Tussen de wielen in de ronde van Driebergen

Eindelijk konden we eens een ronde van Driebergen rijden zonder dat de regen met bakken uit de lucht kwam vallen. Ik was lichtelijk nerveus omdat ik weet dat hier altijd smerig hard gereden wordt. Het parcours leent zich er ook voor, 4 haakse linkse bochten en brede vlakke asfaltwegen met in de bocht na de finish een lage drempel.Snelheden ver boven de 50 per uur zijn hier niet ongewoon en je moet dus het grote mes kunnen draaien om er bij te kunnen blijven. Mijn nervositeit vertaalde zich in een actie al la Joop Kosters ( jaja ik ben bij niet de minste in de leer). Tot mijn schrik zag ik 1 minuut voor de start dat mijn ketting nog op het binnenblad lag. Ik schakelde naar het buitenblad en trok mijn pedalen een keer rond. Ja hoor natuurlijk mijn ketting er af, ik bukte om hem er op te leggen en tegelijk word het startschot gelost. Daar stond ik dan te prutsen met mijn ketting, en heel de meute ging er plankgas vandoor.  Toen ik mijn ketting er eindelijk op had verdwenen de laatste renners om de bocht aan het einde van de finishstraat. Er zat niets anders op dan met mijn van het kettingvet pikzwart geworden handen op mijn witte stuurlint de achtervolging in te zetten. Je ziet zelden een renner in de eerste vijf ronden alleen op kop van het peloton zitten en volle bak rijden, geen renner bij zijn volle verstand doet dat want hij weet dat hem dat later in de koers op zal breken. Ik moest helaas wel 5 ronden volle bak, maar dan achter het peloton aan dat niet bepaald rustig reed. Na vijf ronden print om de aansluiting te maken vloeide de kracht uit mijn benen en moest ik ze helaas laten gaan. Ik besloot om me teleurgesteld af te gaan melden bij de jury. Toen ik bij de jurywagen aankwam, kwam de speaker al naar me toe gelopen en zei me dat ik een ronde vergoeding kreeg en weer bij het peloton aan mocht sluiten. Licht balend dat ik dat niet eerder mocht, maar toch blij dat ik verder kon sloot ik even later weer aan bij de hoofdmacht. Corné Verhoeks had tot dat moment al aardig aan de boom geschud en probeerde verwoed om weg te komen. Een drietal ronden nadat ik weer in het peloton teruggekeerd was begon het peloton toch kleine breukjes te vertonen. De mannen in de voorste linies reden zo hard dat het uiteindelijk brak en er een kopgroep ontstond waarin uiteraard Corné een plaatsje had verworven. Ik bevond me op dat moment net achter de plaats waar het peloton brak en twijfelde nog of ik zou afstoppen of er naar toe zou springen.De keuze werd voor me gemaakt door een dame die vond hoe dan ook de weg ook van haar was en pontificaal met haar hond overstak juist op het moment dat het jagende peloton op de betreffende bocht af kwam stormen. Het werd een near miss voor de mannen voor me en een direct hit voor mij. Gelukkig schrok de hond waardoor hij plotseling zijwaarts sprong en de gevolgen van de aanrijding beperkt bleven tot het rechtdoor de stoep op rijden van mij waarna ik tussen twee bomen door en via het gras weer de aansluiting vond bij het peloton. Ik heb niet meer gezien of het arme dier iets aan de confrontatie met mijn voorwiel overgehouden heeft, maar ik hoop uit de grond van mijn hart dat hij uit wraak zijn bazin gebeten heeft. Het verdere koersverloop was saai al werd er gaandeweg de koers wel steeds harder gereden. We liepen zelfs nog in op de kopgroep die dit tijdig realiseerden en vervolgens een tandje bij schakelden. Het werd dus een massasprint want zoals bij bijna iedere koers gebeurde ook hier weer het grote wonder van de wielrennerij… de opleving van de plakkers. Heel de koers zitten ze als een dood vogeltje uit de wind en met hun mond open scheel te kijken in je wiel. Het komt nog niet eens in ze op om een trap op kop te doen, maar als eenmaal de laatste ronde is aangebroken kunnen ze als ware het een wonder ineens wél allemaal hard rijden. Ik had mijn beste kruit al verschoten en was niet zo zeker meer van mijn eigen stuurkunst waardoor ik besloot me niet te bemoeien met het gevecht om de kruimels. Ik finishte uiteindelijk rond de 25e plaats  in de groep en was dan ook best tevreden met het resultaat.

Tot de volgende keer tussen de wielen.

 

Martin van der Meijden

advertenties