Criq deel 1

Criq 2011: Deel 1

EINDELIJK !…..Na ruim 10 weken weer eens een keertje buiten op de racefiets! En wat is er dan mooier dan een ritje met je fietsmaten in de Ardennen!!

Dat was mijn vrijdagmiddagbeleving toen ik, alhoewel in de regen, met nog zo’n 10 Cycloteam.nl kleppers vanuit Durbuy de eerste hoogtemeters verteerde. Wat was ik blij om weer eens lekker een beetje te kunnen dollen op een Ardennenklim.

Na op het laatste stukje van de klim al staande nog eventjes gas te willen geven, en mijn achterwiel door het natte wegdek en de nieuwe tubes weggleed, was de stemming in mijn hoofd alweer 180 graden omgedraaid….Twijfel en angst begonnen te overheersen.

Shit, hebben die Vredestein Fortezza Pro Tricomp tubes die er van de week door klijnhout in Dordrecht zijn opgelegd nu echt op een nat wegdek zo weinig grip of lag er gewoon wat olie op de weg? Ik sta even stil bij wat de chirurg me maar al te duidelijk heeft gemaakt. Met die titanium ketting aan mijn gebroken sleutelbeen moet ik absoluut niet nog een keer op mijn snufferd gaan. Het leed zal niet te overzien zijn als de plaatjes zullen afbreken en de zes schroeven het resterende sleutelbeen uit elkaar rukken.

Ja, bang ben ik niet zo snel. En verstandig op zulke momenten vaak ook niet. Tenslotte had ik bij mijn laatste controle in het ziekenhuis op 3 augustus weliswaar groen licht gekregen om weer de dagelijkse dingen te mogen doen, maar wielrennen en mountainbiken moest ik zeker nog even aan me voorbij laten gaan. Geen enkel risico nemen zolang de plaatjes nog in mijn lichaam zitten was het advies.

In de weken na mijn operatie van 22 juni heb ik tot 3 augustus welgeteld nog 7 keer op de Elite gezeten (1 keer Alpe d’huez, 1 keer Mont Ventoux, 2 keer Sella Ronde, 1 keer Courchevel, een vlak rondje van 30 km en tenslotte nog een keertje een zelfgemaakt parcours van 50 km met 2000 hm.). Maar, ondanks dat zo’n computergestuurde Elite best een leuke afleiding is, moest  ik er niet aan denken dat dit mijn lot was tot dat de schroeven er ergens in 2012 weer uit zullen gaan. Met een vakantie van twee weken in het vooruitzicht op de Veluwe, was ik dus al content dat ik weer op de normale fiets mocht gaan zitten.

Alleen heb ik geen normale fiets….Dus op vakantie (5/8-19/8) maar een fiets met 7 versnellingen gehuurd. In die twee weken dus lekker een paar keer een uurtje of soms 1,5 uur gefietst, waarbij het natuurlijk leuk was om met een normale fiets (vaak met Devi achterop) op ‘zoek’ te gaan naar wielrenners die ik dan probeerde in te halen op de glooiende boswegen rond Apeldoorn. Toen ik weer eens de  fiets van mijn vrouw had gepakt (daar zitten namelijk wel kinderzitjes op) en een klimmetje met Devi volle bak omhoog aan het rijden was, sloopte ik (geheel in lijn der verwachting natuurlijk) de fiets van Geertine ook nog eens door de achterderailleur tussen de spaken te trappen, het padje af te laten breken en de ketting ook. Gevolg was dat ik met die kleine achterop 8 kilometer terug kon ‘steppen’…Ja, ook een normale fiets is blijkbaar niet aan mij besteed.

Aangezien het fietsen op de vakantie in de buitenlucht weer enige verslavende werking had teweeggebracht, besloot ik bij thuisopkomst op vrijdag de 19e gelijk mijn racefiets naar mijn lokale fietsenmaker Klijnhout te brengen. Deze fiets was sinds 13 juni na mijn val niet meer aangeraakt en stond nog als een stukje schroot in de garage. Omdat de fiets van mijn vrouw nu wel zijn beste tijd had gehad en ik zelf het goede voornemen heb om het nieuwe collegejaar maar eens wat vaker met de normale fiets naar school te gaan, nam ik bij Klijnhout gelijk maar even wat informatiemateriaal mee voor twee nieuwe hybride fietsen (die we vervolgens afgelopen woensdag ook maar gelijk hebben gekocht). Mijn racefiets haalde ik donderdagavond, 1 dag voor het Criq weekend, op. Ik had die donderdag nog een afscheidsetentje van een collega in Dordrecht dus dat kwam goed uit.

Of ik vervolgens ook daadwerkelijk de Criq ging rijden, hing van een paar dingen af. Hoe zou ik me na het geplande trainingsritje van de vrijdag voelen en hoe zal het weer de volgende dag zijn.

Tenslotte had ik me thuis voorgenomen om de Criq niet te gaan rijden als het slecht weer zal zijn. Normaliter heb ik met regen geen enkel probleem, maar doordat ik nu in de regen was onderuitgegaan, zit dat toch in mijn systeem. Helaas overwint de wil om mee te doen het bij mij altijd van mijn ‘verstandige’ deel, en zodoende stond ik op vrijdagavond alweer moeite te doen om een bevoorrecht startnummer te krijgen voor de 170 km. Nee, ook niet rustig opbouwen en de kortere afstand proberen, nee Leon moest zich weer bewijzen door de 170 km te volbrengen. Als dat maar goed af gaat lopen….

Vrijdagochtend iets voor acht rijd ik met mijn oude barrel, maar met mijn gerepareerde Concorde, Rossum binnen om mijn auto bij huize Van Doorn sr. te parkeren. Ralph is me net voor en onder een doorkomend zonnetje praten we wat bij over zijn werk als aannemer en over mijn fietsverwachtingen voor aankomende weekend. De touringcar van hoofdsponsor Juijn met fietskar arriveert en de collegarenners en begeleiders druppelen binnen. Chris is alweer druk in de weer geweest om de laatste dingen nog te regelen. Voeding van Sporteff, dorstlesser van Maxim, bidonnetjes etc  zijn allemaal klaargezet en ook de koffie staat al te pruttelen.

Ik observeer de groep een beetje en zie dat iedereen alweer lekker ontspannen een gezellig praatje aan het aanknopen is. Er wordt gelachen en de stemming zit er al goed in. Is ook niet gek, want het is krukdroog en de zon laat zich ook zien….En de weersvoorspelling beloofde toch heel iets anders.

Na keurig om iets over negen weg te rijden, en de motards ook hun toertocht aanvangen richting Durbuy, blijkt een rit naar het Zuiden, deze keer niet een ritje naar de zon te gaan worden.

Onderweg bij Luik staan de sluizen wagenwijd open en komt het met bakken tegelijk uit de hemel vallen. Aquaplanning met de bus tot gevolg. Binnen een paar minuten lijkt het wel of we met de bus op een rivier zitten. Het asfalt zie je niet meer. Bij het inrijden van Durby is het warempel droog en ook nog qua temperatuur behoorlijk aangenaam.

We konden gelijk aanvallen op een kleverig samenspel van pasta, gesmolten kaas en wat hamblokjes (of was het hondenvoer?). Ach, de lading zout en peper die er doorheen was geroerd, zorgde ervoor dat het nog best smaakte. En belangrijker, de nodige koolhydraten voor morgen zaten er ook in.

Een klein uurtje na aankomst besluiten we een rondje te gaan fietsen. Zoals hiervoor beschreven, ging dit tot de eerste klim vanuit Durbuy goed. Na een klim is het normaal lekker om ook weer af te kunnen dalen. Dat was deze keer niet echt aan mij besteed en dus reed ik als een bejaarde naar beneden. De groep dreigde al uit mijn zicht te raken, maar Joop, zo sociaal als hij is, wist op dat moment precies lek te rijden en zo was mijn daalprobleempje gelijk opgelost. Samen met Frank besloten we te wachten en de rest ging weer verder. Ook nu was het miezerige buitje waarbij we vol goede moed vertrokken omgeslagen in een kleine wolkbreuk en dan is wachten tot iemand zijn lekke band heeft vervangen niet echt lekker. Er bleek een flinke hap uit zijn buitenband te zijn genomen en Frank kwam met het idee om zijn kapotte binnenband kapot te trekken en het stukje rubber aan de binnenkant te doen. Zo kwam Joop toch nog thuis. De animo voor een lang ritje was niet heel groot en dus stonden we na 22 km doordrenkt weer bij de herberg. Ook de andere renners waren terug gegaan. Enkel Koen, Ralph en Jos plakten er nog een uurtje aan vast.

Na omgekleed te zijn, belandden we al snel in de bar, waar de ‘eenarmige’ Katrien als ‘barmoeder’ ons nog voor een beetje afleiding zorgde. Het tempo waarmee de consumpties vervolgens werden besteld, was niet aan 1 persoon besteed en nadat de hulptroepen achter de bar waren aangerukt, werd het ook die middag alweer een gezellig onderonsje. Je zal bijna vergeten dat er de dag erna ook nog een ritje van een uurtje of 6 door de Ardennen stond gepland. Tegen etenstijd (uiteraard Spaghetti) kwamen ook de motards en de overige renners en begeleiding die op eigen gelegenheid waren gegaan. Hierdoor was de Cycloteam.nl groep inmiddels zo’n 40 man/vrouw sterk.

Na het eten moesten er nog wat startbescheiden worden gehaald in La Roche. Op de website van de organisatie stond dat de inschrijving tot 21.00 uur kon, dus de planning om half acht richting La Roche te vetrekken was op papier in orde. Helaas bleek dat de balie voor de voorinschrijvers al wel om 20.00 uur ging sluiten (hetgeen enkel op de brief stond als je je had ingeschreven). Het gevolg was dat we dus niet alle startbescheiden gelijk mee konden nemen. Ik kon voor Frank en mezelf met enige moeite een bevoorrecht nummer regelen. Dat scheelt toch weer als je ambitie hebt om ergens voorin mee te gaan rijden.

Nadat we het merendeel van de startnummers toch geregeld hadden, kwamen we tegen half elf weer terug in de herberg. Normaal gesproken zal je dan verwachten dat veel renners al richting hun bedje zullen gaan of zelfs al onder de wol zijn, maar het gezegde ‘gezelligheid kent geen tijd’ wordt veelal binnen de Cycloteam.nl equipe toegepast. Gevolg was dat ik ervan getuige mocht zijn dat de laatst overgeblevenen pas tegen 2.00 uur hun stapelbed in krabbelden. En vervolgens was ik er ook weer getuige van dat de wekker op onze kamer alweer om 5.00 uur ging. Dat was een kort nachtje…

Alhoewel de start pas om 9.00 uur was, hadden we het ontbijt om 6.00 uur al laten aanrukken. Tenslotte moest er in de startplaats ook nog een plaatsje voor de bus worden gereserveerd. Hetgeen onze motorbegeleiders weer voortreffelijk hadden geregeld! Verder moesten de ontbrekende startbescheiden nog worden opgehaald. Ook dit werd netjes door de begeleiding gedaan.

Zelf kreeg ik slechts 1 hard wit broodje met ‘stopverf’  in mijn maag, die alweer behoorlijk aan het protesteren was geslagen tegen hetgeen daar de vorige dag in naar binnen was gewerkt.

Het vaste ritueel kon weer beginnen; kaderplaatje en chip opdoen, banden oppompen (gezien de weersverwachting maar op 7,5 bar) en nog eventjes de ketting een beurtje gegeven met Cyclon MTB wet lube, speciaal voor natte omstandigheden. Mijn fiets is er klaar voor, mentaal ik ook. Nu enkel nog fysiek in staat zijn om die +/- 3300 hm te overwinnen.

Koersverslag van de rit en de avondetappe volgt later…
Leon

 

 

advertenties