Kramp Fondo Ardennaise 2010

Door: Christian

Zaterdag 5 juni Hamoir – Na een beroerde nachtrust bij onze Vlaamse vriend Pol in Petit-Han was het ’s ochtends om half zeven zwaar http://mrwriteon.files.wordpress.com/2009/07/insomnia.jpgwakker worden. De oorzaak lag deze keer niet bij de gebruikelijke nachtelijke workshop “bomen zagen doe je zo” van onze Daan, nee dit keer strooide een groepje tieners op survival weekend met de voetbalclub roet in het eten door de halve nacht door te keten. Deze rekening werd overigens bij het opstaan wel gelijk vereffend door op de kamer van deze jeugdige nachtbrakers een paar bidons water leeg te spuiten in hun stapelbedjes!
Gelukkig hadden we alle voorbereidingen de avond van tevoren al getroffen; de startnummers opgehaald in Hamoir en alle bidons&voeding klaargezet voor onze verzorgsters v/d dag.
Na het ontbijt konden we ons vrij ontspannen richting de start in Hamoir begeven. In het startvak aangekomen stond Leon ons al op te wachten, hij was zaterdagochtend vroeg gaan rijden vanuit Klaaswaal en had er dus al een kleine wereldreis opzitten. Aan de start was het al direct merkbaar dat het een warme dag zou worden, de zon scheen nu al! Ik verbaasde me bij de aanblik van diverse lieden die aan het vertrek verschenen waren met mouwstukken en een windstopper, ik denk dat ze hier 5 minuten na het vallen v/h startschot al spijt van hadden. Snel worden er door onze begeleidsters nog wat foto’s in het startvak genomen, dat behoorlijk groen/geel is gekleurd! Na de start werd er op de Col de Xhoris gelijk een aardig tempo omhoog gereden. Het waren Quickstep profs Iljo Keisse en Wouter Weyland die direct van zich lieten spreken op kop. Al vrij snel vormde er zich een mooie groep van ca. 80 renners, na de afdaling richting Comblain komt de groep door een gesloten spoorwegovergang noodgedwongen tot stilstand. Hierna volgt een grote hergroepering van vele lieden die achterop reden.
De weg richting de Chambralles werd hierna weer in gepaste draf vervolgt. Dat parcourskennis geen overbodige luxe is bij deze cyclo ondervond ik direct bij het opdraaien van deze venijnige klim. Het leek wel of alle renners om me heen compleet stilvielen, velen met de voet aan de grond. Al slingerend probeer ik snel nog wat naar voren te rijden: ‘shit, Ik zit hier veeeeel te ver achter in de groep’?! hoor ik mezelf denken…Voorin blijkt de slag gelijk ook al gevallen te zijn en er is een groep van ca. 30 renners weggereden, Leon zit hier als enige van ons 9-koppige collectief mee. In de achtervolgende groep blijven hierdoor vervolgens over:http://blog.recoverye21.com/wp-content/uploads/2010/03/0199210896.cramp.1.jpg Dirk Keynemans (57), Corne, Daan, Tonny, Robin en Ik. Joop en Ramon hebben dan al besloten er een mooie duurtraining voor zichzelf van te maken. De groep bestaat aanvankelijk uit ca. 50 man. Dirk is zichtbaar in goede doen en start op geheel eigen wijze aan het decimeren v/d groep. Rijdend achterin de groep neem ik de tijd om dit schouwspel van krakende renners die alle zeilen bij moeten zetten om erbij te blijven in me op te nemen, wat kan fietsen toch een eerlijke sport zijn! Na de Cote de Warmonfosse zie ik plots dat Leon langs de kant zijn blaas staat te legen. Achteraf bleek dat hij geveld door kramp was door zijn (overmatige!)inspanningen in Elite klassiekers in de week ervoor. Voor hem zit de dag er dan al op.
Onderweg richting de Stockeu vallen er bij de snel op elkaar volgende klimmetjes steeds enkele renners af. Ik begin zelf ook al enige vermoeidheid in m’n bovenbenen te ervaren en de oplopende temperatuur begint een serieus probleem te vormen. Bij de beklimming aan de achterkant van de Wanne begint de afvalrace pas goed. Helaas rijd Dirk hier lek waardoor hij zijn ijzersterke optreden pas met een vertraging van ruim 20 minuten kan voortzetten. Er blijkt te dun velglint op zijn achterwiel te zitten wat hierdoor op plaatsen gesmolten is door de warmte! Bij onze begeleidingspost na de Stockeu krijgt hij pas een nieuw wiel waarmee hij de tocht alsnog wist e volbrengen. Bij het oprijden van de Stockeu voel ik wat kramp opkomen waardoor ik de groep laat rijden en getemporiseerd met Daan bovenkom. Hier staan onze lieftallige blonde begeleidsters ons met volle bidons op te wachten. De combinatie van zoete sportdrank-energy gel-warmte zorgt hierna bij Daan voor een acute shockreactie op zijn lichaam, met 4 enorme teugen zie ik de inhoud van zijn maag over de weg vliegen. Wonderwel drinkt hij hierna weer een volle bidon leeg en vervolgt de reis in mijn wiel. Na de Stockehttp://www.martinmkool.com/Stockeu.jpgu mogen we ook Robin als krampslachtoffer noteren, hij moet zich hierdoor af laten zakken. Alweer vrij snel vormt zich een grote groep met zowel geloste v/d voorste groep en groepjes die van achteruit weten aan te sluiten. Een aangenaam tussenstuk volgt waarbij deze groep redelijk bij elkaar weet te blijven. Alles spat echter weer uit elkaar zodra we langs de 3e verzorgingspost rijden. Onze meiden staan ook na deze post weer perfect opgesteld met de voedingszakjes waarin ook deze keer weer 2 bidons en een gelletje zitten.  Het is hier dat we Tonny tegenkomen die ook zichtbaar niet (meer) in goede doen is. Op de klim die volgt verlies ik Daan uit m’n wiel (kramp!) en kom ik wat verder vooraan in een groepje van ca. 20 renners terecht (achteraf de 3e groep) waar stevig doorgereden word. Na 15 km moet ik met 133 km op de teller ook deze groep helaas met kramp in m’n bovenbenen laten gaan op het laatste stuk van La Roche a frène, een 2km lange steile kuitenbuiter van gemiddeld bijna 10%. Hierna vervolg ik een zwemtocht van 10km waarin ik me compleet alleen op het parcours waan. Voor me zie ik niemand meer en achterop komt ook niemand zover ik kan kijken. Plots zie ik vanuit m’n ooghoek een rode motorduivel langsscheren die me nog wat succes wenst, het blijkt Michael Oissieur te zijn die voor zijn zwager Wouter https://richnesswithin.wikispaces.com/file/view/dorst.jpgWeyland de verzorging op zich had genomen. Normaliter zou Michael als een geduchte concurrent ook tussen de wielen te vinden zijn (3e eindklassement en winnaar klimtijdrit LCMT!), maar een buikgriep zorgde ervoor dat hij ditmaal eens een cyclo vanaf de zijlijn mocht meemaken. Alle actiefoto’s tijdens de rit zijn van zijn camera afkomstig, waarvoor nogmaals veel dank! Na de laatste actiefoto vind ik aansluiting bij 2 achtervolgers die er nog een flink tempo op nahouden. Met deze vluchtmakkers vlotten de resterende kilometers steeds beter. Helaas is inmiddels wel de bodem van beide bidons weer bereikt en ik begin me zorgen te maken of ik de laatste 15 km zonder vocht weet uit te houden. Gelukkig komen we na de eenalaatste klim een toerder van de 120km versie achterop rijden van wie ik een literbidon water krijg aangereikt, 2 belgische lotgenoten zitten ook zonder en in no-time maken we deze bidon met z’n drieën soldaat. Ik geloof niet dat water me ooit zoveel goed gedaan heeft als op dat moment! In de laatste afdaling richting Hamoir weten we er alle drie nog een paar flinke snokken aan te geven waardoor we zelfs nog diverse renners inhalen. In Hamoir wacht ons een leuke verrassing na het binnenrijden van het dorpje. De organisatie blijkt een finale klim in het parcours gesmokkeld te hebben waardoor de benen voor de laatste keer door de kramp heen moeten om leeggereden maar voldaan onder de boog te finishen. De koude blikjes cola zero waren een welkome premie! Corne staat me op te wachten, hij is 10 minuutjes eerder over de mat gerold als 20e in het eindklassement. Na aankomst en een douche bij de sporthal zie ik dat mezelf op een 45e plaats terug in de einduitslag. Op volgorde komen vervolgens ook binnen: Tonny(61e), Daan(62e), Dirk(85e) Robin(120e), Ramon(164e) en Joop(215e). Na afloop een gezamenlijke lunch genoten in Durbuy met de nodige hersteldrank om vervolgens weer huiswaarts te keren.

Tot onze volgende afspraak in de Ardennen over 2 weken tijdens de Gran Fondo Eddy Merkcx in Huy!

advertenties