg.

Zoals op het programma stond, is het ontbijt de volgende dag om half 9. Om iets over acht stap ik even lekker onder de douche (die hier wel goed zijn) en weer enigszins bij mijn positieven gekomen, doe ik gelijk maar mijn wielertenue aan. Tenslotte is het iets beter weer geworden en een beetje uitfietsen na twee van zulke dagen kan zeker geen kwaad.

Met toch nog 10 man stappen we zo tegen tienen op de fiets. Enkel bij Frank blijkt er veel animo te zijn voor een lange rit. De rest vind het terras, nu de zon ook weer doorkomt, toch wel erg verleidelijk en zo zitten we om iets over 11 aan de koffie met appelgebak. Tien kilometer voor Durbuy maken we er met zijn allen toch nog een beetje een koers van. Frank blijkt inderdaad nog over hele goede benen te beschikken en ik moet flink diepgaan om zijn wiel te houden. Na 35 km. zijn we weer terug in Durbuy en maken we ons op voor de terugreis met de gesponsorde bus van firma Juijn uit Rossum. Bijna iedereen lijkt versleten, maar kijkt terug om een zeer leuk sportief ‘familieweekend’. Ik sluit me daar geheel bij aan. Nog een laatste wolkbreuk bij het uitpakken van de bus en een uurtje in de auto en uiteindelijk komt Devi me tegemoet rennen, zit Britta te glunderen dat papa weer thuis is en ben ik toch ook weer heel blij dat ik ongeschonden weer thuis ben gekomen. Na 10 weken eindelijk weer buiten op de racefiets….de start voor cycloseizoen 2012.

Sponsors en vrijwilligers bedankt!

Leon

advertenties