Transalp – etappe 2

Stage 2:  Imst – Ischgl 76,92 km  – 3184 hm

Het echte mountainbiken!

 

Waren de afdalingen gisteren al voor ons, als tijdelijke wannebee mtb’ers in het mtb mekka, her en der op het randje, werden onze grenzen vandaag eens eventjes flink opgerekt. Vandaag hebben we op paden gereden en gelopen waar je bij normale bewustzijn toch echt niet met een fiets naar beneden zal gaan…

 

Na gisteren voor ons doen vroeg in het bedje beland te zijn (ook dan was 90% van het deelnemersveld ons nog voor), stonden we om 6.30 uur op en kwamen de gekookte eieren van Stefan al snel op tafel. Bordje brinta en wat boterhammentjes met jam verder, gingen we weer ruim op tijd naar het startvak. Doordat we met een 104e plek van gisteren net 4 plaatsen te kort kwamen voor startvak B, mochten we in het voorlaatste startvak plaatsnemen….soort dolomieten marathon gevoel bekroop ons toen we vanuit de start gelijk na een paar kilometer een klim van ruim 10 kilometer op mochten. Waren we vooraf bevreesd voor de Mortirolo, weten we binnen twee dagen wel dat er veel ergere klimmen in de Alpen te vinden zijn! Met een gemiddelde stijgingspercentage van dik tien procent en vele uitschieters richting de 20, deden we gelijk, na gisteren, alweer een volgende jasje uit.. Het mooie was wel dat alle vier de benen een stuk beter aanvoelden dan gisteren. We zijn dus maar gelijk even aan een behoorlijke inhaalslag begonnen, waardoor we na de eerste klim weer netjes bij de eerste 100 zaten. De stijle gravel/grint/rotsen afdaling die volgde leverde duizelingwekkende snelheden op..Rare was dat we dan nog vaak met factor 1,5 werden ingehaald….Af en toe kropen we dan eventjes in het wiel bij de notoire mtb kleppers, maar na een paar keer al glijdend door de bocht te zijn gegaan, gloofden we het wel. Risico’s nemen we al genoeg, dus maar niet te veel onnodige.

 

In afdalingen verliezen we hier dus veel tijd, terwijl we in de klim het best aardig doen. Na de 3e klim werden we nu echt in het diepe gegooid. Hier volgde een afdaling waar we in onze stoutste dromen nog niet naar beneden waren gegaan.. Een en al rotsen en diepe afgeronden tijdens een single track stuk. Na de 2e klim waar we ook al zoiets tegen gekomen waren, zeiden we nog tegen elkaar, nu we dit hebben doorstaan, gaan we het ook redden ook.. helaas een beetje te vroeg gejuigd. Tijdens de meest bizarre afdaling die ik ooit heb gereden, sloeg Chris over de kop en knalde hard op zijn rug en sleutelbeen. Even werd gevreesd voor een breuk, maar dit bleek bij terugkomst ‘slechts’ een flink opgerekte spier doordat de schouder eerst uit de kom was, maar er gelijk weer terug in schoot. hetgeen overigens niet minder pijn doet dan een breuk..

 

Door de val moesten we het mooie groepje waarin we zaten uiteraard laten lopen, maar het belangrijkste was dat Chris de etappe kon vervolgen. De pijn verbijtend…

 

Doordat ik weer eens een keertje veel te weinig gedronken had (slechts 3 bidonnen, drinken valt ook niet mee op dit terrein!), sloeg bij mij ook het noodlot nog eens toe. Volop kramp in beide hamstrings bij het lopen en springen naar beneden tijdens de gevaarlijke afdaling en vervolgens kramp in mijn linker en rechter bovenbeen, gevolgd door kramp in beiden kuiten en tenslotte ook nog eens in mijn linkerscheenbeen! moest gewoon zelfs van mijn fiets af om de kramp eruit te rekken.

 

Gevolg was dat de geblesseerde Chris mij de laatste kilometers ook nog her en der op sleeptouw moest nemen..uiteindelijk finishden we in een tijd van 4 uur 48 toch nog redelijk als 74e en staan nu 85e in het klassement. toch bijna 20 posities opgeschoven!

 

We werden uiteraard weer netjes opgevangen door Ramon en Stefan die er al een paar gezellige uurtjes met gastsupporter Jan van Bemmel en zijn vrouw Iet op hadden zitten. Deze vrienden van de Van Doorn familie, waren speciaal voor ons naar de finishplaats gekomen! Hierdoor konden we na afloop ook gelijk een heerlijke douche nemen op hun hotelkamer.

 

’s avonds met zijn zessen uit eten gegaan en dat werd al een heuse cycloteam.nl waardige avondetappe, waarbij het nivo meer onder dan boven de gordel zat….goed gegeten en ook goed gedronken. En bovenal veel, heel veel gelachen! Jan en Iet bedankt!

 

Ramon en Stefan hadden de camper weer op een hele goede plek gekregen. Dicht bij de start en de wc’s…ook geen overbodige luxe. Chris eindigde de avond met heel veel pijn, hetgeen niet echt bemoedigend was voor morgen…en bij mij was het ook maar de vraag hoe die avondetappe zijn uitwerking ging hebben op de krampverschijnselen.

 

Morgen dag 3…to be continued.

 

advertenties