Verslag dag 3 trainingskamp Menton 2010

Op de hartslag!?

Vandaag hadden we een verboden woord, namelijk HARTSLAG. Daan, Ramôn en Christian konden het woord hartslag en zone van mij niet meer horen. Om te kijken of het lichaam al een beetje hersteld was, had ik dat ding al voor het ontbijt om. Het schijnt dat bepaalde verrichtingen bij een toiletbezoek op de maandag nog een D2tje opleverde, maar of je die verhalen moet geloven?!

Zondag ben ik afgehaakt omdat mijn hartslag nog zo’n 30 slagen hoger zat dan normaal. Als ik maar naar mijn fiets keek, zat mijn hartslag al boven de 100 slagen….Bij het begin van de eerste klim liep deze op tot 170 slagen, ondanks dat het tempo nog gematigd was. Een teken aan de wand dus. Terwijl Daan, Ramôn en Chris de binnenlanden introkken, ben ik een paar uur het bed ingedoken, alleen ook. De Tour wordt immers in bed gewonnen…

Vandaag zat de ochtendpols nog slechts zo’n 7 slagen hoger (47) en voelde ik me alweer een stukje beter. Ik merkte nog wel dat als ik actief werd, mijn hartslag ook sneller de lucht in vloog. Maar aangezien we hier om te trainen zijn, wilde ik vandaag toch wel weer de fiets op klimmen.

Het weer was vandaag matig. Een graadje of 11 en bewolkt, zelfs af en toe een paar druppeltjes regen. Aan de koppie’s van de andere drie kon je wel zien dat ze gisteren ook wel wat geleden hadden, dat was voor mij dus wel een geruststelling. Door het bewolkte weer en omdat er nog even boodschappen moesten worden gedaan, vertrokken we pas om 2 uur. De Col de la Madone (Armstrong zijn trainingscol) was onze opwarmer. Hoe het in vredesnaam mogelijk is om dat ding in ongeveer 30 minuten op te rijden, was mij bovenaan gekomen wel een raadsel.

Mijn opgegeven trainingsadvies, rijdt tot maximaal 155, was moeilijk haalbaar. Na een kwartiertje heb ik dus maar een krachtblokje van een kwartier ingelast om dat aan het einde ook nog even te doen. Samen met Daan kwam ik uiteindelijk boven. Daan fietste vandaag wel erggg gemakkelijk….Chris hield zich aardig aan zijn schema en wachtte op zijn specialiteit, de afdaling! Zelfs bij een nat wegdek vliegt hij naar beneden, ben benieuwd of ik zijn wiel kan houden als het droog is…Het oprijden van de Madone was overigens een leuke gewaarwording. We reden hem namelijk op in dichte mist en kwamen uiteindelijk boven de wolken uit. Een windjack voor de afdaling was dus ook niet overbodig.

Na de afdaling volgde een kilometer of vijftien ‘finale’ rijden op het grote mes. De kustweg hier loopt redelijk op en neer en leent zich op sommige stukken uitstekend om een keertje lekker door te trekken.

Uiteindelijk zijn we de laatste 1,5 uur door Ramôn door Nice, Monaco en Menton geloodst, een beetje herstellen. Een kilometer of 80 met iets meer dan 1400 hm, waarover zo’n 3,75 uur werd gedaan was het resultaat. Een lekkere training dus. Voor mezelf merkte ik dat het na 2,5 uur wel mooi was. De souplesse die Daan het laatste uur op kop toonde was nog ver te zoeken bij me…

Vanavond om 19.15 met onze gastvrouw (van 74), de zus van Fred Oster (je weet wel van de prijs je rijk en de Marmottenrace) afgesproken om de avondetappe voort te zetten bij een goed restaurantje in Italië. Maar eerst werd er nog even een bordje pênne weggewerkt!

We werden bij mevrouw Oster ontvangen met een flesje champagne die we uiteraard eventjes soldaat maakten. Vervolgens een mooie avond met haar meegemaakt bij de Italiaan. We bestelden daar overigens een Maxi Pizza die ongeveer de maat had van een racewiel..Wel erg lekker! Het diner in stijl afgesloten met een echte ‘limoncello’ als digestief.

Morgen een ‘rustdag’ op het programma. Het weer wordt in ieder geval weer een stukje beter. De komende dagen gaan we ook daadwerkelijk de mouwtjes kweken!

Groeten uit Frankrijk,

Leon

advertenties