Tussen de wielen in de van Boxel Ploegentijdrit Gilze 2009

 

Zaterdag 18 Juli stond een ploegentijdrit in Gilze op het programma. Gijsbert was de wedstrijd tegengekomen op tijdritten.nl en zag dat er al 28 van de 30 beschikbare plaatsen bezet waren, hij schreef meteen WTC Maas~Waal in en had binnen no time een ploeg met klasbakken bij elkaar geregeld. Helaas moest vaste waarde van de tijdrijploeg Willem Blom afmelden en kreeg ik de mogelijkheid om mee te gaan. Bij Gijs van Tuyl (EBD) heb ik vervolgend een tijdrijfiets geregeld die door Gijs belangeloos beschikbaar werd gesteld. Willem bleek achteraf wel te kunnen maar ik mocht toch rijden. Een goede nulmeting voor mij en een nuttige ervaring die een goed beeld schetst van de moeilijkheid van deze discipline. Het was voor mij deze week zelfs de eerste keer van mijn leven dat ik op een tijdrijfiets zat. Het plan was om om 13.00 uur bij de kromme nol in Wijk en Aalburg te vertrekken en op de fiets naar Gilze te gaan zodat we goed warm gereden daar aankwamen. Het weer werkte helaas niet mee en de regen viel met bakken uit de lucht. Buienradar gaf aan dat de regen na 14.00 uur het zuiden zou hebben verlaten. Maar helemaal doorweekt aankomen en vervolgens nog een tijdrit rijden leek ons niet echt een aanlokkelijk plan. Corne belde me om te zeggen dat iedereen met de auto ging en dat ik om 13.00 uur opgehaald zou worden. Iets over enen stond de MaasWaal ploegleiderswagen  voor de deur op de Molenkamp bestuurd door Ploegleider for a day Joop Kosters. Mijn spullen in de bak en fiets op het dak, de Koi nog snel een sneetje brood en toen op weg naar het zonnige zuiden des lands. Hoe verder we naar het zuiden kwamen hoe beter het weer werd, tussen de wolken waren al kleine stukjes blauw te zien en de plenzende regen had zijn heil gezocht in de meer noordelijke regionen van ons mooie kikkerlandje. Prima weer om te fietsen, een heleboel wind maar wel droog, wat een ploegentijdit een stuk leuker maakt. We waren op tijd in Gilze en terwijl Corne de nummers ophaalde maakten wij onszelf klaar voor de strijd. Op de parkeerplaats stonden een aantal deelnemers hun materiaal uit te pakken terwijl op dat zelfde moment Gijsbert en Andre hun tijdrijfietsen uit de auto haalden. Het was komisch om te zien hoe de aanblik van dit semi-professionele materiaal de tegenstanders volledig van hun stuk kan brengen. De mannen stopten even hun bezigheden om al dit moois te bewonderen. Supreme excellence consists in breaking the enemy’s resistance without fighting. Sun Tzu zei dit in The Art of War. Vrij vertaald is dit Het hoogst haalbare is de tegenstand van de vijand breken zonder te vechten ons optreden had op een groot aantal van de deelnemers zeker dit effect. Ik was als nieuwkomer zelfs onder de indruk terwijl ik onderdeel van het geheel was. Het was ook een prachtig gezicht om 6 tijdrijfietsen tegen het gebouw aan te zien staan we trokken daarom aardig bekijks bij de passanten. Om te zeggen dat ik nerveus was zou meteen de understatement van het jaar zijn. Mijn maag draaide rondjes om mijn middenrif en het klamme zweet gutste door mijn bilnaad. Ik wilde zo graag presteren dat ik al moe werd van mezelf. Mijn benen voelde redelijk tot goed wat me niet tegenviel aangezien ik de afgelopen week mijn onderstel al behoorlijk gegeseld had. Helaas was de voorbereiding niet bepaald ideaal voor mij want meer dan een paar minuutjes inrijden hadden we niet gedaan. Ik wist dat ik eigenlijk meer nodig had want ik heb altijd problemen met hard rijden als ik nog niet goed warm ben. Onder goedkeurende blikken van het aanwezige publiek stelde we ons op aan de starthekken om klokslag 15.00 uur losgelaten te worden. De start was snel en fel, het was meteen alle hens aan dek want als je een goede tijd neer wil zetten kun je niet rustig aan beginnen. Ik kan honderdduizend reden verzinnen waarom het niet ging zoals ik het graag had gezien, maar al vrij snel snakte ik naar adem, ik stikte zowat en alsof ik in paniek raakte blokkeerde mijn hele lichaam, mijn benen explodeerden bijna en met lede ogen moest ik toezien hoe het gat tussen mij en mijn ploeg steeds groter werd. De eerste ronde ging met een gemiddelde van ruim 45 kilometer per uur wat gezien de sterke wind een hele prestatie was. De twee opvolgende ronden waren

Minstens zo snel wat uiteindelijk resulteerde in de eerste tijd tot op dat moment. 33 min.11 sec. (44,75 km/hr) wat in 2008 precies de winnende tijd was. Gijsbert reed weer onnavolgbaar sterk, Corne zat op de fiets met een gezicht alsof het geen moeite kostte, Andre reed gewoon erg solide en hard en Erik kan ondanks dat hij af zit te zien toch vreselijk hard rijden,  Dirk zat van het begin tot het einde met zijn mond wijd open (gelukkig waaide het zodat er niet zoveel vliegen waren) maar reed wel met de vijf overgebleven matadoren 29 ploegen naar huis. Joop ondersteunde en begeleidde dit geweld feilloos van achter het stuur van de ploegleidersauto  en reed onverstoorbaar zijn drie rondjes. Nadat ik was gelost ben ik teruggereden naar de start/finish waar ik al vrij vlug gezelschap kreeg van een aantal heren die naar later bleek de organisatoren van de wedstrijd waren. Zij vroegen me het spreekwoordelijke hemd van het lijf over onze ploeg terwijl de speaker die goed zijn huiswerk gedaan had, fanatiek alle resultaten van onze ploeggenoten opdreunde. Blijkbaar hadden we bij onze opkomst nogal indruk gemaakt en waren de verwachtingen van ons erg hoog. Het leek wel of er een zucht door het publiek ging, eindelijk een ploeg die sauna Diana weerstand kan gaan bieden. En dat deden we, met 19 seconden verschil werd de winnende ploeg van de voorgaande twee edities verslagen. Nadat we ons omgekleed hadden zijn we naar het Cafe gegaan waar de prijsuitreiking plaats zou vinden, om wat te drinken en de einduitslag af te wachten. Onder het genot van een flinke bak friet met een frikandel speciaal en de nodige glazen hersteldrank hebben we gezamenlijk naar de touretappe gekeken. Als we de tijdrit niet zouden winnen, wonnen we toch zeker de avondetappe want de kraan waar het donkere Leffe bier uit stroomde draaide overuren. Ook de Icetea vond gretige aftrek overigens.aftrek overigens. Maar dat deden we wel, de tijdrit werd uiteindelijk door ons gewonnen met de eerder genoemde 16 seconden op de nummer twee en 21 seconden op de nummer 3. De bloemen en een mooie trofee in de vorm van een wielrenner mochten mee naar Brakel. Ik ben weer heel wat ervaringen rijker, en weet ook dat ik nog heel wat trainingsuurtjes op de tijdrijfiets te gaan heb voordat ik de mannen bij kan houden, wie weet op het NCK maar voordat het zover is gaat er nog heel wat water door de waal.

 

Tot bij de volgende koers.

advertenties