LCMT 2010 – Etappe 2

Etappe 2 (vrijdag 14 mei 2010)

Vandaag stond een relatief ‘eenvoudige’ etappe voor de boeg, namelijk slechts 1700 hoogtemeters. Deze waren dan wel weer verspreid over een afstand van iets meer dan honderd kilometer…

Na de moddertocht van gisteren, waren de beentjes bij het nemen van de trap in het hotel (om naar het ontbijt te gaan) toch al voelbaar. Was ook voor het eerst van mijn leven dat ik überhaupt zes uur op een mountainbike doorbracht.

Het ontbijtbuffet was prima geregeld en we waren alle drie nog in staat om ‘te eten als een keizer’ (zoals Henry van Vugt het zal zeggen). De broodjes met appelstroop, jam en pasta gingen als zoete koek naar binnen en zelfs een lekkend eitje (dat wellicht nog geen minuut in het kokend water had gelegen) mocht de pret niet drukken. We sloten af met wat toetjes en baanden ons weer naar de ruime hotelkamer waar we ons gingen omkleden. Vandaag alle drie in het nieuwe Cycloteam.nl tenue, waardoor we met onze heldere groen, wit en gele kleuren duidelijk zichtbaar in het overwegend grijs/zwart/blauwe peloton aanwezig waren.

Om 10.00 uur viel het ‘startschot’ en kwam de meute van zo’n ruim 350 deelnemers opgang. Enkele deelnemers hadden er al voor gekozen om eerder te vertrekken na hun martelgang van zo’n 8 uur van de dag ervoor. Ook waren er na de eerste etappe al meer dan 10 man die noodgedwongen na hun valpartijen de LCMT moesten verlaten.

De etappe voerde vandaag voornamelijk door Luxemburg. Prachtige wegen en vergezichten tot gevolg. Waar Râmon vandaag besloot om aan een opmars te beginnen door achterin te starten, besloten Chris en ik om voorin te starten. Nu we wisten dat er geen wedstrijdelement voor ons meer inzat, besloten we maar om er zelf een goede training van te maken. Het eerste uur reden we zodoende voor de uitgedunde groepjes uit. Op een venijnig steil en lang doorlopend klimmetje, liet Chris nog even zien dat hij vandaag over ‘goeie bêne’ beschikte door dansend op de pedalen een strak tempo naar boven aan te houden. Enkele renners (of noem je ze dan bikers?), dachten nog even het wiel te kunnen houden, maar zij kwamen allen van een koude kermis thuis….De toon was gezet en zo bleven we met een paar kleppers een tijdje op de colletjes in het Luxemburgse schoon met de trappers spelen.

Tot een afdaling met enkele geulen daar abrupt een einde aan maakte. Chris zat net kort in het wiel bij Michael Ossieur (de afgetekende winnaar van de proloog en bovenal ook een goede gast waar we een paar keer mee aan de praat kwamen). Toen Michael nog net in staat was om zijn voorwiel over een geultje te tillen, was het voor Christian al te laat en zag ik hem op zijn snufferd gaan. Weer een matrix gevalletje erbij….Gelukkig ben ik zelf op zulke momenten geen geweldige daler en hadden de lui al een paar metertjes voorsprong op me genomen, waardoor mijn remweg net genoeg was. Enkel een voorzichtige botsing tegen de fiets van Chris na volop in de ankers te zijn gegaan was het gevolg. Christian was er echter minder goed van afgekomen. Hij greep gelijk naar zijn knie. Zijn knie was niet alleen tegen zijn stuur terecht gekomen, maar zijn kniebanden hadden voornamelijk ook een flinke klap gekregen. Een gevolg van een wegvliegende fiets met een pas laat loskomende klikpedaaltje..Een flinke oprekking van de pees tot gevolg. Na nog enkele kilometers geprobeerd te hebben om de pijn te verbijten, was het echter niet meer mogelijk om de etappe voor de resterende vijftig kilometer te vervolgen en eiste de LCMT zijn volgende slachtoffer. 

Râmon, die inmiddels niet meer zo gek ver achter ons zat en het merendeel had ingehaald, en ik baalden hier natuurlijk ook van en zijn op ons gemak verder gereden. Op kilometer 90 kwam er nog een Chrono voor de laatste 17 kilometer waar onze wegen zich weer gingen scheiden. Het leek me toch wel leuk om te kijken of we naar zo’n vijf uur koers nog een beetje konden versnellen….Hoewel de vorm zeker niet verkeerd is en ik op het asfalt met de betere mee kon, verlies ik op de technische passages en afdalingen zoveel tijd, dat ik nimmer een rol van betekenis zal kunnen spelen in technische mountainbike wedstrijden. Dat was me na deze 17 kilometer wel duidelijk geworden……Waren de eerste 90 kilometer me nog op het lijf geschreven (relatief veel asfalt en bos en weidepaden), was het laatste stuk een grote modderpoel (in de afdaling) en moesten we nog een stuk klunen doordat omgevallen bomen onze weg versperden.

Na weer zo’n zes uur onderweg geweest te zijn, bereikte ik met een zeer voldaan gevoel de finish, alwaar de pannenkoekjes al klaarlagen. Fietsje afspuiten en vervolgens omkleden.

Chris had inmiddels zijn bus uitgeladen en had onze spullen op de hotelkamer gezet. Hij had het natuurlijk helemaal gehad, maar bleef nog even voor een korte avondetappe..Râmon kwam niet veel later ook binnen en oogde nog redelijk fris.

Het dinerbuffet was ook weer goed verzorgd en Chris en Ramon lieten de zalm naar binnen zwemmen. Bij het eten nog met water, maar een half uurtje later besloten we om Chris met stijl naar huis te sturen en met zijn drieën nog even een Roquefortje te veroveren..Na twee ‘gangen’ zwaaiden we Chris om ongeveer acht uur uit en besloten Râmon en ik om niet bij de pakken neer te gaan zitten en er ook met zijn tweeën het beste van te maken.   En hoe konden we dat nou beter doen dan gewoon weer de bar in te duiken….

advertenties