Gran Fondo Eddy Merckx 2010

Door: Christian

Zaltbommel, zaterdag 19 juni – Hoewel ik om 04:30 het alarm van m’n wekkerradio had ingesteld word ik 5 minuten eerder wakker, blijkbaar ben ik uitgerust. Iets dat twee weken eerder bij onze grote vriend Pol op de ochtend voor de GF Ardennaise duidelijk niet het geval was (?!). Ook Wouter die al vrijdagavond vanuit Apeldoorn overgekomen was bleek prima uitgerust vernam ik aan de ontbijttafel.

http://www.ilex-ev.nl/winkel/images/poffertjeswtmk.jpgMet wat bananen, een grote bak brinta en een krentenbol dacht ik dat mijn ontbijt al aardig was. Mijn verbazing was dan ook des te groter bij het gadeslaan van Wouter’s ontbijtritueel; in no time wist hij een vol pak (36 stuks!!) “oranje poffertjes” incl. de nodige scheppen suiker en boter weg te werken!

Aangezien we alle voorbereidingen de avond van tevoren al getroffen hadden, konden we na dit koningsmaal rond 05:00 direct vertrekken. De reis verliep voorspoedig en binnen twee uurtjes stonden we in hartje Huy waar we langs de voet v/d gevreesde “muur van Hoei” boven een parkeerterrein aangewezen kregen van de organisatie.

Wat gelijk opviel was de professionele organisatie. Zo stonden er zelfs naast verkeersregelaaars ook dixies op elke parkeerterrein! Iedereen die een of meerdere keren met mij is wezen koersen weet dat laatstgenoemde faciliteit zeeeeeer welkom was…

Inmiddels was Frank Westdorp (A&F Fotografie) ook gearriveerd met zijn wederhelft Ania, zij zouden de begeleiding deze dag voor hun rekening nemen.

http://paris.thover.com/watermark_photo.php?ID=3664Iets na acht wilde Wouter nog wat infietsen om zo maar niet koud in het startvak te staan. Onze “warming-up” bleek achteraf de helft van de eerste klim v/d dag te zijn geweest, zo stonden we wel opgewarmd vooraan in het vak te wachten op Mr. Merckx himself die met een vertraging van tien minuten het startschot loste. Bij dit départ werd nogmaals bevestigd dat de organisatie van deze cyclo zeer professioneel te noemen was: een opvallende jurywagen, tientallen motars incl. mavic materiaalmotor en wagen en op alle kruispunten verkeersregelaars. Nogmaals chapeau!

Op deze eerste klim voelde ik gelijk dat het goed zat met m’n benen en reed rond de 30e plek in dit eerste peloton. Wouter zat in deze eerste kilometers geen moment ver uit de buurt van topfavoriet en latere winnaar Bart Bury. Op enkele kleine vluchtpogingen na bleef er vrij lang een peloton bij elkaar waarin alle toppers nog vertegenwoordigd waren. Het was pas na een kleine 50km op de Cote de Rouvreux vlak na de eerste bevoorradingspost dat het peloton uit elkaar spatte. De plotse tempoversnelling viel me zwaar maar na een korte achtervolging sloot ik na de Cote de Chambralles weer aan met wat medegeloste. Wouter was gelukking bij het 1e peloton gebleven, maar kon helaas niet mee met de latere winnaar die met vier andere kleppers op de Chambralles (weer!) weggesprongen was. Het overgebleven peloton leek zich vanaf dit moment al neergelegd te hebben bij de veroordeling tot de troostprijzen. Op weg naar de Cote de Tohogne kwam hier nog eens een gesloten spoorwegovergang in Bomal bij waardoor ons achtervolgende peloton gelijk ruim 3 minuten aan z’n broek kreeg. Van de stop werd door velen wel dankbaar gebruik gemaakt om de nodige liters ‘sportdrank’ te lossen. De voorsprong op onze achtervolgers was blijkbaar al aanzienlijk aangezien er (bijna) niemand terug kwam tijdens deze stop. Bovenaan de col vanuit Bomal stonden Frank en Ania ons op te wachten met bidons, precies op een goed moment en de perfecte plaats!

In de kilometers die volgde waren het continu dezelfde gezichten vooraan die er nog een koers van probeerde te maken, de rest spaarde zijn benen en krachten…Wouter en ik hadden op de heenreis al besloten nooit alleen tot deze laatste groep te behoren. Zodoende waren de nieuwe wit/groen/gele tenue’s gedurende ca. 40km veelvuldig op kop van deze haperende machine te vinden om tempo te maken, in de ijdele hoop dat we met wat bijstand los zouden komen.
http://www.lanouvellegazette.be/zc/thumb300x200/mediastore/_2009/mai/hermes/ID3727920_weblg_pollue_femme_H1UNHE_0.JPG.jpgIn dit peloton heb ik me wederom enorm zitten verbazen over het gedrag van mijn mederenners ten aanzien van het achteloos weggooien van gelletjes, verpakkingen van reepjes en flesjes her en der in de berm en tijdens afdalingen zelfs in de bossen. Ik blijf steeds benieuwd wat deze lieden ervan zouden vinden als er elke week een kudde wielervee zijn zakken in hun achtertuin kwam legen….Bij het aanspreken van deze coureurs kreeg ik dezelfde opmerkingen als twee weken eerder in Hamoir bij de Ardennaise: “dat regelt de organisatie maar, daar heb ik toch voor betaald..!” en “…ja het waaide uit m’n handen”, slechts 1 persoon gaf ruiterlijk toe gewoon fout te zitten en hier in het vervolg wat meer op te letten. Ik roep bij deze nogmaals iedereen op om deze mensen aan te spreken op hun verantwoordelijkheid tav de omgeving waar zij te gast zijn!

Voor de Cote de Ben-Ahin reed Michael Oissieur van voren weg met een groepje van 6 man op een stukje vals platte afdaling. Op de Ben-Ahin miste ik door opkomende kramp in m’n rechterhamstring de aansluiting met de overblijfselen v/h 1e peloton, dat nog maar ca. 15 man telde. Uit deze groep formeerde zich een klein groepje met wie Wouter voor de voet van de muur aansluiting vond bij de groep van Michael. De laatste kilometers heb ik weer wat gang proberen te houden met wat andere achtervolgers waarvan er eentje zelfs nog persoonlijke motorbegeleiding bij had.http://www.hln.be/static/FOTO/pe/11/4/7/media_xl_895462.jpg

Bij het oprijden van de muur schoot ik gelijk in de kramp, wat een steil kl@#*te ding is dat zeg na 174km?! Erger dan La Redoute?JA! Erger dan de Stockeu?JA! Met een verbeten gezicht kom ik na ruim 4 minuten over de omhoogslingerende weg gezwalkt te hebben eindelijk boven, dit leek voor mijn gevoel niet eens meer op fietsen! Met de finish in zicht zie ik de grote telelens van Frank op me gericht staan en weet ik dat het gedaan is. 20 meter voor de finish passeer ik nog een (Nederlandse) renner uit Dubai die door een mechanisch defect lopend de finish moet passeren.

Wouter was een paar minuten eerder gefinished en staat me boven op te wachten.
Hij bleek in zijn 1e Ardennencyclo (!) 14e geworden te zijn in het eindklassement vlak achter Michael. Ik mocht mezelf met een 28e plek nog net tot de eerste 30 rekenen.
Frank hield het hierna voor gezien, om van zijn welverdiende herstelbier te gaan genieten op Festival Mundial in Tilburg.

Tot slot hebben wij de ceremonie protocollaire nog wel bijgewoond met de nodige ijskoude goudgele hersteldrank en een bak Vlaamse fritten.

Moe maar voldaan keerden ook wij weer huiswaarts in de wetenschap dat we voor de grote finale eind augustus weer wat huiswerk hebben 😉

Graag tot op de volgende afspraak in de Ardennen: Velomediane Claude Criqueilion!

 

 

advertenties