Tussen de Wielen in de 49e bevrijdingsronde van Vlaardingen

Op 5 mei ben ik afgereisd naar Vlaardingen om daar de 49e bevrijdingsronde te gaan rijden.Aangekomen in Vlaardingen kon ik gelukkig aan het parcours mijn auto kwijt in de parkeergarage zodat ik lekker droog en uit de wind me kon prepareren voor de wedstrijd. Bij het parcours aangekomen waren de B amateurs nog volop in koers. Christian zat lekker te rijden voorin het relatief kleine peletonnetje. Het weer was niet om over naar huis te schrijven want het miezerde en alles was nat en glad. Ik ben nog nooit bang geweest om in de regen te koersen en laat me ook bij de A amateurs niet weerhouden om in een paar druppels regen te rijden. Regen betekend meer zuurstof in de lucht waardoor ik alleen maar makkelijker ga rijden. Het Rondje in Vlaardingen is 1100 meter waarvan er zeker 300 omhoog gaan. Aan de achterkant van het parcours ligt namelijk het Liesveld Viaduct waar we 55 keer tegenop mochten knallen. In de finishstraat ligt ook een lichte opgang tegen een dijkje op, wat je na het viaduct eigenlijk niet meer voelt. Snel heb ik mijn nummer gehaald  zodat ik nog net kon zien hoe Serge Zeelenberg in de laatste ronde op kop van het peloton zat te sleuren en Christian het gedrang ontvluchtte door het in de laatste ronde te laten lopen. Er was nog net tijd om twee rondjes parcours te verkennen, want ik had deze ronde nog nooit eerder gereden. Bij het opstellen aan de start zag ik dat Andre het ook gehaald had, en dat we samen de strijd aan konden gaan. De eerste ronden waren werkelijk een lijdensweg. De melkzuur spoot nog uit mijn oren van de inspanningen in de Shimano Fiets Challenge en ik zat op de fiets alsof ik al 50 ronden gereden had in plaats van er nog 50 moest.Na een ronde of tien begonnen mijn benen steeds beter te voelen en kon ik steeds makkelijker volgen. Het weer was ons ook goed gezind, want miezerde het nog bij de start halverwege koers begon de weg al flink op te drogen. Je kon merken dat het spoor droger werd, want de bochtensnelheid ging flink omhoog waardoor remmen niet meer nodig was en we lekker voluit konden rijden. Als ik ergens een sik van krijg is het wel het gejojo in een natte koers. Het vergde wel enige stuurmanskunst om door de twee krappe bochten onderaan het viaduct en de finishstraat in te komen, maar op die momenten merk je dat de wedstrijden op ons baantje wel positief bijdragen aan je bochtentechniek. Het is me ontgaan hoeveel ronden koers er nog te doen waren toen de slag viel, maar het was me snel duidelijk dat de altijd attent koersende Andre zich een plaatsje in de kopgroep had verworven. Als enige aanwezige ploegmakker stond me niets anders te doen dan mijn overgebleven energie aan te spreken en me op kop van het peloton te zetten om de snelheid wat te drukken. Hoewel er nog een aantal renners een poging deden om bij de kopgroep aan te sluiten, reden de zes vooraan hard genoeg om tot de 55e ronde weg te blijven. Andre kwam jammer genoeg net iets te kort om op het podium te rijden, maar wist toch een mooie 4e plaats te verwezenlijken.Zelf had ik eerder in de koers mijn kruit verschoten en had bij mijn afstopacties ook mijn reserves aan moeten spreken. Jammer genoeg wist ik hierdoor geen prijs te rijden, maar desalniettemin was ik toch uiterst tevreden over het verloop van de wedstrijd, mede omdat ik ook mijn steentje bij heb kunnen dragen aan de 4e plaats van Andre, hoe klein mijn aandeel daar ook in was. Tot bij de Zeeland Classic!

advertenties