Vakantie annex trainingskamp Vaals

Door Leon van der Ster

Na een leuk, maar kort ‘trainingskamp’ in de Ardennen (zie het eerdere verslag op de site), stond een drieweekse vakantie in Zuid-Limburg voor de deur. Samen met mijn vrouw Geertine en onze zoon Devi, die half oktober alweer twee jaar wordt, reisden we op vrijdag 31 juli naar het Zuiden des lands af. Mooi weer werd voorspeld en dat werd het ook voor de gehele vakantie. Ideaal om te trainen dus!

Helaas was ik eerder in de week geveld door een kort, maar hevig griepje en moest ik het de eerste dagen dus even rustig aan doen. Iets wat voor mij al een hele opgave is…

Vanuit Vaals was ik voornemens om iedere week minimaal 1 of 2 duurtrainingen af te werken. Door het rijden van criteriums bij de Amateurs B ontbreekt het me in de cyclo’s niet aan de hardheid en de snelheid, maar wel aan duurvermogen. Om mijn doelstelling voor de lange termijn te behalen (eerste tien bij een grote cyclo), moet ik me dus zeker op dit vlak sterk verbeteren. Ook het klimvermogen zal omhoog moeten.

Dit jaar wordt het alweer mijn vijfde jaar dat ik op het zadel van een racefiets zit. Enkele enkel en knieblessures hebben mij een paar jaar geleden gedwongen om te stoppen met voetballen. Als passief wielerliefhebber had ik nooit gedacht dat je zoveel plezier van het actief fietsen zal kunnen hebben. Ook ik behoor tot de velen die nu zeggen, ‘had ik maar eerder begonnen met fietsen’….

Vrijdagavond op de aankomstdag moest ik toch even de fiets aangeraakt hebben. Nadat die kleine op bed lag, had ik mooi nog even een uurtje om een stukje los te fietsen. De meeste wegen in Limburg zijn me inmiddels wel bekend en dus vertrok ik voor de grap maar eens vanuit Vaals naar een stukje Duitsland. Tja, dat had ik achteraf dus beter niet kunnen doen. Na zo’n driekwartier (was toen bijna half tien) kwam ik aan de andere kant van Aken uit en was het al schemerig te worden. Geen idee waar ik zat, dus maar borden Vaals volgen. Heb ik bijna een half uur door de stad moeten rijden….Niet echt een geslaagde route….Mijn Suntoo gaf toch nog zo’n 450 hoogtemeters aan over een tochtje van 36 km.

Naast mijn Concorde had ik ook mijn MTB meegenomen. Veel meer ervaringen dan het rijden van enkele tochten door het bos in de omgeving van Ossendrecht heb ik niet, dus met het oog op mijn 1e deelname aan de Bart Brentjes Challenge, was ik zeker benieuwd hoe die MTB routes in Limburg er bij liggen. Zodoende even op de zaterdagochtend naar de receptie gegaan en een MTB kaart aangeschaft. Er zijn in Limburg 8 gepijlde routes en de Vijlenroute begon vlak bij het park. Volgens de kaart was het een route voor gevorderden met enkele lange beklimmingen. Devi slaapt tussen de middag nog en dan vindt Geertine het niet erg als ik een paar uurtjes de fiets pak.

Zaterdagmiddag dus mijn eerste kennismaking met de MTB in Limburg (eigenlijk de tweede aangezien mijn vrijgezellendag in 2004 ook grotendeels op de MTB in Limburg afspeelde…). Christian had me nog een tip gegeven bij het klimmen van echte steile stukken en deze tip hielp mij bij 1 stuk om niet van mijn fiets af te moeten…Voor de rest viel de route me, op 1 stuk na, eigenlijk wel mee. Dat ene stuk was een afdaling op keien, voorheen een kleine rivierbedding. Met het zweet in de bilnaad (had niet veel langer moeten duren of het was niet alleen maar zweet geweest…) kwam ik toch zonder kleerscheuren beneden. Hoe konden ze hier in vredesnaam een fietser overeen sturen??Bart Brentjens Challenge 2008.jpg

(Na mijn vakantie had ik het hier met Christian nog even over….deze afdaling zat ook in de Bart Brentjens van vorig jaar en de echte kleppers gaan daar met 30 à 40 naar beneden…gewoon laten lopen is het advies….! Tja, dat moet ik dan nog maar even leren. Christian wist me enigszins gerust te stellen door me mede te delen dat een goede voorvork al een hoop zal schelen. I hope so..)

Gaf me overigens wel een voldaan gevoel, lekker door de bossen fietsen en over de heuvels heen knallen met de MTB. Ik denk dat ik die Marathons ook echt leuk zal vinden…!

Na een lekker dagje met het gezin doorgebracht te hebben, stond voor maandag een lange duurtraining op het programma. ‘Duur’ is niet iets wat regelmatig in mijn trainingen terugkomt. Ik verveel me ook snel als ik met een lage hartslag een paar uur moet rondrijden en zoek dan altijd wat uitdagingen op…Na vanuit Vaals richting Gulpen te zijn afgedaald, bedacht ik dat ik maar eens de IJzerenbosweg moest aandoen. Eerst maar even beginnen met een stukje vals plat richting Simpelveld en vanuit daar naar Partij. Op het stukje vals plat kwam ik niet onder de 25 en stond de ketting nog op het grote tandwiel (de 52). Haalde het toen maar in mijn hoofd om de uitdaging aan te gaan om deze er vandaag ook niet meer er vanaf te halen….Benieuwd of de door Boogerd beroemde klim ook daadwerkelijk op het buitenblad te doen is. De benen voelde nog goed aan (was tenslotte maar net op pad) toen ik de beklimming op de 19 opdraaide. Met een gangetje van zo’n 16 reed ik, niet al te diep gaand, zo tot aan net voor het bos. Hier begon ik de benen wel een beetje te voelen en schakelde maar een tandje terug. Op de 21 kwam ik zo met een hartslag van 180 wel naar boven gestampt. Met mijn vroegere grote voorbeeld in het achterhoofd, probeerde ik nog even de Bettini’s en Rebbelin’s uit het wiel te rijden en was verdomd nog in staat om te versnellen ook! Gaf me zoveel moraal dat ik gelijk maar besloot om naar de Keutenberg af te dalen. Ook deze klim moest ik op het grote mes naar boven rijden. Ook hier hoefde de ketting niet verder terug dan de 21 en kon ik de 23 en 25 nog schoon houden…Keutenberg.jpg

Tja, als je me inmiddels een beetje kent, is dit een typische Van der Ster invulling voor een duurtraining…Overal moet en zal ik een competitie element inleggen…

Na de Keutenberg dan ook maar naar de Cauberg. De Cauberg op het buitenblad was natuurlijk geen uitdaging meer..In de afzink van de alternatieve Cauberg haalde ik het zowaar in mijn hoofd om de ketting niet meer van de 12 af te mogen halen voordat ik weer boven was…Dit had inderdaad weinig meer met fietsen te maken en met zo’n 8,5km. per uur op het steile stuk was het echt HARKEN om boven te komen. Een wandelaar keek vol ongeloof naar me en schudde zijn hoofd. 52-12 de Cauberg op is toch wel het matje.Cauberg.jpg

Net een uur onderweg en mijn benen stonden al op springen…mooie duurtraining was dat! Voor de rest maar wat ‘kleinere’ klimmetjes genomen om de benen niet al te veel te laten verzuren. Bij het opdraaien van de Camerig werd ik echter ingehaald door drie fanatiekelingen. En als ik ergens niet tegen kan, is het wel dat ik in Limburg ingehaald word…Dus gelijk maar in het wiel. Bij de 1e steile knik moest de derde persoon al lossen en reed ik naar de eerste twee toe. Reed daar ook nog op de 21 en met zo’n 20 km/u reden we tot aan de 1e bocht. Daar moest nummer 2 lossen en ik besloot maar even om de versnellen. De 3e persoon, een lokaal klimmertje van rond de 60 kilo, zag ik mijn wiel pakken. Tot aan de volgende bocht bleven we zo’n 22/23 rijden. Nog zo’n tweehonderd meter voordat het steile stuk achter de rug was, besloot ik om de vorm maar eens echt te testten. Eigenlijk kon ik het niet hebben dat er iemand in mijn wiel zat:-)

Laatste stuk trok ik vol door en keek op de ‘top’ even om…Met een glimlach van binnen zag ik dat mijn ‘tegenstander’ al op zo’n 20 meter zat….Reed overigens daar op de 52/17 en zo’n 30 km/u voor diegene die geïnteresseerd is in statistieken. Met de Camerig Classic in mijn achterhoofd, maar ook de rest van de kim doorgereden en met een tijd van iets meer dan 9 minuten, begon ik tevreden aan de afdaling van de Epenerbaan. Totale statistieken van de ‘duurtraining’: 5 uur en 20 minuten onderweg geweest. 152 km. gereden. Gemiddelde hartslag van 139, maximum van 180 en 1723 hoogtemeters.

De dag erna maar weer even de fiets niet aangeraakt en andere leuke dingen gedaan met de family. Had voor mezelf ten doel gesteld om zo’n 15 uur per week op de fiets te zitten. Met een gemiddelde trainingsduur van 6,75 uur per week gedurende de rest van het seizoen, viel het me tegen om aan een dergelijk aantal uren te komen. Ontkwam er dus niet aan om de woensdag ook maar even een duurtraining te doen. Dit keer maar eens de Ardennen in. Rondje Redoute en omgeving. Totaal 5 uur en 2 minuten gefietst en bijna 2000 hoogtemeters. Een lekkere training dus!

Wordt nu alweer een al te lang en langdradig verhaal, dus beperk me maar even tot de verdere statistieken van de drie weken:

Dag

Datum

Duur

Gem.hartslag

Max.hartslag

Hoogtemeter

Km.

Vr.

31/7

1.20

125

168

453

36

Za.

1/8

1.27

148

178

558

28 MTB

Ma.

3/8

5.20

139

180

1723

152

Wo.

5/8

5.02

139

181

1934

141

Do.

6/8

2.09

122

181*)

381

59

Za.

8/8

1.41

134

175

565

40 MTB

Ma.

10/8

4.48

146

181

2305

135

Di.

11/8

1.44

131

181

603

48

Wo.

12/8

4.15

141

174

1547

+/- 90 MTB**)

Vr.

14/8

1.33

132

180

528

43

Za.

15/8

2.24

143

183

923

70

Di.

18/8

5.11

133

183

1942

140

Wo.

19/8

1.30

129

176

288

43

*) Tijdens deze hersteltraining werd ik net voor Partij ingehaald door een wielrenner…Tja, kon het natuurlijk niet laten om het zaakje in de klim van de Gulpenerberg vanuit Partij even ‘recht te zetten’…En ja, ‘traditiegetrouw’ ook deze klim op de 52/21…

**) Als voorbereiding op de Bart Brentjens Challenge de Vijlenroute, Mechelenroute en de Gulpenroute aaneen gereden..Leuke ervaring trouwens!

advertenties