Transalp 2010 – etappe 8

Stage 8:  Madonna D.C. – Riva  75,26km  – 1462 hm

Na een nacht goed geslapen te hebben sprongen zonder wekker m’n ogen open om 05:45, waarna het (inmiddels geoliede)opstaan- en ontbijtritueel zich voor de achtste keer voltrok. De eetlust was bij mij nog steeds enorm: 2 bananen, een grote bak muesli, 3 pannekoeken en een ei. Bij Leon was deze met slechts 2 pannekoekjes beduidend minder. Vrijdagavond na de slopende 7e ‘onderkoelingsetappe’ had hij al te kennen gegeven een griepje aan te voelen komen…

 

Door het barre weer (in de finale) de dag ervoor waren de schijfremmen nagenoeg compleet weggesleten waardoor we voor vertrek nog uitgebreid de tijd namen deze te vervangen. Normaal gezien zouden we dergelijke herstelwerkzaamheden de dag ervoor al gedaan hebben maar door de kou (4.7gr!!!) en de enorme wolkbreuken hadden we de verwarmde camper de voorkeur gegeven. Na een snelle teamfoto te laten nemen door onze buurman voor onze mobiele uitvalsbasis, begaven we ons voor de 8e en laatste keer richting ‘ons’ startvak B, waar de eerste 100 koppels van onze categorie opgesteld staan. Inmiddels is er bij het inrijden van het startvak een hoop onderlinge herkenning tussen bepaalde bikerteams waartoe we toch elke dag weer veroordeeld lijken. Zo worden we aangesproken door een Zwiters team (in opvallend geel tenue) die zich hardop afvragen hoe dat Nederlandse ‘(cyclo)team 180′ toch zo hard omhoog kan rijden: ”Es gibt gar keine bergen in die Niederlande??”, eraan toevoegend dat we dalen als een stelletje natte kranten! Dit laatste is ons afgelopen week wel duidelijk geworden, het verschil dat de MTB (sub)toppers maken in afdalingen en op (stuur)techniek over de selectieve elementen in de etappes kunnen we amper compenseren met ons klimvermogen bergop. Hierbij komt nog eens de ontzette schouder die ik in de 2e rit Imst-Ischgl opliep waardoor de klappen op het stuur en de wil om (meer) risico’s te nemen beduidend afgenomen waren.

Nadat voor de laatste keer het TransAlp lijflied ‘Highway to Hell’ uit de speakers galmde, werd het uitgedunde peloton bikers afgeschoten voor de laatste rit van deze meerdaagse uitputtingsslag. De eerste 12 km bestonden uit een afdaling over gravel-en asfaltpaden. De organisatie koos ervoor deze eerste kilometers geneutraliseerd af te laten leggen ivm de ‘veiligheid'(?). Links en rechts schieten de overgebleven waaghalzen door te smalle bermstroken e.d. toch voorbij om voorafgaand aan de eerste klim verder vooraan te komen. Het is een zenuwachtige bedoening met veel geslip en geschreeuw. Eenmaal aan de voet v/d klim zien we een biker op z’n plaat gaan tijdens een ongelukkige poging z’n windstopper al fietsend uit te doen. We besluiten te stoppen om de boel op te bergen en de blaas nog even snel te legen. Na dit korte intermezzo komen we vrij vlot weer in ons strakke klimtempo. De langere (nacht)rust van de vorige dag werd gelijk duidelijk door de hogere waardes die m’n Polar weer aangaf. Door de gestapelde vermoeidheid was deze de dag ervoor nauwelijks meer boven de 160 uitgekomen (normaal 192max), nu zag ik met een straf klimtempo dus eindelijk weer eens wat hogere getallen voorbijvliegen. We passeren steeds meer bikers die op een koffiemolentje deze langste klim v/d dag proberen af te raffelen. Mede doordat er niet veel van ons zitvlees over is werken we deze klim veelal staand op een zwaardere plaat af. Opvallend hierbij is dat m’n benen geen krimp geven onder deze inspanning, Leon heeft vandaag door lichamelijke ongemakken een iets mindere dag maar kan mijn klimtempo net volgen. Een paar km voor de top is er in een bocht vanuit het niets ineens de eerste verzorgingspost, onze voorrijders op dit moment beseffen zich plots hiervan gebruik te maken en sturen met een onverwachtse slinger naar rechts waarbij nog net m’n voorwiel getoucheerd word maar we gelukkig overeind blijven. Een paar tanige Ierse masters nemen hierna het tempo over. Eenmaal boven aangekomen belanden we gedurende de relatief gezien eenvoudige 2e lange afdaling in een groepje dat wat verder samenklonterd gedurende het vlakkere tussenstuk v/d etappe waar de tegenwind voor de verandering een grote rol speeld. Na de 2e revitailleringspost ontstaat er weer een andere samenstelling v/d groep. Zodra er weer een serieuzere hellingsgraad in het parcourse verschijnt maken we een sprongetje naar een Belgisch koppel (nr 186 ‘Bikeoholics’) dat we in de verte zien rijden, deze mannen houden er ook een straf tempo op na en gezamenlijk blijven we het achterop rijdende pelotonnetje zo’n 20 minuten voor alvorens bij de laatste hoogtemeters v/d TransAlp ingerekend te worden. Hierna schieten we een bospad in waa een stevige looppassage ons opwacht. Tijdens deze finale steile loopklim naast de fiets schiet de kramp in (onder)rugspieren waarvan we het bestaan voorafgaand aan dit MTB-avontuur niet eens bewust waren. Eenmaal boven wacht ons de laatste serieuze beproeving: een helse steile afdaling over losse rotsen, masssieve rotsplaten en alles hiertussenin..De eerste honderden meters verlopen in het spoor van onze voorrijder nog prima, totdat deze na een bocht met teveel vaart een stuurfoutje maakt en over z’n stuur word gekattapulteerd. Na dit oponthoud zakt ons ‘daalmoraal’ tot een dieptepunt en lopen we de laatste paar honderd meter naar beneden, nouja lopen? Glibberend en glijdend over/door/langs stenen al enkelverzwikkend bereiken we wederom een voor ons enigzins begaanbaar pad waarop we de afdaling vervolgen. In deze honderden meters zijn we (weer) gepasseerd door tientallen koppels die met ijswater door de aderen geen enkele moeite lijken te hebben met deze obstakels (downhill tot -35%!!), er zijn er bij die dit met duizelingwekkende snelheden doen waarbij je nauwelijks kunt geloven dat ze hierbij 100% controle over hun tweewieler blijven houden. Van diverse MTB teams hadden we gedurende de week al het advies gekregen de fiets op snelheid gewoon ‘te laten rollen’, iets wat duidelijk makkelijker gezegd dan gedaan is! De allerlaatste kilometers bestaan uit een haarspeldbochtenafdaling over een smal grof betonpad dat onderaan overgaat op de asfaltweg richting Riva centrum. Er ontstaat een groepje van ca. 20 renners dat zich snel in ons wiel nestellen totdat er een ontketend Duits MTB team langsvliegt dat er op kop geen twijfel over laat bestaan dat dit de finale is! Met een gemiddelde van ca. 50km/u blijft een v/d renners als een bezetene op kop aan het sleuren. Ik kijk om en zie dat er nog maar 4 man in mijn wiel zitten, de rest is gewoon reglementair ‘uit het wiel gereden’! In de eerdere finale’s was ik vaak deze tempobeul geweest maar de biker van ‘Sigma-Rockshox team’ had overduidelijk de beste papieren in deze slotkilometers en maakte er een memorabele afsluiting van. Met de finish in zicht laten we het wiel lopen om wel als team over de meet te rollen. Tot mijn grote verbazing zie ik dat m’n ouders ook tussen de juichende menigte staan, helemaal top! Er knallen wat kurken en we ontvangen een heuse champagnedouche. Nooit eerder bij een wedstrijd, cyclo of andere (sportieve) uitdaging was ik zo blij de finish gehaald te hebben, vooral het feit dat we het als team (incl. begeleiders, die ook uitzinnig aan de finish stonden) gehaald hadden gaf deze ‘overwinning’ zoveel meer glans. Gaan we volgend jaar weer? Nee! Maar ik kan iedereen op zoek naar een bijzondere loodzware uitdaging dit wereldevenement van harte aanbevelen!

 

advertenties