Veluvia

“Veluvia”,…wie kent hem niet!
door: Maarten von Winning

De grote klassieker van het jaar was er weer; “Veluvia”. Deze tourtocht mag niet ontbreken bij de enthousiaste wielrenner en dus ging ik hem rijden.

Voorbereiden is alles met fietsen. Dit begon voor mij gisteren nacht om 3 uur. Een huilende Nadine (5 jaar) die buikpijn zei te hebben. Na een beetje geruststellende woorden van Papa en Mama dachten wij dat ze tussen ons in rustig zou gaan slapen. Helaas, na een zeer korte aankondiging lag mijn helft van het bed onder de verse warme kots van mijn schattige dochtertje. Dit kleine familiefeestje heeft iets meer dan een uur gekost, dus ik was goed wakker en kon hierna, wellicht door de stank etc., niet goed meer slapen. Dan maar vast het parcours door je hoofd laten gaan. “Heb ik alles gepakt, heb ik genoeg brood bij me ….

Om 6 uur was het dan zover, ik mocht op, Hoera! Nog even een blik uit het raam en gelukkig regende het nog steeds. Wat nu valt, kan later niet meer vallen, of een soortgelijke tegelwijsheid.

Gebruikelijke rituelen en om 6.45 uur reed deze coureur in de auto op weg naar Wageningen, waar dit grootse evenement zou plaatsvinden. Onderweg nog wat opbrekingen en wegafzettingen, maar goed, om 07.45 uur kwam ik ter plekke. Een beetje bezorgd of ik wel een goede parkeerplek zou kunnen vinden. Er komen ten slotte duizenden mensen op af, dus je weet maar nooit. Gelukkig bleek ik een van de eerste te zijn dus de auto kon bijna voor de deur.

De eerste de beste man die me aansprak regelde deze verkeerstoeloop. Eenmaal binnen in het clubhuis, bleek dat ik 60 cent te weinig had voor een correcte inschrijving, maar hier deden ze totaal niet moeilijk over; misschien hadden ze mij herkend? Ik kreeg zelfs van juffrouw Jannie die vandaag bardienst had, nog een gratis kopje koffie.

Wat mij opviel was dat er een kwartier voor de eerste start, nog maar 6 mensen aanwezig waren. Kwamen de meeste vlak voor de start?? Bij een navraag aan de man van de parkeerdienst (tevens hoofd stempelen en prijsuitreiker; zoals de purser bij Easyjet) vielen de schellen van mijn oren. “Normaal gesproke komme er wel duizend man op af, maar als er vijftig komme vandaag dan Benne we blij”. Wat? Vijftig zegt u?

Direct rook ik bloed. Dit is de kans om mezelf weer eens in de top vijftig te rijden. Misschien zelfs wel bij de eerste veertig te horen. Het zou mijn ‘Lucky Day’ worden, althans dat hoopte ik en ik zou er alles voor doen.

De rit was bescheiden van lengte, maar er zaten wel veel klimmetjes in; Grebbenberg, huppeldepup Allee etc. Ik was er klaar voor.

De fiets op en gaan. De regen kwam met bakken uit de hemel en je zag een aantal lieden duidelijk treuzelen bij de bar, of ze wel zouden gaan.

Eenmaal op het ros, heb je nog steeds erg veel last van de regen. Binnen 5 minuten kleddernat. Na een uur ijskoude handen, na 2 uur zijn daar de voeten bijgekomen.

Halverwege was er een comfortabele hutte waar we met de nog 10 overgebleven Die Hards een kopje soep wilden nuttigen en de half vergane stempelkaart aan hetzelfde mannetje lieten zien voor de felbegeerde stempel.

Ook hier vroeg ik of ik soms wat kon pinnen aangezien mijn huishoudbeurs compleet leeg bleek te zijn. Dat was geen enkel probleem en ik kon ook meer pinnen dan de bestelling zou kosten. Gerustgesteld genoten we gezamenlijk van deze pauze. Enkelen begonnen zichtbaar te trillen van de kou. Dit schijnt bekend te zijn bij wielrenners. Na 15 min. wilde ik afrekenen en wat extra’s pinnen. Helaas, toen weigerde het apparaat. Na talloze pogingen en verschillende kaartjes geprobeerd hebbende, moesten we deze exercitie beëindigen. De man krabbelde wat op een papiertje en vroeg mij de 4 euro 70 over te maken als ik thuis was aangekomen. Ze zijn daar nog goed van vertrouwen in het oosten.

De zo vertrouwde regen hield stug aan, ook al was er een man die zei dat volgens de buienradar de regen vanaf 10 uur zou ophouden. Ik denk dat de man in een ander land heeft gekeken want hier hield de regen aan en werd gedurende de dag zelfs erger.

Na het hervatten is het begin erg zwaar aangezien je afgekoeld bent en weer op gang moet komen. Mijn handen waren nu zo koud en stijf dat ik moest schakelen met de gehele hand en remmen alleen als het echt niet anders kon. Zoals ook het eerste traject, moest ik ook het tweede deel weer solitair rijden. De enkele ziel die nog steeds niet omgekeerd was, was binnen no time weer uit zicht.

Afzien en denken aan de warme douche waar je een uur onder zou gaan staan,.. dat zijn zo wat hersenspinsels die door je hoofd gaan als je zo op de fiets zit. De route was overigens prachtig,…Posbank, Loenen, Renkum, Oosterbeek,…en weinig verkeer op de weg.

Eindelijk leek er dan een einde te komen aan deze zware “bijna klassieker”. Bij het naderen van het clubhuis, stopte de regen voor het eerst en brak er voorzichtig een straaltje zon door de wolken.

Snel de fiets in de auto en op een drafje naar de kleedkamers en douchen maar. Nu bleek dat ik ook geen handdoek bij me had en ook geen zeep. Juffrouw Jannie en alle andere leden in het clubhuis moesten hard lachen toen ik met twee theedoeken en een kwakje afwaszeep de douche inging. OOOOOOOOOOOHHHHHHH wat was dat fijn. De rode benen en armen langdurig onder het warme water. Ik was ineens weer de bravoure Maarten van voor de tocht.

Nog een kopje gratis koffie en een kanjer van een Medaille ging ik trots als een pauw weer naar huis waar ik weer een verhaal kon vertellen.

Voor nu, …vroeg naar (het schoon opgemaakte) bed want de klok gaat nog een uurtje vooruit, gelukkig!

Ahoi,

Maarten

 

advertenties