tussen de wielen in de Houffamarathon

logo Houffamarathon.JPGZaterdagmorgen 10 uur was de tijd waarop we afgesproken hadden om in Rossum te verzamelen voor vertrek naar Warre waar we in het huisje van de Fam. Van Doorn zouden overnachten en een paar uurtjes zouden fietsen als voorbereiding op de Houffamarathon op zondag. Ons vertrek was zoals verwacht “iets” later maar er was nog ruimschoots tijd om een paar uurtjes “rustig” te fietsen. De reis richting Warre ging voorvarend en na een korte stop bij de Belgische grens voor een bak Patatten kwamen we halverwege de middag bij het huisje aan. Vlug werd alles in gereedheid gebracht voor ons korte verblijf zodat we konden gaan trainen. Niet lang daarna zaten we alle vier op onze fietsen en waren we onderweg voor het testen van ons materiaal en de nieuwe sporteff sportvoeding.

ardennen2
In de omgeving van Durbuy liggen een aantal prachtige MTB routes en Christian weet er prima de weg zodat we ons twee uur lang uit hebben kunnen leven op diverse klimmen en afdalingen Helaas had ik de stomme pech om bij het begin van deze training al ten val te komen waardoor ik me lelijk blesseerde. Eenmaal terug in het huisje en na een heerlijke douche hebben Daan en Ramon een heerlijke spaghetti klaargemaakt die we ons samen met een hersteldrankje goed lieten smaken. Na de afwas en het nakijken van ons materiaal was het tijd om naar bed te gaan.

Ik wilde de deur van het huisje dicht doen waarbij het me opviel dat er een wel heel fanatiek gebrom van de veranda afkwam. Een drietal enorme wespen waren in druk gevecht verwikkeld met de buitenlamp. Ik riep Christian die nog niet in bed lag en samen bewonderden we de enorme beesten. Voor we er echter erg in hadden vlogen alle drie de monsters het huisje in waarna we genoodzaakt waren met een vliegenmepper en een tijdschrift de strijd met deze dreiging aan te binden. Een aantal paniekerige minuten later was de oneerlijke strijd voorbij en konden ook Christian en ik ons bedje opzoeken. Christian had neusstrips uitgedeeld aan de enigszins luidruchtige slapers onder ons. Helaas had dit geen enkele zin want nog geen twee minuten nadat het rumoer verstomde, doorbrak een oorverdovend gesnurk de stilte. Door dit zinloos geweld besloot Ramon de slaapbank in de kamer op te zoeken en daar te proberen aan zijn zo nodige nachtrust te komen. Christian had zichzelf slim hiertegen gewapend door middel van oorpluggen. Zelf stoor ik me niet aan een beetje gesnurk, als je bij de marine met 12 snurkers op een hut hebt gelegen en moet slapen naast een ronkende dieselmotor, dan leer je overal te slapen ongeacht het omgevingsgeluid. De volgende morgen al vroeg rammelde de wekkers en hebben we een stevig ontbijt naar binnen gewerkt om de broodnodige energie tot ons te nemen voor de grote strijd die ons wachtte in de Waalse Ardennen rond Houffalize. Enigszins vertraagd vertrokken we met een stevig vaartje richting Houffalize. Uiteraard wist Christian de bus weer 25 meter van de start te parkeren, onderaan de trap waar we vorig jaar ook stonden. Door onze hoge startnummers stonden we helaas deze keer helemaal achteraan het startveld, maar na de start van de wedstrijd ligt direct een lange zeer steile klim waar een zeer groot deel van de renners hun tanden al op stuk bijten. Hier hadden we de mogelijkheid een groot aantal renners inhalen waar we dan ook dankbaar gebruikt van maakten . Christian die een twintigtal meters voor ons stond bij de start ging direct vol gas om de aansluiting te vinden bij de kop van de wedstrijd. Na 500 meter zag ik hem al hoog boven me de bocht om gaan en dat was ook meteen het laatste wat ik van hem heb gezien. Halverwege de klim kwam Daan me letterlijk met een noodgang voorbij en ik vroeg me af door wie hij na werd gezeten. Niet lang daarna passeerde ook Ramon me die lang op een meter of honderd voor me heeft gereden. Ik had vooraf al besloten me heel kalm te houden, maar door mijn blessure had ik gewoonweg geen keuze. Het klimmen ging me veel makkelijker af dan ik verwacht had, bij het klimmen veranderd je houding op je fiets en kantelt je bekken licht, waardoor mijn gekneusde zenuw vrij kwam te liggen en ik geen pijn had. Alle drie mijn mede teamgenoten hadden schijnbaar goede benen want hoewel ik niet bepaald traag reed reden de mannen minuten van me weg. De eerste twee uren van de wedstrijd reed ik ruim boven de 20 gemiddeld, en toch verloor ik elke kilometer terrein. Ik kon mijn snelheid niet vasthouden op de vlakke stukken en in de afdalingen, omdat ik veelvuldig moest gaan staan om de pijn te verlichten. Ik liet daarom mijn hoop op een goede klassering varen en verlegde mijn doel naar de marathon goed uitrijden. Na ongeveer 85 kilometer zat ik in volle vaart in een afdaling toen ik in mijn ooghoeken een in groen geel tenue gestoken renner zag prutsen aan een fiets. Ik ging vol in de ankers en na een klein stukje klimmen kwam ik bij Ramon aan, die zijn achterband aan het plakken was. Hij wilde met mouwstukken en volgens mij zelfs zijn onderbroek een noodconstructie maken om mee in Houffalize te komen. Gelukkig had ik nog geen lek gehad en daardoor nog twee binnenbanden bij me. Na enig aandringen heb ik gelukkig een band aan hem kunnen slijten waardoor hij ook zijn weg kon vervolgen. Ramon vertelde me dat hij toen hij lek reed 10 minuten voor Daan reed en 19 minuten voor mij. Ik liet Ramon achter en vervolgde mijn weg. Ik denk dat ik nog geen half uur latesportograf-6586314 (WinCE).jpgr Daan zag staan bij een splitsing van de 100 en de 125 kilometer routes. Hij stond er erg ontspannen bij, en ik dacht dat hij om de een of andere reden op ons stond te wachten. Dat was ook zo, maar de reden was dat hij zijn weg niet kon vervolgen door een gebroken ketting. Ik dacht dat ik zijn probleem makkelijk op kon lossen omdat ik uiteraard een ketting pons bij me had en ook breekpennen in mijn portemonnee gedaan had. De grote verassing was echter dat mijn portemonnee in mijn sporttas achter was gebleven. Helaas voor Daan kon ik hem dus ook niet op gang helpen. Toch wel een beetje bezwaart maar nog relatief fit nam ik de afslag en begon ik aan de laatste 20 kilometer van de marathon. Ik wist van vorig jaar dat in de laatste 20 kilometers nog een aantal venijnige klimmen zaten en dat dit deel behoorlijk zwaar was. Ik had bij iedere bevoorrading goed gedronken en gegeten, en de kramp was dit keer gelukkig achterwege gebleven. Eenmaal in de ronde om Houffalize kreeg ik weer een boost in mijn moraal en heb ik met een aardig tempo de rit uitgereden. Bij de finish dit jaar geen Christian en Ramon die me op stonden te wachten, en ik ben dus maar zelf naar de bus gereden.Christian en Daan waren er al en lagen allebei te slapen in het lekkere zonnetje. Ik plofte neer in het gras en kon eindelijk even pijnvrij op mijn rug van mijn flesje koud drinken genieten. Niet lang na mijn aankomst kwam ook Ramon aan bij de bus, hij was behoorlijk wat tijd verloren door zijn twee lekke banden, maar had toch heel de tocht volbracht, in tegenstelling tot onze andere twee teamgenoten. De onfortuinlijke Daan was door zijn mechanische malheur genoodzaakt lopend en steppend zijn weg te vervolgen, waardoor hij niet de volledige afstand af heeft kunnen leggen. Christian ging voor een goede uitslag en lag dan ook prima op koers om zijn streven te verwezenlijken. Hij bevond zich in een zeer snelle groep die uit renners uit zowel de 100 als de 125 km wedstrijd bestond. Na een bevoorradingspunt was de eerste splitsing tussen het 100 en 125 kilometer parcours aangebracht. Een aantal 100 kilometer renners die voorop reden sloegen af en door de hoge snelheid en het feit dat de twee afstanden nog niet eerder gescheiden waren, volgde de 125 km rijders blindelings. De splitsing werd direct gevolgd door een steile afdaling eenmaal onderaan de afdaling kwamen de 125km renners tot hun grote schrik tot de ontdekking dat ze verkeerd gereden waren. Terug de klim op met al de 100 km renners die in vaart omlaag kwamen was levensgevaarlijk en dus geen optie. Er zat dus niks anders op dan hun weg te vervolgen, met als gevolg dat helaas een groot aantal renners waaronder Christian gediskwalificeerd werden. Moe en enigszins teleurgesteld hebben we onze fietsen weer in de bus geladen en zijn we afgereisd naar Warre om te douchen en het huisje op te ruimen. We besloten eerst nog te eten voordat we aan de terugreis zouden beginnen. Na het eten hebben we de vaat gedaan en het huisje gekuist waarna alle rommel weer in de bus gestapeld kon worden. Het was een superleuk weekend maar uiteindelijk hadden we toch wat meer aansprekende resultaten verwacht. We richten onze pijlen nu op de Bart Brentjes Classic die de kroon op ons toch al geslaagde seizoen moet worden. Tot ziens bij de volgende koers.

advertenties