Transalp 2010 – etappe 7

Stage 7:  Male – Madonna D.C. 47,73km  – 2321 hm


Nog slechts 1 te gaan!! Vandaag danwel de kortste, maar wellicht ook de zwaarste…klimmen, klimmen en nog eens klimmen!
En vlak voor Orso Bruno breekt de hel los; ijsregen en hagel komen met bakken naar beneden.

Verslag etappe 7

Door Leon d.d. 29/7/2010

Na de bizarre rit van gisteren, stond er voor vandaag slechts een etappe van 47 km. op het programma. Een etappe van Male naar Madonna D.C.

Normaliter een etappe waarin we konden uitblinken, aangezien het merendeel van de etappe bergop zal zijn, getuige ook de meer dan 2300 hoogtemeters die in deze korte etappe waren gestopt.

Doordat mijn balhoofd gisteren na één van de valpartijen iets los was gekomen, had ik mijn fiets gisterenavond nog even weggebracht bij de Shimano stand. Die jongens maakten inmiddels ook overuren, gezien het aantal fietsen dat daar inmiddels dagelijks onder behandeling kwam..

Eén van de mechaniciens wist mij er op te attenderen dat de voorband waarschijnlijk een afloper had. Het was dus zaak  om deze de volgende ochtend nog even te controleren (al zal je dat waarschijnlijk altijd wel doen, maar diegene die me inmiddels kennen weten dat ik mijn banden pas weer oppomp op het moment dat ik denk dat de banden inderdaad lek zijn..).

Omdat ik gisteren een behoorlijke deukje had opgelopen, was ik vroeg gaan slapen. Niet zo heel veel later ging ook Chris richting zijn stapelbed, hetgeen wel impliceerde dat het lichaam na de monsterritten van de afgelopen dagen (bijna 7 en 5 uur) wel wat goede nachtrust kon gebruiken.

Deze ochtend stonden we beide relatief gezien fris op. Ik voelde me ook weer een beetje herboren. Niet alleen mijn band stond lek, maar ook die van Chris…Nou, de heren hadden dat weer snel opgelost..Een goed ontbijt en vroeg naar het startvak en uiteraard ook weer naar de dokter. Deze ochtend kon ik in zijn geheel niet op de fiets zitten…maar ja, om daar nou voor te gaan stoppen. Voor de start had ik welgeteld twee pogingen ondernomen, maar zonder enkele vorm van pijstilling werd ik daar niet vrolijk van..Voor de liefhebbers van statistici, ik kreeg Ibuprofen tabletten van 400 mg. Om geen maagproblemen te krijgen, kreeg ik ook een pilletje voor de maag, maar de naam daarvan weet ik niet meer.

Na de eerste, voornamelijk asfalt klimkilometers te hebben weggewerkt, waarbij we  inmiddels vandaag ook geen noemenswaardige verschillen bergop meer konden maken, volgde een (voor ons) onmogelijk afdaling. Gedurende bijna een halve km. was het over een, met een dun laagje modder bezaaid, rotsenveld meer dan 30% naar beneden glijden! Hier waren de echte waaghalzen overigens op 1 hand te tellen die toch al fietsend naar beneden dachten te kunnen. Het was overigens al een hele waaghalzerij om hier lopend vanaf te komen met je fiets in je hand!

Nou, de zoveelste ervaring rijker en we belanden na wat andere technische stukjes over rotsen en wortels, waar we beide wel inmiddels gewoon over fietsen, weer in de vallei beneden. Na in het tussenstuk van groepje naar groepje gereden te hebben, komen we bij de slotklim van de dag. Op papier zag de klim er naar Rifugio Orso Bruno er nog redelijk positief voor ons uit, maar helaas bleek deze drietrapsracket een lastige hindernis dan gedacht.

Natuurlijk hadden we al een jasje uitgedaan, maar nog steeds moesten we het van ons klimvermogen hebben.  Vandaag kreeg Chris halverwege de klim het heel lastig. Achteraf was dat nog geeneens doordat hij geen kracht meer had, maar Chris wil nou eenmaal graag staan tijdens een klim. Als een soort Michael Boogerd, kan Chris kilometers achter elkaar op de trappers blijven geven, waardoor het aantal PK’s dat geleverd wordt ook een behoorlijke omvang heeft. Vandaag was het echter tijdens deze offroad klim niet te doen om uit je zadel te komen. Je achterwiel slipte dan meteen weg en voordat je het wist, stond je met je voeten aan de grond. En op 15%+ kom je dan ook weer niet makkelijk weg.

Gelukkig was ik vandaag weer in redelijke doen en zo kon ik, na gisteren, toch her en der weer wat terugdoen. De vooraf geplande topnotering zat er helaas wederom niet in, maar ook voor vandaag gold dat uitrijden vele malen belangrijker was dan wat opschuiven in het klassement!

De tweede bevoorrading waren we achteraf iets te rigoureus voorbij gegaan. We hadden aan de voet van de klim namelijk ieder nog ruim een bidon…daar was echter door de hitte tijdens de eerste kilometers van deze slotklim al snel niks meer van over…Maar ook daar worden we creatief in. Alvorens aan het laatste deel van de klim te beginnen, zat er nog een stukje afdaling in. En met die stenen, weet je dat er dan ook weer her en der bidonnen liggen…Al snel hadden we beide zodoende weer een nieuwe voorraad, waarmee we ook de laatste kilometers konden afleggen.

Al iets voor deze afdaling zei ik tegen Chris dat ik het hier koud vond. Op elke klim was het de afgelopen dagen ook boven de 2000 meter nog goed te doen geweest. Omdat we waarschijnlijk nog niet genoeg hadden geleden, deed Moeder Natuur er dus maar een schepje bovenop…

Eén dag waarbij we vertrokken met een stalend zonnetje en waarbij de temperatuur al snel boven de 30 graden zat, sloeg in één keer om in ijsregen! Jippie, net twee kilometer voor de top op een dag dat we beide geen windstoppertje of regenjasje mee hadden genomen…Nou, het tempo dat Chris opeens oplegde kon ik in ieder geval niet meer volgen…Jemig wat ging hij als een bezetene nog even tekeer om zo snel mogelijk van deze ellende verlost te zijn. Ook ik schakelde op mijn tandvlees bij om toch in de voetsporen te blijven. Het was nu zaak om z.s.m. van deze 2147 meter hoge berg af te komen, zodat we weer een beetje warm werden. Helaas kwamen we vandaag niet lager dan 1600 meter en bleef het dus koud! In de afdaling verkleunde je tot aan het bot. Hier dacht Chris voor het eerst dat het wel eens over en uit kon zijn, gezien het feit dat zijn hartslag al in de klim niet meer boven de 140 kwam en opeens tijdens de ijskoude afdaling richting de 60 slagen ging. Ja, zo’n temperatuurswisseling doet wel wat met je!

Doordat het aanhoudend bleef regenen, werd het parcours ook nog eens spekglad en moesten we door een grote modderpoel tussen het gras en de rotsen een weg banen door het bos. Nadat ik een paar keer met zowel mijn voorwiel als achterwiel weg was geleden over een stuk steen dat onder de modder vandaan kwam, besloot ik deze listige passage maar te lopen. Ik zie Chris in de verte als een ware veldrijder nog verwoede pogingen ondernemen om al fietsend hier weg te komen.

Nadat ik een stuk in de achtervolging was gegaan, sluit ik weer bij hem aan en rijden we de laatste kilometers met een behoorlijk tempo richting de finish. Helaas heeft de organisatie voor ons wederom een verrassing in petto. Net voor de finish worden we nog eventjes een zelf gecreëerde afdaling door het bos ingestuurd. Normaliter wel te doen, maar nu ook hier weer spekglad. Omdat we volledig gekleund op de fiets zitten, besluiten we te fietsen, maar hierbij slipt Chris nu weg en valt wederom op zijn schouder. Ook dat kan er nog wel bij!

Eventjes later komen we geheel onderkoelde over de finish. Wederom weer blij dat we ook deze etappe achter de rug hebben. Na de etappe werd het eventjes droog. We wilden nu zsm naar de camper. Nog even een laatste leuke verrassing was dat we daarvoor nog twee kilometer omhoog moesten rijden. Dat we hierbij ook nog eventjes vergezeld werden door een zoveelste stortbui was ook ‘uitermate prettig’….Chris was er nu het ergst aan toe en Ramon wist hem geheel onderkoeld, waarbij hij rilde van top tot teen, nog net in een hotelletje te krijgen. Hier kon hij voorzien worden van droge kleren en werd hij iets warmer…Ik zelf dacht dat het wel ging, maar bij mij kwam de klap wat later. Toen Chris weer enigszins bij zijn positieven was, begon ik zelf te klappertanden en te rillen. Zelf had ik wel al gelijk na de finish wat droge kleren aangedaan, maar die waren tijdens de terugweg alweer zeiknat geworden.

’s Avonds voelde ik in de camper al een beginnend griepje opkomen, hetgeen ik met twee keer 500mg Asprobruis maar eventjes de kop in drukte. Eerst morgen, de laatste etappe!

Het bleef overigens de hele dag regenen. Hetgeen betekende dat we de volgende dag ook geen droge kleren hadden. Stefan had gelukkig nog een oplossing door onze natte spullen in de camper voor de aanjager te hangen. Hierdoor hadden we ’s ochtends gelukkig enkel nog wat klamme spullen, maar hoefde we geen natte kleding aan! De temperatuur daalde overigens al snel naar nog geen 5 graden. Gezien de tropische temperaturen van gisteren, waar we volledig gekookt over de finish kwamen, wellicht de zwaarste beproeving van vandaag.

Nog 1 etappe te gaan!

 

advertenties