Transalp 2010 – etappe 6

 Stage 6:  Ponte Di Legnol – Male 72,61 km  – 2363 hm

Door Leon d.d. 29/7/10:

Verslag etappe 6: een ‘zwarte dag’

Na de Koninginnerit, die we overigens afgezien van de pechgevallen, behoorlijk goed waren doorgekomen, stond er vandaag een relatief korte etappe van zo’n 73 km. met 2363 hoogtemeters op het programma. Vanaf startplaats Ponte di Legno zullen de bikers trachten om weer heelhuids in Male aan te komen.

Onderweg had de organisatie natuurlijk weer voorzien in mooie beklimmingen, dito afdalingen en waanzinnige vergezichten.

Bij mij begon de vermoeidheid na vijf loodzware etappes deze ochtend toch wel door te wegen. Een flinke verkoudheid zorgde ervoor dat het leek alsof ik op 1 long reed. Had ook voor het eerst een hele slechte nachtrust en moest er vannacht wel drie keer uit om te plassen. Kon ik ook nog wel gebruiken..Ik kon deze ochtend voor het eerst NIET uit mijn bed komen…Chris was daarentegen voor de wekker wakker, hetgeen meestal een positief signaal is. Het ontbijt, bestaande uit ‘kant en klare schudpannekoeken’ ging bij beide nog wel goed naar binnen.

De beginnende ‘derde bal’ tussen mijn benen begint me toch echt behoorlijk te irriteren. Een beetje pijn voel ik inmiddels al niet meer. Een zoveelste botsing met het been tegen een wortel of steen doet me alleen even realiseren dat ik nog steeds op de fiets zit. Vaak slechts eenmalige pijn die vaak net zo snel weer aan me voorbij trekt als hij gekomen is. Enig aandenken is een blauwe plek of een korst die daarna ontstaat, maar die vallen inmiddels ook al niet meer op. Lijkt wel of we ze aan het sparen zijn..

Maar die aanhoudende zeurende en drukkende pijn op mijn zitvlak, ja daar begin ik bang van te worden. Deze morgen lukt met me niet om me in 1 keer op mijn zadel te nestelen, de pijn is daarvoor te intens. De eerste tranen springen in mijn ogen. Een paar keer proberen, eventjes zitten en dan toch maar weer staan.

Zo rijden we samen voor acht uur richting het startvak. Na de inzinking van dag 1, hebben we enkel de tweede etappe doorgebracht in startvak C. Vervolgens wisten we toch gelijk bij de mannen bij de eerste 100 in het klassement te rijden en sindsdien staan we in startvak B. Het merendeel van deze renners komen we ook iedere etappe tegen. Vandaag bleek echter anders te gaan verlopen.

Nadat we de fietsen in het startvak hadden geplaatst, gaan we, inmiddels ook al net zo traditiegetrouw, richting het ‘rescueteam’. Erkende doktoren en chirurgen, waar we veel bewondering voor hebben. Tenslotte zien we deze mensen meerdere malen per dag met de crossmotor op onmogelijke plekken langskomen. Als je hulp nodig hebt, is dat wel zo’n fijne gedachte dat die er dan ook kan komen!

Bij het rescueteam krijgt Chris weer wat pijnstillers voor zijn ontwrichte schouder en laat hij zijn hand, waar wat blaren gaan ontstaan, met een second skin intapen. Mijn verzoek voor vandaag was drieledig. Ten eerste wilde ik weer wat voor mijn zitvlak. Hier kreeg ik dan een klodder second skin uit een tube, met de mededeling dat ik dat het beste zelf kon aanbrengen…ja, hèhè

Het tweede lag in het verlengde, de pijn van mijn zitvlak moest tenslotte toch nog enige mate naar een ander nivo bijgesteld worden. Het getril in de afdalingen en beklimmingen, alsmede het vele malen staan, zitten, lopen, schakelen en verschuiven op het zadel in het vooruitzicht, kon nog enigszins haalbaar zijn door het innemen van een verstrekte paracetamol. Sterker kreeg ik niet mee….was tenslotte toch een UCI koers en na de dode van afgelopen week, werd er ook beduidend meer op gelet bij de artsen.

Mijn derde verzoek was om iets voor mijn luchtwegen te krijgen. Ik had het tenslotte bij de start al benauwd en kreeg moeizaam adem. Hier kreeg ik echter niks voor. Ik had tenslotte geen asma attest. Zelfs een zoutoplossing is blijkbaar niet toegestaan…

Nou, nog een beetje hoopgevend. De benen voelden warempel nog het allerbest, of liever gezegd het minst slechts aan.

De dag begon met een klim van een kilometer of 18 met her en der was singletrack stukken. We klommen zo gestaag van zo’n 1200 meter naar 2400 meter hoogte. Het eerste stuk van een paar kilometer was nog van asfalt, daarna werd het weer stenen ontwijken in het resterende offroad gedeelte. Tijdens de eerste twee kilometer reed ik zowaar nog supermakkelijk naar boven en was in mijn inhaalslag naar boven inmiddels Chris uit het spoor verloren. Bleef dus maar even wachten en in Chris zijn wiel verder naar boven gereden. Chris had, zoals bijna elke dag, in het begin geen topbenen, hetgeen bij hem naar verloop van tijd volledig kan omslaan. Dat heb ik nu al een paar keer aan den lijve moge ondervinden….Denk je dat je net een iets rustiger dag hebt, komt hij opeens op stoom en moet ik alle zeilen bijzetten om in het wiel te blijven…Laten we het nog maar niet over zijn ‘finaledrift en bijbehorende versnelling’ hebben….

Halverwege de klim, na voor de zoveelste keer anders op mijn zadel te zijn gaan zitten, trok ik het echt niet meer een nam het restant van mijn second skin, een tweede pijnstiller (kreeg er maximaal drie per dag mee van de doktoren) en ook maar gelijk even een Sporteff gelletje (hier leefde ik op overigens..). Chris was gestaag doorgereden en ik had geen puf meer voor een inhaalslag, hetgeen ook bemoeilijkt werd door de aard van het parcours (stijl, smal, veel stenen en grind en aan één kant een afgrond).

Hoe hoger ik kwam, des te meer ik het gevoel kreeg dat er geen lucht meer door mijn longen kwam. Een paar kilometer voor de top ging het geheel bergafwaarts met me…Ik werd duizeliger en kon me barslecht concentreren. Hierdoor begon ik zelfs in de klim al de eerste stuurfoutjes te maken en moest ik op sommige stukken al onnodig de voet aan de grond zetten. De rit begon zich steeds meer als een film voor me af te spelen waarbij ik zelf de regie aan het kwijtraken was. Je hebt allemaal wel eens een moment dat je voor de TV zit en je zo moe bent dat je zelfs tijdens die hele goede film de binnenkanten van je ogen ziet….Nou, dit was inderdaad een waanzinnig mooi filmmoment. Wat wil je nog op 2300 meter met de MTB over een technisch singletrack stukje rijden met links en rechts mooie rotspartijen en afgronden. Vervelende is dan alleen dat je er zelf niet bij bent…Tenminste, ook dat is nog niet erg. Het is pas erg, als je er zelf fysiek WEL bij bent, maar dat je MENTAAL soms hele stukken van de film aan het missen bent!!

Na het zoveelste stuurfoutje, waarbij ik letterlijk op de rand van de afgrond bivakkeerde, gaf ik aan Christian aan dat ik echt niet meer kon. Ik was helemaal van het pad af. Per 2 seconde miste ik een kwart. Iets wat je met dit parcours niet kunt permitteren. Chris dacht in eerste instantie nog dat ik er ‘gewoon’ doorheen zat, maar toen ik de tweede keer aangaf dat ik een vrouw en twee kinderen thuis had (en ik serieus echt dacht dat het mijn laatste uurtjes wel eens konden worden), was de ernst ook bij hem duidelijk geworden. We lieten een hoop renners passeren en stopten regelmatig om even bij te komen. Enige bergriviertjes brachten een paar seconden uitkomst. Een ijskoude bidon over je hoofd houdt je er wel weer een paar tellen bij. Het ademhalen ging op deze hoogte ook nog steeds moeilijk en helaas bleven we de komende kilometers ook boven de 2000 meter. Veel en diep ademhalen bracht ook uitkomst. Ben je bang dat je zelf op je snufferd gaat, gaat verd.mme ook nog eens de renner vlak voor me onderuit..Rechts de afgrond, links een rotsmuur. Remmen en links boem tegen de muur kom ik tot stilstand. Fijn, mentaal krakte er weer wat in die kokende grijze massa van me.

Wonderbaarlijk weet ik de eerste kilometers single track overeind te blijven. Stoot her en der met mijn pedalen tegen de randen en stenen aan, maar blijf op mijn fiets. We komen op een bredere schotterafdaling en op een plek waar je eigenlijk niet kunt vallen (veel te overzichtelijk en een makkelijk spoor), vlieg ik toch over de kop. Omdat je hier normaliter niet kunt vallen, is de natuur waarschijnlijk ook wat vriendelijker en heeft voor me besloten dat ik ‘zachtjes’ op één van de weinige grasstroken waar geen stenen liggen, mag neerkomen! Nou, als dat geen signaal van hogere hand was!?

Ja, toch dat wielerinstinct naar boven. Fiets bekijken en even kijken of er inderdaad fysiek niks gebroken is. Mentaal was er inmiddels geen ‘botje’ meer heel…

In het spoor van Chris, die me steeds probeerde erbij te houden, toch maar verder naar beneden. Dat moest sowieso, of ik nou doorging of ging stoppen. In het resterende deel van de afdaling komen enkele bekenden Zwitsers ons voorbij. Chris vraagt of ze nog iets van cafeïne hebben en één schijnt me druivensuiker aangeboden te hebben. Deze had ik inderdaad ook achteraf in mijn zakje zitten, maar op dit moment gingen hele stukken film aan me voorbij.. De Zwitsers betuigden later bij Stefan ook zo hun zorgen, ik scheen echt letterlijk van links naar rechts en terug afgedaald te hebben….

De eerste verzorgingspost biedt me nog geen echte oplossing. Geen cola, cafeïne of iets anders stimulerend schijnt aanwezig te zijn. De vermoeidheid is nu van zodanige omvang dat ik gewoon van me fiets kan omvallen en de komende 20 uur in een coma slaap zal blijven…Ik gooi nogmaals een beker water over mijn hoofd en ga weer achter Chris aan naar beneden. Ook hier natuurlijk weer de nodige stuurfoutjes, maar geen van allen van fatale aard. Probeer me uiteraard zelfs steeds te concentreren en me soms letterlijk à la Lars Boom op te peppen, maar ondanks dat rij ik toch met een behoorlijk onderbuikgevoel in een bepaalde roes naar beneden.

Na een tijdje begint er weer wat zuurstof door mijn hersenen te komen en wordt de concentratie ook weer enigszins verscherpt. Net op het moment dat ik eindelijk denk weer een beetje controle over mijn fiets te hebben, worden we in een afdaling gemaand om zachter te gaan. De reden is dat er twee bikers aan de kant van de weg liggen. We rijden er langs en de blik van deze twee, opengescheurd, bloed, nekband om, veel tape etc., raakt me mentaal zo hard, dat er spontaan tranen in mijn ogen schieten. Het besef dat ik zo ook kan liggen, wordt enorm. Denk aan Devi thuis en weet 1 ding, papa moet terugkomen…De komende kilometers rijd ik weer verstijfd van angst als een natte dweil naar beneden en moet Chris om de paar bochten in de remmen om te kijken of ik er nog bij bent. Hoor hem ook regelmatig mijn naam roepen om te checken of ik er nog ben.

Gelukkig weten we op dat moment precies op een asfaltstukje te komen en omdat we nu inmiddels weer op zo’n 1000 meter hoogte zitten, begin ik me ook te beseffen dat ik niet ga stoppen, we gaan het ook vandaag weer gewoon halen!

De laatste kilometers gaan we zowaar, onder impuls van finale goeroe Chris, weer gewoon finale rijden. Met de benen is op zich nog niet veel mis en weet dus mijn plaats in het alsmaar uitdunde groepje te behouden. De laatste klim rijden we samen nog even alles op een hoop en enkel een paar renners weten op de top aan te sluiten. Kop over kop (iets wat voor veel MTB’ers heel ongebruikelijk blijkt te zijn), rijden we naar de finish.

Omdat het toch al mijn dag niet is, ga ik ook nog eens twee kilometer voor de finish op een asfaltstuk op mijn plaat. De renner voor me kwam er een beetje laat achter dat we een afslag naar rechts moesten nemen en remde ineens zo hard dat ik vanuit zijn wiel niet meer tot stilstand kon komen. Ik knalde dus volop op en over hem heen en knalde vervolgens op het asfalt. Nou, gelijk weer op de fiets, want we waren tenslotte bezig met de laatste kilometers…We konden nog aansluiten en wisten de finale (uiteraard) op onze naam te zetten…

Met het besef dat ik vandaag wel heel erg met mijn leven gespeeld heb en nog nooit eerder zo dicht bij de afgrond heb gezeten, moest ik me mentaal weer oplappen voor de laatste twee koersen. Ik kreeg eventjes geen hap door mijn strot en had het die uurtjes eventjes gehad!

Chris heeft me er op de moeilijke momenten doorheen geholpen. Hij had vandaag, met een tempo waarin we ruim een uur verloren op hetgeen we in staat waren, een soort van ‘rustdag’ gehad. Uiteindelijk werden we deze dag 114e…Onze Belgische vrienden deden het vandaag met een 16e! plek een heel stuk beter….en dat te bedenken dat we de eerste etappes behoorlijk aan elkaar gewaagd waren…

Na nog even de finish van de Tour te hebben gekeken, zijn we met zijn vieren lekker uit eten geweest. Beetje bijtanken. “s avonds lag ik er al wel weer vroeg in. Voorlopig eventjes geen avondetappes voor me. Het overleven begint letterlijke vormen aan te nemen..

(ps: verhaal is bij nalezen wellicht wel heel erg megadramatisch geschreven, maar is op geen enkel punt gebaseerd op fictie. M.a.w. is dit een, weliswaar verkorte en dus nog geen volledige, weergave van hetgeen ik tijdens deze dag meemaakte. Ja, dat was best heavy. Natuurlijk is afstappen meerdere malen door mijn hoofd gegaan en ook een paar keer hardop uitgesproken. Alleen, ook bij afstappen op 2300 meter moet je toch op een bepaalde manier naar beneden komen. Dit leek op dat moment de meest voor de handliggende)

 

 

 

advertenties