Tussen de Wielen in het Rijswijks Wielerweekend

Door Martin van der Meijden

 

Hoewel nog altijd geplaagd door de gevolgen van een fikse verkoudheid, die ik begin van de week op heb gelopen, ben ik toch afgereisd naar Rijswijk om bij te schrijven voor een categorie 3 wedstrijd op het wielerparcours van de Spartaan. Ik had nog behoorlijk last van mijn luchtwegen, maar voelde me wel goed genoeg om een koers te rijden.

In Rijswijk aangekomen kreeg ik rugnummer 87 uitgereikt. Een groot peloton voor een koers op een wielerbaantje. Ik zag dat er een fors aantal A amateurs op de koers afgekomen waren, en na een rondje inrijden op de baan was het me wel duidelijk dat het hier hard zou gaan.

Ik had geluk en stond op de eerste startrij zodat ik meteen bij de start al mee voorin zat. Er werd op momenten best flink doorgereden, maar het was voornamelijk de wind die de koers zwaar maakte waardoor het peloton veel en vaak op een lint getrokken werd.

Een speaker was er niet, nou ja die was er wel maar hij had geen geluidsinstallatie tot zijn beschikking. Het was dus moeilijk om te bepalen wat de stand van zaken was in de koers. Diverse keren heb ik mee gezeten in een ontsnapping, maar iedere keer werden deze weer teruggereden totdat een kopgroepje van 5 mannen ontstond. De kopgroep ontstond op een moment dat ik me juist een beetje af had laten zakken om in de luwte een beetje op adem te komen. Eigenlijk had ik verwacht dat ze nog wel teruggehaald zouden worden, maar niets bleek minder waar. De mannen van de TSC en RSA cyclingteams deden hun werk prima en stopte net voldoende af om “ hun” mannen Ron Mol en Erik Meerkerk tot aan de finish weg te laten blijven.

Erik Meerkerk die op een belachelijk zwaar verzet tegen de wind in reed bleek ook in de sprint de rapste van dit groepje en wist in een close finish de winst naar zich toe te halen. Ik zat in de achtervolgende groep met een stuk of 25 renners die voor  Jurrian van der Pijl zaten toen hij zijn klapband kreeg. Achter Jurrian viel een gat wat niet meer te dichten bleek. Jurrian zelf kreeg nog een ronde vergoeding en kon hierdoor nog wel bij onze groep aansluiten om uiteindelijk nog twaalfde te worden. Er waren al veel renners afgevallen, en bij de mannen die over waren was het beste er ook wel vanaf. Zo ook bij mij want ik had heerlijk vrijuit gekoerst zonder mezelf te sparen. Ik voelde in het begin al dat het zwaar voor me zou worden omdat ik nog lang niet over mijn verkoudheid heen ben en de vorm ook nog absoluut niet aanwezig is.

Ik zag het daarom ook niet zitten om met de hele meute mee te sprinten met alle gevaren van dien en heb me afzijdig gehouden. Had ik nou maar iets eerder aangezet dan had ik  ieder geval nog bij de eerste 20 gezeten, maar ja nu was ik 22e en wel veilig binnen.

Lekker getraind zullen we maar denken, die wedstrijdkilometers hebben we toch maar mooi weer mee gepakt. Tot de volgende koers in Sleeuwijk.

advertenties