Dolomieten Marathon 2010 – De Epiloog

MARATONA DLES DOLOMITI 2010

 

Vanwege een foutje in mijn inschrijving van 2009 is de uitvoering Dolomieten Marathon in 2009 aan mijn spreekwoordelijke neus voorbijgegaan. De spontane oproep van En Route om mijn malheur te verzachten door een free-ride Dolomieten Marathon 2010 aan te bieden heb ik direct omarmd.

Juli 2009 weet je nog niet hoe juli 2010 er uit komt te zien, maar de intentie om nogmaals aan de Alpe d’HuZes mee te doen staat garant voor getrainde benen, het restrisico, wat kan er nog meer spelen in juli 2010, werd verder weggewuifd.

 

In mei 2010 is terloops opgemerkt dat als zoon Steven het HAVO diploma scoort dat diploma op de donderdag voor de Dolomieten Marathon wordt uitgereikt. Geen man overboord want het betreffende cijferlijstje van Steven uit schoolonderzoeken is van dien aard, dat slagen niet mijn eerste gedachte was. Lang verhaal kort gemaakt, Steven was zonder her geslaagd, zodat Leon en me in de nacht van donderdag op vrijdag na het diploma feest zijn vertrokken, voor een uiterst vermoeiende reis naar de Dolomieten, daar ging mijn fietsvakantieweek.

 

12 uur later parkeerde we op het terrein van ons appartement Garni Pre da Nai in het skiresort Alta Badia. Kijk je om je heen dan is dat precies wat je daar moet doen….. skiën. Echter na enig ogenwrijven ontwaarde ik wel degelijk de contouren van racefietsen achter in de auto, foutje.

 

Niet lang daarna het voltallige cycloteam de hand geschud; Sabine, Gijp, Joop, Daan, Peter, Wilco, Erik, Ronald, Leon en me, met tienen dus. Net als op de studentenflat en in een reflex eiste ik (gesterkt door Leon) een kookbeurt op, grote pannen, het serieuze zorgen, mijn vrouwelijke kant, zal ik maar zeggen.

Lolmaken, haantjes gedrag, slimme humor, elkaar op de kast jagen, laatste kentallen doornemen over verzetten, tijden, de Passo di Giau, de plek waar Erik Breukink door hongerklop de Giro verloor; Pordoi en Campolongo, hier is historie geschreven. Heroïek, je ruikt het zweet van de krachtmetingen, de strijd van man tegen man die zijn sporen op het wegdek heeft achtergelaten.

 

Vrijdag met Leon nog een stukje gefietst en daarna voor de buis om het Nederlands elftal te zien winnen in Horlepiep stijl van het niet echt swingende Samba elftal van Brazilië, “we” waren gewoon beter, professioneler, we hebben een missie en die anderen klaarblijkelijk niet.

 

Zaterdag heeft het vrouwtje in me samen met Sabine en Gijb de plaatselijk SPAR leeggekocht en het mannetje in me naast Mario Chippolini gekeken wie de ruigste stoppelbaard en borsthaar heeft, gewonnen op punten, qua fietsspieren moet ik het wel afleggen tegen deze Macho.

In die heerlijke Italiaanse chaos, heeft Daan bedacht dat ik toch meer op Jan Pelle lijk dan hij en dat ik met een kleurenkopie rijbewijs Jan Pelle met snor wel even een startnummer op kon halen.

 

Bij een speciaal loket keek een “moeke” mij scherp aan om vervolgens de historische woorden uit te spreken; you are not Jan Pelle, terwijl ik nog met twee vingers op de bovenlip een snor suggestie uitbeelde. Even voelde ik opluchting (grapje Jan, moet voor het verhaal), maar al snel stond het hogere doel van deze operatie weer op het netvlies; startbewijs voor onze Daan regelen. Die scherpe blik maakte wel duidelijk dat het ontkennen van die historische woorden een zinloze route was. Gelukkig heb ik veel spijbel-telaatkomen ervaring opgedaan op de middelbare school om vlotjes een verhaal neer te leggen wat er echt gebeurd was. Allereerst heb ik haar overladen met complimenten aangaande haar scherpzinnigheid aangaande mijn-niet-Jan Pelle-zijn.

Jan staat nu nog met ontplofte motor in Zuid Duitsland en verwacht pas zondagmorgen in Alta Badia te zijn, hetgeen het noodzakelijk stempel opleverde waarmee een startbewijs Jan Pelle voor Daan kon worden bemachtigd. Knappe tijd Jan, by the way.

 

De wedstrijddag zelf, mooi weer, prachtige outfits, geschoren benen en een hoge Pinarello dichtheid, rondvliegende helikopters van de RAI, meer dan 9.000 deelnemers, perfecte services van de organisatie, autovrij parcours, het is echt de mooiste wedstrijd waaraan ik heb deelgenomen. Italië gesteund door vele buitenlanders is dan een echt knotsgek wielerland.

Omdat je naam op je rug staat wordt je bovendien, als het er naar uitziet dat je wel wat aanmoediging gebruiken kan, hetgeen bij mij vrij snel het geval is, ook bij je voornaam toegeroepen, pianissimo Viem, helemaal super!!

 

Tijdens de pizza terug in ons appartement, bleek wel dat iedereen een prachtige fietsdag had beleeft en dat met uitzondering van een iemand, kom ik nog op terug, iedereen op de Giau stuk is gegaan en mentale weerbaarheid nodig had om het laatste uur te volbrengen. Hieronder volgt van een aantal de mentale inspiratiebron van het laatste uur.

 

Leon; lees wielerkoorts nr……vrouwenkontjes??

 

Sabine; heeft haar inspiratie vooral gehaald uit het feit dat ook in het laatste uur de ene na de ander kerel haar tempo niet kon volgen……

 

Gijb; heeft zijn inspiratie vooral gevonden in het feit dat hij het echt ging halen, die grote ronde is aan het palmares genoopt…..

 

Erik; vond vooral inspiratie in het feit dat hij met zijn huis-tuin-keuken-Limburgsheuvellandschap-karretje de ene na de ander peperdure lichtgewicht Pinarello voorbij reed……

 

Daan; zat vooral stuk, maar er was nog wat ruimte voor teamcaptain-inspiratie, al denkend aan het stukje voor de website was dat laatste uur ineens voorbij…..

 

Joop; onze teamoudste en karaktervoorbeeld, heeft eigenlijk het laatste uur geen inspiratiebron gevonden, wat is er mis gegaan, die vraag moet hij keer op keer gesteld hebben. Minutieuze voorbereiding en dan alles er uit gooien op de Giau, met slappe benen naar huis fietsen, we weten nog niet wat er feitelijk mis ging, we gaan het nog horen…..

 

Peter; heeft aangegeven volledig uitgewoond het laatste uur te hebben volbracht. Er was volgens zijn zeggen geen sprake meer van fietsen, maar van koetsjen, Limburgs voor voortbewegen op wielen. Het ontbreken van schreeuwende bloedmooie vrouwen bij de finish en een taxi om weer naar het appartement gebracht te worden, zal de organisatie van Cycloteam ook nog wel wat jaartjes blijven horen….. toch nog een petje gescoord…..

 

Wilco en Ronald hebben geen copy meer aangeleverd vanwege aansluitende buitenlandverplichtingen, een volgende keer dus…..

 

Ikzelf; ja ik ben dit jaar toch wel de enige die niet kapot is gegaan op de Giau, belangrijkste reden hiervoor was dat ik ‘m ook niet gereden heb. Met een schema van 16,5 km/uur gemiddeld ging ik een PR rijden. Met dit schema heb je enige minuten speling om de grote ronde te mogen rijden, want op de laatste splitsing worden om 11.45 de hekken geplaatst en mag er niet meer naar de Giau worden afgeslagen. Deze geringe speling heb ik verspeeld in de tweede afdaling van de Campolongo, een lekke achterband en de absolute noodzaak om in Arabba “een zak compost open te trekken”, maakte dat ik te laat bij de bewuste splitsing kwam. Het uiteindelijke resultaat was dat ik niet echt kapot gegaan ben, geen bijzondere inspiratie nodig gehad om het kleinere rondje (min 30 km) te volbrengen.

 

Het kwam mij goed uit want op deze manier zou ik ook wat frisser de volgende ochtend met Leon om 2.00 uur kunnen vertrekken, 2.00 uur man ben je wel goed bij je hoofd…..

 

Marathona, echt super,

 

Groeten Wim Lexmond

 

 

 

advertenties