Tussen de Wielen in de Shimano Fiets Challenge

Het was 05.50 uur toen ik bij Gijs en Door de keuken instapte om Gijs op te halen voor onze dagtrip naar het Limburgse land. Gijs was bijna klaar met zijn tas inpakken en Door…. lag nog op één oor. Vlug de fiets en tas in de auto en op naar Rossum waar we om 06.00 uur verwacht werden. Onze zoon Tijs van 3 jaar moet vreemd op hebben gekeken toen hij vanmorgen aan mijn bed stond en tot de ontdekking kwam dat pappa hem al gesmeerd was. Hij is de laatste tijd gewend dat papa zijn bedje niet uit te timmeren is en dat hij hiervoor de nodige overredingskracht en geweld moet gebruiken. Toen we in Rossum aankwamen waren Christian, Ramôn, Wim, Jan en Jos al volop bezig de bussen in te laden en gereed te maken voor vertrek. Jan was met een 2 persoons transporter en Ramôn reed met zijn eigen auto, waardoor Gijs en ik samen met Joop en Dirk bij Christian in de bus plaats namen.Eenmaal in Vaals aangekomen speelde links en rechts een aantal darmen op, waarschijnlijk door de zenuwen en werd naarstig naar verscholen plekjes gezocht om wat overtollige ballast te deponeren. Het gezucht was niet van de lucht en eenmaal bevrijd van de onwelriekende narigheid gingen de mannen aan de slag om zich gereed te maken voor de aankomende strijd. Er werd nogal getwijfeld, wel of geen lange mouwen of armstukken en wel of geen beenstukken. Ik besloot om beide wel te doen, waar ik achteraf gezien geen seconde spijt van heb gehad, het was namelijk nog best frisjes.

Bij de Inschrijving mochten we het belachelijk hoge bedrag van EUR 30,- aftikken waar we voor mochten meedoen en na de koers een bakje pasta en een portemonnee gesponsord door DURA ACE voor kregen. Het niveau van de organisatie was bedroevend slecht, terwijl het er aan de start best veelbelovend uitzag. Er was nagenoeg niets aan de veiligheid van de renners gedaan en het mag dan ook een wonder heten dat we geen ernstige ongelukken mee hebben gemaakt. Dat terzijde stonden we vol goede moed aan de start, Gijs had zijn connecties bij de organisatie aangewend om voor zichzelf en Dirk een gunstig startnummer te regelen. De twee mannen stonden dan ook in het eerste startvak en omdat wij bij moesten schrijven zouden we volgens ons rugnummer helemaal achteraan moeten starten. Joop had hier een creatieve oplossing voor gevonden en had een envelop met een laag startnummer uit een afvalbak opgediept. Hij liet de envelop vol overtuiging aan de KNWU official zien en hij mocht zo door. Christian probeerde een andere methode en zwaaide met zijn licentie dit overtuigde de KNWU official niet, maar een official van de organisatie had meer begrip en liet hem zo door. Ik besloot om mijn geluk te wagen en al zwaaiend met mijn licentie ben ik zo door de post heen gefietst en ben ik aangesloten in het eerste startvak.
Eenmaal in het startvak zagen we good old Serge Zeelenberg ( je kan hem ook niet miskijken)  die met zijn kameraden van het childcare cycling team  (www.childcarecyclingteam.nl ) een gooi ging doen naar een goede klassering. Leon van der Ster wist in 2008 13e te worden en de verwachting in het kamp van het childcare cycling team waren dan ook zeer hoog gespannen. Wij op onze beurt kende onze krachten en hadden twee troeven voor het klassement. Christian wilde koste wat het kost zijn prestatie van vorig jaar (67e) evenaren en indien mogelijk zelfs verbeteren. Dirk is van een buitenaards niveau als het op klimmen aankomt, de verwachting was dan ook dat Dirk wel bij de grote mannen mee zou kunnen. Ik zou erg tevreden zijn als ik een plaats bij de eerste 250 zou halen. Mijn gewicht is niet echt een pluspunt in dit soort koersen en ik zag het dus meer als een lange klimtraining. Het startschot voor het vertrek viel en de voorsten van de pakweg 1750 deelnemers zetten zich in beweging. Het duurde een minuut of 3 á 4 voordat wij ons door de nauwe doorgang geworsteld hadden en ik zag Christian (die in het vak 3 meter voor me stond) 100 meter voor me tegen de eerste klim opvliegen. Serge was ik ook gelijk al kwijt en Dirk, Joop en Gijs zaten tussen de profs van de eerste startrijen. Niet wetende wat ik kon verwachten besloot ik er mijn eigen koers van te maken en louter op mijn gevoel te rijden. Mijn benen voelden super en ik haalde dus in het begin al veel mannen in. Uiteindelijk na een uurtje koers kwam ik in een groepje te zitten dat elkaar aardig verstond, de klimmen gingen in aardig rap tempo wat het hele groepje bij kon houden en iedereen deed het nodige werk op kop. We raapten enorm veel renners op en ons groepje groeide uit tot een aanzienlijk peloton van pakweg 60 renners. Het tempo bleef hoog, hetgeen betekende dat in de klimmen het spontaan ontstane peloton weer als een zeepbel uiteen spatte en ons “eigen” groepje van 10 man overbleef. De jacht was geopend op een groep die op 100 meter voor ons reed, maar ik denk dat deze mannen het door hadden want ook daar ging de gaskraan open. De afstand bleef zo zeker een uur gelijk totdat we bij Aubel aankwamen, met 94 kilometer op mijn teller kwam ik daar Dirk tegen die met een aantal snelle mannen in een achtervolging op de kopgroep zat. Ik besloot te klokken wat hun voorsprong was.
De lus door Aubel viel me alleszins mee totdat we onderaan de steilste klim van de dag kwamen. Het was deze klim die ons aanzienlijk dichter bij onze voorliggers bracht die volledig geparkeerd stonden. Ik had het gelukkig goed ingeschat en bij het begin van de klim al naar de 23 geschakeld waardoor ik al staand een mooie cadans vast kon houden waarmee ik relatief makkelijk omhoog reed. Ook ons groepje had behoorlijk geleden onder de steile klim. De koers wacht op niemand dus moesten we onze slachtoffers achterlaten op de flanken van deze mooie heuvel in de Waalse Ardennen. De overblijfselen van onze groep sloten zich aan bij de sterkere klimmers van de andere groep en in deze gewijzigde samenstelling vervolgden we onze weg. Een groep is slechts zo sterk als de zwakste schakel en door de natuurlijke selectie in de klimmen werd onze groep alleen maar sterker. Eenmaal aangekomen bij het punt waar ik Dirk eerder had gezien gaf mijn teller 103 kilometer aan wat neerkwam op een voorsprong van 9 kilometer van de groep waar Dirk in zat. Dat is heel fors op een verreden afstand van 100 kilometer. Ik moest er niet aan denken dat ik gemiddeld 4 km/uur harder moest gaan rijden. Na een relatief rustig stuk waarin iedereen bijkwam van de klim en er even tijd was om iets te eten en te drinken, ging de gaskraan weer vol open want de jacht op een nieuwe groep werd ingezet. Mijn benen voelden nog prima en ik kon zelfs nog hard op kop rijden. Ik besloot een lange beurt te pakken en het gat op de groep voor ons in één ruk dicht te rijden. Dit lukte me  nog ook, maar toen ik omkeek was ik meer dan de helft van mijn eigen groep kwijt. De groep voor ons had gezien dat we er aankwamen en wisten dat een aansluiting onvermijdelijk was. Ze deden het wat rustiger aan waardoor het in het laatste stuk makkelijk werd om aan te sluiten. De finale zat er aan te komen, en in Vijlen hing een pijl enigszins onduidelijk aan een paal, waardoor het niet helemaal duidelijk was welke weg we moesten nemen. We hadden geluk want een van de renners in onze groep had een Garmin op zijn stuur en hij stuurde ons rechtdoor waar menigeen (en ik hoorde later ook Joop) de verkeerde afslag had genomen.
Op de kruising zat een lokale grapjas als een soort Humptie Dumptie op een muurtje, die wanneer er naar gevraagd werd als antwoord gaf dat je daar (de verkeerde weg) ook heen kon. Hij had niet gelogen want je kon daar natuurlijk ook heen maar wij moesten een andere route volgen wat hij uiteraard drommels goed wist. Na het bos van Vijlen wat bij mij eigenlijk  nog verbazend makkelijk ging stond ons nog één laatste huzarenstukje te wachten, de Vaalserberg op waar de finish bovenop gesitueerd was. Het was dit bos van Vijlen dat voor onze groep de scherprechter was. De cohesie was niet sterk genoeg om de groep bij elkaar te houden en het verbrokkelde dan ook in diverse kleinere groepjes en eenlingen die moegestreden de flanken van de resterende heuvels probeerden te bedwingen. Ik haalde nog een vreemde Belg in met een skelet op zijn wielerkleding gedrukt, die vervolgens vlug zijn geraamte in mijn wiel positioneerde en zich samen met Jan Dukel van de Mol uit Dordrecht, achter mijn uit de kluiten gewassen musculus gluteus maximus tegen de laatste hindernis van de dag opsleepte.

In 4 uur 55 minuten en 44 seconden wist ik de 150 kilometer te volbrengen wat goed is voor goud, ik ben dus meer dan tevreden. Dirk had inderdaad heel de koers bij de eerste 20 gereden, helaas had hij de slag gemist toen de kopgroep ontstond en moest hij het in het eindsprintje afleggen tegen Wilant van Gils, de profesional van het ZZP’er cyclocross team, waardoor Dirk uiteindelijk 11e werd. Ook Christian werd er in de sprint nog even opgelegd, maar ook hij wist met zijn 53e plaats een dijk van een prestatie neer te zetten. Joop kwam als op de 234e plaats binnen als vierde van onze groep op de voet gevolgd door Ramôn die 8 minuten later op plaats 301 binnen kwam. Jan Pelle had zich voor de start erg bescheiden opgesteld, maar zette toch een prima prestatie neer door 33 minuten na Ramôn op de 533e plaats binnen te komen. Wim was de enige van onze groep die de 100 kilometer route af had gelegd, hij deed hier 4 minuten langer over dan Dirk over de 150 kilometer. Jos was de laatste die binnen kwam, waardoor Ramôn moederziel alleen in Vaals achter moest blijven en de twee bussen uitzwaaide toen deze huiswaarts keerden. Voor Gijs was het een trainingsdag, hij had wegens ontbrekende vorm zijn koers afgebroken en is op zijn gemakje teruggeboemeld naar Vaals, waar hij de bus zo heet had gestookt dat je er met gemak kippeneieren in uit had kunnen broeden. Afgezien van de diverse klachten over de organisatie was het een geslaagde dag en hebben we ons heerlijk uit kunnen leven.

 

Uitslagen van de Maas~Waal / Cycloteam.nl combinatie:

 

 

11e        230       Dirk Keynemans            Nieuwaal           04:26:21            33,83 km/uur

53e        1724     Christian van Doorn        Rossum            04:33:38            32,96 km/uur

182e      1729     Martin van der Meijden    Brakel               04:55:44            30,50 km/uur

234e      1720     Joop Koster                   Zaltbommel       05:01:38            29,90 km/uur

301e      1730     Ramôn Rozendom         Wierden            05:09:28            29,12 km/uur

533e      1726     Jan Pelle                       Kerkwijk            05:42:47            26,31 km/uur

341e      1725     Wim Lexmond               Reeuwijk           04:30:04            22,22 km/uur

798e      1728     Jos Baas                       Woerden           06:57:04            21,58 km/uur

000                   Gijs van Tuyl                  Bruchem           DNF

 

advertenties