Transalp 2010 – etappe 4

Stage 4:  Scuol – Livigno 73,91 km  – 2377 hm

We hebben het weer overleefd! tja, dat klinkt misschien cliche, maar zo voelen we het wel als we weer in de ‘armen van Ramon en Stefan mogen vallen’…

 

Met een mega klim van 22 kilometer gelijk na de start een kolfje naar onze hand. Ondanks dat de benen al behoorlijk pijnlijk aanvoelen, reden we de eerste 10 km. gezamelijk al aardig wat renners voorbij..Toen we op den duur ook de eerste vrouwen in hun roze leiderstruien in het zicht kregen, wisten we dat we lekker op stoom lagen. vandaag beschikte ik over hele goede benen en besloot nog een tandje bij te zetten en was wel benieuwd hoe ver ik nog voorin kon komen. leuke was dat ik een paar kilometer onder de top de leiders van de senior Masters inhaalden, met hun groene truien. ze pikten nog eventjes aan maar op een steiler stuk loste ik ze weer. Een klein pelotonnetje zat nog slechts een paar honderd meter voor me en net voor de kop kon ik hier bij aansluiten. in deze groep alle subtoppers uit het klassement die rond plek 10 tot 20 koersen…Na even snel, voor mijn doen dan…, de blaas te hebben geleegd, kwam Chris ook al aangereden, wat betekende dat we in de top 30 koersden!

 

Maar net als je denkt dat je lekker bezig bent, komen we wel weer wat op ons pad tegen..Wat dat betreft is het hier niet alleen fysiek een uitputtingsslag, maar moeten we ook mentaal ons mannetje staan!

 

In de eerste heftige rotsafdaling gaat het mis. De renner voor Chris panikeerde en stond onverwachts stil, waardoor Chris drie dingen kon doen…volop tegen hem aanrijden waardoor die ander hoogstwaarschijnijk 30 meter lager in het ravijn kwam te liggen of zelf het ravijn in rijden of volop in de remmen met gevolg dat je onderuit gaat. Het laatste gebeurde, waardoor weer de nodige wonden gelikt mogen worden…gelukkig kwam hij net voor het randje tot stilstand. Weer een tik op de schouder en een hoop oorlogswonden erbij..zie ook de foto’s!

 

Gelukkig konden we ook nu weer de koers hervatten, al hadden we wel weer een hoop posities verloren. In het tweede gedeelte van de afdaling krijg ik zelf ook met pech te maken…mijn voorband loopt af. Chris legt in een paar minuten een nieuw bandje erop (dat had bij mij ‘iets’ langer geduurd). we besluiten toch lekker tempo te blijven rijden. Op de volgende klim worden we nog even gefrituurd door de volle zon op deze hoogte en temperaturen richting de 30 graden. Je loopt dan letterlijk met liters tegelijk leeg…

 

Na weer twee bizarre afdalingen met diepe afgeronden, waar je door het stof van je voorgangers soms echt op goed geluk naar beneden reed, kwamen we in 4.06 als 66e over de finish. Zonder de pechgevallen hadden we zowaar top dertig kunnen rijden…Maar als telt niet, hier zeker niet!!

 

Morgen de Koninginnerit! behoorlijk technisch en ‘slechts’ 107 km! gaat weer leuk worden..

 

Op dit moment zijn onze ploegleiders de nodige proviand aan het inslaan..

 

wordt vervolgd!

 

advertenties