Tussen de wielen in de omloop van Moerdijk

 

Door Martin van der Meijden

 

Op Zondag 29 maart stond er eens geen KNWU wedstrijd op de agenda maar een omloop van de Brabandse Wieler federatie De BWF of in de volksmond ook wel de wilde bond genoemd. Vorig jaar had ik deze koers ook al gereden en toen reed ik in de laatste ronde nog lek. ik wilde dus perse weer naar Moerdijk, mede omdat het een mooie omloop is van 5200 meter door het dorp en de aangrenzende velden. De wind doet altijd goed zijn best in Moerdijk en zo ook deze keer. Voor aanvang van de wedstrijd werd al omgeroepen dat de Belgische wereldkampioen bij de amateurs ook aanwezig was. Het viel op dat er zoveel Belgen aan de start stonden. Ik hoorde van Robert de Poel dat ze in Belgie een wedstrijd hadden gereden waar 370 man aan de start stonden. Door de kredietcrisis krijgen veel Belgische organisaties hun financiele plaatje niet rond waardoor veel wedstrijden niet door gaan en de Belgen in Nederland komen koersen. Zo kon het dus dat er behoorlijk wat auto’s met een wit rood kenteken in de kern van Moerdijk stonden. Bij de inschrijving zaten daar weer als vanouds de twee onafscheidelijke dames, die als een vrouwelijke versie van Waldorf en Statler (de ouwe mannetjes uit de Muppetshow) achter hun inschrijftafel in hun nieuwe officiele BWF kleding. De dames hebben altijd een leuke opmerking of een kort praatje. Deze keer waren de nummers op en werd ik gevraagd om naar de jurybus te rijden om nummers boven de 100 te gaan halen. Ik heb uiteindelijk nog nummer 114 in de uitslag zien staan, hetgeen betekend dat er een peloton aan de start stond van rond de honderd renners. De BWF licentiehouders hebben allemaal een eigen vast nummer, en die waren er vast niet allemaal. 65 kilometer zou er gereden moeten worden, wat neerkwam op 13 ronden. Direct vanaf het begin werd er serieus gekoerst, mede doordat in de finishstraat de wind vol in de rug stond werden hier zeer hoge snelheden gehaald. Na een aantal ronden realiseerde ik me dat ook bij de A amateurs een hoop renners zijn die alleen als pelotonvulling dienen en de voorste 30 mannen serieus mee kunnen doen voor de prijzen. Het blijkt dat bij een groot deel van de renners als ze de wind in de bek voelen er een soort schrikreactie optreed, en de mannen in paniek proberen zich te verschuilen achter een voorganger. Deze angst voor de wind kun je mooi gebruiken om naar voren te rijden en je plekje voorin het peloton te bemachtigen. Er waren een aantal sterke renners die juist op deze stukken de gaskraan flink open draaiden, waardoor het hele peloton op een prachtig veelkleurig lint ging, waar je de mindere goden links en rechts uit zag vallen. Na een ronde of 10 begonnen de kilometers voor een deel van het peloton zwaar te wegen want toen de wereldkampioen zich roerde en zich op kop van het peloton zette brak het peloton tegen de wind in waardoor het in verschillende stukken uiteen viel. Ik zat prima gepositioneerd rond de 20e plaats en kon mezelf mooi sparen voor de finale. De goed rijdende Anton Groeneveld kwam naast me rijden en ik grapte tegen hem dat de groep al aardig uitgedund was, hij had het nog niet eens gezien. Na de wedstrijd stonden we wat na te kaarten waarbij Anton me zei dat het maar goed was dat ik hem er op geattendeerd had omdat hij daardoor kort erna adequaat kon reageren op een breuk in de groep waardoor hij bij de hoofdmacht kon blijven. Er waren nog wat schermutselingen en in de laatste 2 ronden werd er al nerveus geduwd en gewrongen om een zo goed mogelijk plekje te hebben voor de finale. Door dit gedrang op het toch vrij smalle fietspad achterop het parcours ontstonden enkele bijna ongelukken. Kees van de Sanden die nog 3e wist te worden maakte nog een uitstapje van het parcours af het gras en de plassen in en Xander Moerman die 6e werd moest in een een noodgreep met zijn voeten aan de grond om overeind te blijven. In de laatste bochten voor de finishstraat ging het ook nog bijna fout, omdat iedereen tegelijk die bocht door wil kwamen er een aantal renners in het gras terecht. Deze mannen schoten vlak voor mijn neus de weg weer op waardoor ik vol in de remmen moest en een fiks aantal plaatsen verloor. Al vroeg ging ik de sprint aan omdat het laatste stukje een beetje naar beneden loopt kun je zo veel snelheid ontwikkelen en misschien nog een paar plaatsjes naar voren schuiven. Verder dan een 18e plaats wist ik helaas niet te komen, maar dat ik bij mijn derde koers bij de A al bij de eerste twintig finish valt me helemaal niet tegen. Aankomend weekend gaan we naar Rijswijk om ons geluk op het baantje daar te beproeven. Tot bij de volgende Koers!

advertenties