LCMT 2010 – Etappe 1 Stavelot – Houffalize

De 1e etappe van de LCMT

 

Ergens na een opwelling besloten Chris en ik om ons op te geven voor de LCMT (Low Countries’ Mountainbike Tour). Voor ons zal het de optimale voorbereiding zijn voor de TransAlp. We wisten immers dat de LCMT een vierdaagse zal zijn en dat er behoorlijk wat hoogtemeters weggewerkt moeten worden. Na wat navraag wie er nog meer mee wilden gaan, bleek ook Râmon enthousiast te zijn.

 

Toen vorige week de afspraak wel heel dichtbij ging komen, vond ik het wel aardig om de website van de LCMT (www.lcmt.be) even goed te bestuderen. Inmiddels moest het etappeschema wel bekend zijn. Na bestudering hiervan drong het pas echt tot me door….dit gaat een behoorlijke kluif worden. Kortweg kwam het neer op:

 

Donderdag 95 km met 2650 hm;

Vrijdag 107 km. met 1700 hm.;

Zaterdag 88 km. met 2800 hm;

Zondag 97 km. met 2580 hm.

 

Om nog even lekker te beginnen, had de organisatie dit jaar ook een heuse proloog op de Stockeu (eerst een kilometer over de weg en vervolgens nog ruim 1,7 km. offroad.) in petto. Leuke opwarmer!

 

Na even het logistieke probleem opgelost te hebben (start was in Stavelot en de finish van de 1e etappe in Houffalize, waardoor de auto van Chris met reserve materialen dus niet beschikbaar zal zijn), vertrokken we om iets voor half vijf op de donderdagmorgen vanaf Rossum naar de Belgische Ardennen.

 

Als je een vierdaagse in mei gaat rijden, verwacht je van te voren ook wel een beetje aardig weer…Nou, eenmaal in de Ardennen gekomen was het om 7.00 uur ’s ochtends zo’n graadje of drie. En daarbij regende het ook nog eens! Alsof een dergelijke tocht bij goed weer al niet zwaar genoeg zal zijn.

 

Chris, die de avond ervoor nog een bruiloft had en zijn bed slechts eventjes had aangetikt, was in staat om weer om te draaien. Uiteindelijk toch maar gebleven en hopen dat de bui nog een beetje overwaaide en dat de temperatuur ook nog iets omhoog zal krabbelen. Gelukkig gebeurde dat iets (graadje of acht gemiddeld schat ik zo in en af en toe een beetje regen), maar het parcours was door de regenval van de afgelopen dagen bijna onbegaanbaar geworden.

 

Zuigende modder, klei, slek, spekgladde stenen en boomwortels…en hele sloten die je moest omzeilen..geweldig!

 

Dat de LCMT geen wedstrijd is, ondervonden we na de groepsstart. We hadden geen idee wat ons te wachten stond en Chris en ik reden snel langs iedereen naar de voorste linies. Na een tweetal klimmen waren we nog met veertig man over en een kwartiertje verder slechts met vijf man, waaronder de overtuigende winnaar van de proloog. Die man reed wel heel makkelijk naar boven en zette mij ook in de proloog (waar ik met 13.02 achtste werd) op bijna 1,5 minuut…Toen ik in het kopgroepje een beetje navraag deed, bleek dat de LCMT een prestatietocht is waar enkele wedstrijdelementen in zijn gebouwd. Zo was dat vandaag dus de proloog en een tijdrit. Deze tijdrit stond na 22 km. op het programma en was ruim 20 km. lang. Chris en ik vertrokken nog enthousiast, maar na een lekke band van mij (een stootlek tijdens een afdaling) was onze animo in de schoenen gezakt….De rest van de dag hebben we er zodoende een goede training van gemaakt en zijn we samen met Râmon opgetrokken. Door het zware parcours kwamen we pas na 6 uur onderweg geweest te zijn over de ‘finish’…Al met al toch een mooie training, maar deze hakt er wel in. ’s Avonds eventjes nog flink gestapeld (zeker Râmon is in goeden doen, gezien zijn eetlust!), want er wachten nog drie van deze loodzware dagen!

 

Bij gebrek aan nachtrust, vanavond maar eventjes geen avondetappe…..de Roquefortjes gaan morgen pas over de toonbank.

 

advertenties