Tussen de wielen in de ronde van Lexmond

Corné haalde me om elf uur op en in een lekker zonnetje en een fris windje togen we op de fiets richting de ronde van Lexmond. Gijsbert, Robert en Joop stonden ons op de dijk in Giessen op te wachten. Met ons 5 renners tellende peletonnetje reden we in een ontspannen tempo richting de koers. In Meerkerk zouden we rechtsaf over de brug moeten, maar om de een of andere reden, die me overigens nog altijd niet duidelijk is gingen we rechtdoor, waardoor we na een flinke omweg om iets voor half een in Lexmond aankwamen. Dit mede dankzij Joop die op de dijk van Ameide naar Lexmond beulswerk verrichtte om ons uit de wind te houden. Eenmaal in Lexmond hebben we snel ons nummer opgehaald en ons gesoigneerd voor de wedstrijd. We hadden nog ruim de tijd om het parcours te verkennen en even warm te rijden. Het was mijn eerste wedstrijd in Lexmond, terwijl de anderen hier al bekend waren. Gijsbert had bij deze koers vorig jaar nog assistentie verleent na een zware crash van Gijs van Tuyl. We hadden geluk deze keer en reden juist bij de KNWU officials toen de speaker omriep dat we op moesten stellen. Heerlijk een keer vooraan starten, dan zal ik mijn schoen wel niet ingeklikt krijgen of zoiets schoot het door mijn hoofd. Corne had nog geklaagd dat omdat zijn naam met een V begint, hij altijd de pineut is en achteraan moet starten, deze keer dus gelukkig niet. Na een minuutje stilte voor een overleden Lexmonder die zijn hele ziel en zaligheid in de ronde gestoken had, werden we weg geschoten, uiteraard kreeg ik mijn schoen niet meteen ingeklikt waardoor ik aan alle kanten voorbij gereden werd en bij de eerste bocht al rond de twintigste plaats reed. Mijn benen voelden prima en de moraal was ook goed na mijn puike koers van afgelopen woensdagavond. De ronde van Lexmond is een echt rondje om de kerk van 1700 meter lang. De start/finish ligt vlak voor de kerk met na 100 meter direct een haakse bocht naar links. Een derde van de finishstraat is geplaveid met klinkertjes de rest is asfalt. Na de eerste bocht naar links ligt een straat die het dorp uitgaat en voor het grootste gedeelte uit klinkers bestaat. Aan het einde van deze straat gaat het naar links de parallelweg op die geheel van asfalt is en waar de wind een klein beetje schuin van rechts komt. Het peloton komt hier dan ook iedere ronde weer aan de linkerzijde van de weg op een lint te zitten. De wind was helaas niet straf genoeg waardoor veel mannen deze weg gebruikte om door de wind naar voren te rijden. Aan het einde van de parallelweg gaat het weer scherp naar links direct de finishstraat in.

De koers was erg nerveus en er waren veel uitlooppogingen. Mede door de afwezigheid van een straffe wind lag het tempo hoog en lukt het niemand om echt weg te komen.

Zowel Gijsbert als Corné probeerden het meerdere malen, en zelf heb ik ook nog een poging gedaan, helaas het mocht allemaal niet baten. Robert had de grote pech om de enige schroef die in heel de omtrek te vinden was in zijn band te krijgen en op een zodanige manier dat het projectiel zelfs zijn aluminium velg doorboorde. Joop die vlak na de finish op het terras zat, stond geheel onbaatzuchtig zijn wiel af zodat Robert zijn weg kon vervolgen.  Robert had zijn defect helaas niet bij de Jury gemeld, waardoor hij geen ronde vergoeding kreeg. Hij besloot dan ook om de koers vroegtijdig te verlaten. De overgebleven 4 Maas~Waalers lieten zich niet onbetuigd en er werd serieus mee gesprint voor de premies en bij vrijwel iedere ontsnapping was er wel een van de “ onzen”  mee. Er waren maar weinig renners die niet konden volgen, waardoor het peloton van aanzienlijke omvang bleef met veel mannen die het gevoel hadden prijs te kunnen rijden. Corne Gijsbert en ik bevonden ons in volle finale bij de voorste 30 renners toen het in de laatste bocht fout ging. Ik reed op het midden van de weg en dook met de hele groep mee de bocht in, ik werd van de buitenkant een beetje naar binnen gedwongen, en juist op dat moment probeerde aan de binnenkant een jongen een paar  plaatsjes op te schuiven door hard de binnenbocht te nemen. Hoe het precies gebeurde weet ik niet, maar de renner reed vol met zijn voorwiel in mijn voet waarbij de spaken van zijn wiel de clip van mijn schoen zo strak aantrok dat mijn voet afgesnoerd werd. Hij reed zo hard in mijn flank dat mijn achterwiel wel een halve meter omgegooid werd. Gelukkig wist ik overeind te blijven, maar een kans op een goede klassering was verkeken. Ook Corne en Gijsbert die achter me zaten konden het ontstane gat naar de kop niet meer dichten, waardoor we alle drie buiten de prijzen vielen. Ook Wim Oldenburg wist niet verder te komen dan het uitrijden van de koers. Ik hoop echt dat we volgende week in Brakel weer zo goed rijden, en liever nog iets beter, maar zeker met meer geluk dan in deze koers.

advertenties