Tussen de wielen in de 2e etappe van de Hel van Brabant

Andre en Christian waren zaterdagavond tot laat naar het feestje van Teus geweest en hadden daar ruimschoots de tijd gehad om de nodige herstelbiertjes te nuttigen. Omdat ik niet drink en slechts goed had gegeten met macaroni en cola en op tijd naar bed was gegaan hadden de twee mannen deze voorsprong op mij. Na een aantal last minute reparaties een modificaties aan het dranghek van Christian waren we helemaal klaar voor de tweede etappe. Start en finish waren dit keer beide bij het stadhuis in het centrum van Eindhoven. Na ons gesoigneerd te hebben en de reserve wielen en onze spullen in de ploegleidersauto van RSA gelegd te hebben, waren we weer helemaal klaar voor de strijd. Na de belachelijk lange neutralisatie van 7 kilometer mochten we eindelijk los. Na mijn erg korte avontuur van zaterdag stroomde ik over van een soort atoomenergie die bruiste onder de oppervlakte en zich kolkend een weg naar mijn beenspieren zocht waardoor ik het gevoel had onverwoestbaar te zijn. Lekker peddelend kon ik me prima aan de kop van het grote peloton handhaven waar ook Andre met regelmaat zijn licht liet schijnen.Christian zat de hele tijd niet ver achter ons en had naar eigen zeggen de nodige moeite om naar voren te komen, hij vocht een bij voorbaad verloren strijd op twee fronten. Zijn toch al vermoeide lichaam moest iedere vezel activeren om de voortdurende aanvallen aan de kop van de wedstrijd te pareren, daarnaast woedde in zijn lichaam een oorlog tussen zijn lever en de hoge concentraties acetaldehyde (afgebroken alcohol) die hij met moeite geaccumuleerd had in zijn eindeloze offerandes aan Bacchus op het verjaardagspartijtje van Teus van Tuyl. Het verbaasde ons dan ook niet dat hij later in de pannekoekenwaaier terecht kwam en door de jury verzocht werd de koers vroegtijdig te verlaten. Voor dat het zover was werd eerst nog een flinke symphonie gespeeld, waar Andre en ikzelf een aardig nootje in meespeelden. Ik ben gezegend met een stel hersenen dat verbazend veel details kan waarnemen en opslaan, maar helaas heb ik geen fotografisch geheugen. Ik heb daarom het roadbook achteraf moeten raadplegen om uit te vinden dat het tussen Hooge Mierden en Hulsel was waar we getrakteerd werden op een 700 meter lange kasseienstrook. Gelukkig zat ik ver voorin omdat bij dit soort stroken de snelheden fors opgeschroefd worden. Na de kasseienstrook probeerde ik een gelletje naar binnen te werken. Ik had dus het roadbook niet gelezen waardoor ik niet op de hoogte was van het type plaveisel in het dorp en vlak buiten Hulsel. Ook hier lag een prachtige zone pavee van 2100 meter lengte. Ik had het gelletje nog altijd niet op waardoor het nog zonder dopje tussen mijn tanden bungelde. Ik had al mijn aandacht nodig voor mijn stuur omdat er met zeer hoge snelheid over de klinkertjes en kasseien in het dorp gereden werd. Door de inspanning ademde ik zeer diep waarbij ik de gel uit het stuiterende gelletje in mijn luchtpijp kreeg. Al hoestend, proestend en snakkend naar adem moest ik aan de lange kasseienstrook beginnen. Hier ging het op een lint en was het ieder voor zich. Ik begon net een beetje te herstellen en na een paar flinke slokken drinken kreeg ik ook mijn ademhaling weer enigszins onder controle. Ik had een flink aantal posities in moeten leveren en reed daarom rond de 50 plaats. Ik zag tot mijn grote schrik dat het vooraan brak en probeerde met een uiterste krachtsinspanning zo ver mogelijk naar voren te rijden.

Eenmaal weer op het asfalt ging de gaskraan helemaal open, ik wist me in het wiel van Roy Arts te nestelen die als een Derny naar voren reed met mij in zijn wiel. Roy reed snelheden boven de 50 kilometer per uur en dat kilometers aan een stuk, hij keek wel een keer om maar leek zich niet te storen aan het feit dat ik in zijn wiel zat en vroeg me ook niet om over te nemen. We reden diverse groepjes renners voorbij en iedere keer als ik dacht dat hij aan zou sluiten ging hij er weer op en er over. Eenmaal bij  hoofdmacht heb ik hem toch nog even netjes bedankt voor het verrichte beulswerk. De vorsing was echter al gedaan en hoewel naar later bleek Roy zijn opmars gewoon doorgezet had kwamen Andre en ik elkaar weer tegen in het ongeveer 40 renners tellende peloton. Voor dit peloton reden nog een twintigtal renners in twee groepen die later bij elkaar kwamen. Helaas voor ons zaten er teveel mannen vooruit die ploeggenoten in ons peloton hadden waardoor er door het peloton niet of nauwelijks werd gejaagd. Ik had nog altijd het idee dat het mogelijk moest zijn de koplopers terug te halen, en heb dus veel en lang op kop gereden. Ik kreeg hulp van Andre en nog een aantal renners, maar het merendeel van het peloton bleef lekker uit de wind zitten en deed geen enkele moeite om een georganiseerde jacht op te zetten.

Korte tijd later had de pechduivel me weer gevonden want bij het ronden van een rotonde gleed mijn voorwiel weg en kon ik me nog maar net overeind houden. Ik wist meteen dat ik weer lek gereden had en omdat de ploegleidersauto vandaag op positie 8 reed kon ik gelijk stoppen en mijn wiel er uit halen. Ik had mijn wiel er nog maar net uit of Jeremy Mans die deze dag de mecanicien was stond al naast me met een nieuw voorwiel. Vliegensvlug werd het wiel verwisseld en zat ik alweer op het zadel. De volgauto kwam al snel voor me rijden en een politiemotor positioneerde zich voor ons om met gebruik van zijn sirene met de weg vrij te maken. Ik kon hierdoor in het kielzog van de wagen hele hoge snelheden rijden  mede doordat de mannen in de RSA auto zo strak reden en goed samenwerkten waarvoor mijn complimenten en dank. We konden vrij snel weer de aansluiting vinden bij de volgkaravaan en de ploegleidersauto werd door de politie naar plekje nummer 8 gedirigeerd. Na een vlug duimpje omhoog naar de auto als dankgebaar (meer tijd had ik niet bij deze snelheden) probeerde ik als een ware prof me een weg te banen tussen de auto’s en motoren door. Ik werd opgepikt door de eerste jurywagen die me het laatste stukje begeleidde naar de staart van het peloton. Eenmaal terug in het peloton ben ik direct naar voren gereden, om daar even op adem te komen. Andre zat nog altijd comfortabel en fris in de voorste regionen van het peloton. De snelheid werd nog wel iets hoger, maar ook met Eindhoven in zicht werd er niet echt meer gereden. Eenmaal in Eindhoven moesten nog 7 lokale ronden van 3100 meter gereden worden. Samen met een aantal renners waaronder Robert van Erp en Andre van Tilborg heb ik nog een aantal pogingen gedaan om weg ter rijden, maar het sap was ook bij mij uit de benen waardoor er niet genoeg snit meer op zat om weg te komen.

Na twee lokale omlopen riep de speaker om dat de koploper die op iets meer dan 3 minuten van ons reed te dicht  bij kwam waardoor we de volgende ronde af moesten sprinten. In deze ronde verbrokkelde het peloton door de vele demarrages en kwamen de sprinters die zich gespaard hadden naar voren. Het werd gevaarlijk en ik had geen zin om risico te lopen waardoor ik me niet in het gedrang heb gemengd. Door mijn hoge sprintsnelheid kon ik nog een aantal mannen achter me houden en kwam uiteindelijk als 58e over de streep. Andre die een betere wringer is dan ik wist uiteindelijk 36e te worden waarmee hij 27e werd in het eindklassement.

Ik hoop bij de volgende klassieker wat meer geluk te hebben en het materiaal een keer heel te houden.

 

Tot bij de omloop van Noord Beveland

 

 

tweede etappe Hel van Brabant

 

lokale omloop in Eindhoven

 

advertenties