Tussen de wielen in de Ronde van Oud Vossemeer 14-3-09

Het eerste officiële KNWU criterium zit er al weer op, en het seizoen kan nu in alle hevigheid losbarsten. Het was voor mij mijn eerste “echte” wedstrijd bij de A amateurs.

De koers was in Oud Vossemeer gemeente Tholen en het was een echt rondje om de kerk. Het parcours bestond uit 4 haakse bochten, drie smalle klinker straatjes met daarin tot overmaat van ramp ook nog de nodige wegversmallingen. Dan rest er nog een stukje geasfalteerde dijk waar de stevige wind vol op de kop stond en het peloton elke ronde weer op een lint ging. Vanaf de eerste ronde trokken de mannen vooraan alle registers open en was het voor de rest (mij incluis) alle hens aan dek.

De wedstrijd was over 38 ronden wat ongeveer neerkomt op 60 km. Na een ronde of vijf kwam de beloofde regen die de klinkertjes gevaarlijk glad maakte. Overal zag je renners uit het peloton zakken die er de brui aan gaven, en op dat moment werd de bel geluid voor het 3 ronden klassement hetgeen betekende dat er vooraan zo mogelijk nog harder gereden werd. Ik zag links en rechts een aantal bekende renners waaronder een aantal van het RSA team door het peloton zakken, en ik begon het zelf ook aardig moeilijk te krijgen. De angst om te vallen zorgde er voor dat ik bijna bij iedere bocht zin had om af te stappen en de bocht te voet te nemen in plaats van met ware doodsverachting de bochten in te vliegen zoals een groot deel van het peloton dat wel deed. Het was voor een deel die angst die me de das omdeed, je bent niet zo gefocust als anders en je verliest iedere bocht een meter of 6 en een aantal plaatsen. Voor je het weet zit je op de beroerdste plaats van de wedstrijd namelijk aan de staart van het peloton. Hier is het waar je niet wil zijn, je stookt onnodig veel energie op en je hebt binnen de kortste keren je macht opgebruikt; bij mij was dat na slechts 14 rondjes. Ik zag een ronde voor mijn onvermijdelijke beslissing om af te stappen, Roy Arts ook al langs de kant staan, of hij nu pech had zoals afgelopen zondag in Oss, of dat hij het ziedende tempo niet kon volgen weet ik niet, maar ik vond het wel tekenend voor de wedstrijd dat zelfs dit soort klasbakken er voortijdig de brui aan moesten geven. Slechts de helft van de renners waren nog in koers toen ik me af ging melden bij de jury. Marcel Alma was toen al aan de greep van het peloton ontsnapt en heeft dit schijnbaar tot het einde vol weten te houden want hij is het die als winnaar van de eerste koers van 2009 de boeken in gaat.Voor mij was het weer even met beide voetjes op de grond met de wetenschap dat er nog een hoop werk ligt en dat de vorm er zeker nog niet is. Het seizoen is nog lang. Volgende week proberen we het gewoon weer in Heeswijk Dinther.

advertenties