Tussen de Afrikaanse wielen in Ethiopi

“Herman den Biker” doet verslag van zijn tocht dwars door dit Afrikaanse land.

 

Enkele maanden zijn verstreken, maar nu heb ik toch eindelijk zin en tijd kunnen vinden om een verslag van mijn belevenissen in Ethiopië te schrijven. Hieronder een “korte” samenvatting!

 

Na een prachtige reis gehad te hebben in Argentinië en Chili met m’n kameraad Daan Holdrinet was mijn reislust nog niet getemd. Via via kreeg ik te horen dat men een fysiotherapeut/ fietser zocht die training wilde geven in het verre Ethiopië. Dat liet ik me geen twéé keer vragen!

 

Begin maart was het dan zover: voor het project Bike4All werd ik als fysiotherapeut naar Ehtiopië gestuurd om de wielerbond/wielrenners aldaar te helpen.

 

Als voorbereiding heb ik eerst contact opgenomen met onze fietsende Nederafrikaan Dirk ‘Mbamba’ Keijnemans. Met zijn helpende hand werd mijn fiets ingepakt. Daarna snel het ‘Van Doorn’ tricot en een korte broek en een T-shirt in een tas gepropt, op naar het volgende avontuur. Meer had ik niet nodig, afgezien van een goed boek.

 

Tijdens de vlucht naar Addis Ababa, de hoofdstad van Ethiopië, kon ik door mijn raampje het Afrikaanse landschap onder mij vandaan zien schieten. De kriebels om de bandjes op te pompen werden steeds groter…

Een andere Nederlander die aldaar vertoefde, Nout van de Velden, was verantwoordelijk voor het management van het project. Hij belde of ik gelijk naar hem wilde komen, 300 km verderop.

 

Nog maar amper bijgekomen van de reis werd ik alweer hals over kop om 4 uur ‘s ochtends een bus ingepropt, waarbij m’n fiets tussen de geiten werd geplaatst. Deze keer voelde ik me niet het zwarte schaap, maar het witte! Van alle kanten werd ik aangekeken/ aangeraakt. Even heel wat anders dan in Argentinië/Chili.

Na 12 uur in een bus en 300 km verder, was ik blij dat ik verlost was van de neger naast me, die met zijn hoofd op mijn schouder in slaap was gevallen en stapte ik uit in Bahir Dar, de stad waar de Nijl onspringt in het Noorden van Ethiopië

 

Er moest training gegeven worden! Dus daar ging ik me mee bezig houden! 2 á 3 weken heb ik daar training gegeven. De training bestond zowel uit het trainen van de techniek van het spelletje dat fietsen heet, tot uitleg/training van de verschillende trainingssystemen dat ons lichaam rijk is. De trainingsinhoud bestond dus vooral uit een praktisch gedeelte en theoretische uitleg middels lezingen die ik verzorgde.

 

Na zo’n 2 á 3 weken in Bahir Dar en omstreken gefietst te hebben en wat toeristische trekpleisters gezien te hebben waaronder een waterval en Lake Tana, leek het mij tijd om een mooie tocht te maken.

Het plan was om van Bahir Dar naar Addis Ababa te fietsen, een 600 km tellende tocht door de Ethiopische hoogvlakte. Het leek mij leuk om enkele van de coureurs aldaar mee te nemen met deze tocht. Uiteindelijk waren 5 dappere krijgers bereid om deze ‘kleiboer’ uit Bruchem te volgen.

 

Hier volgt een verslag van de tocht die ik heb ondernomen:

 

Dag 1: van Bahir Dar tot Finote Selam. 180km.

 

Vroeg in de ochtend (5uur!) stonden vijf gesoigneerde jongens voor de deur. Klaar om de zware tocht aan te gaan! Nadat we het materiaal nog eens onder een snelle check hadden onderworpen en nog wat zoete broodjes ingekocht te hebben, bestegen we het stalen ros.

De eerste vijfentwintig kilometer werden we gevolgd door enkele andere Ethiopiërs per motor en fiets. Gellukig gingen we na deze 25 kilometer uiteindelijk ons ‘eigen’ weg.

Trappen op de pedalen was het devies. In zicht kwam “Dangla”, de eerste rustplaats, om hier het eerste officiële onbijt naar binnen te werken. En ja hoor! Natuurlijk niet zonder een lekkere koude ‘Coca Cola’.

Na deze korte stop gingen we weer verder. Rond de middag wordt het altijd stiekem HEET!!. Een graadje of 40 is geen uitzondering! Gelukkig waren er nog geen steile beklimmingen die het avontuur nog zwaarder zouden maken,.

Aangekomen zonder lekke banden arriveerden wij in Finote Selam.

Na een snelle onderhandeling over de prijs die wij moesten neerleggen voor een overnachting hadden we al een mooi hotelleke gevonden. Niet al te duur gelukkig… Rond de zeven euro was ik klaar voor vijf man. De munteenheid in Ehiopië is Birr, wat neerkomt dat 1€ hetzelfde is als 18.40 Birr.

 

Dankzij de Italianen, die decennia geleden Abesinnië (Ethiopië) onveilig maakte o.l.v. onze grote held Benito Mussolini die meer dan verschrikkelijke dingen heeft uitgespookt, is spaghetti een zeer normaal gerecht aldaar. Dus ja, lekker aan de spaghetti en snel naar bed om uitgerust aan de nieuwe dag te beginnen.


Dag 2: Finote Selam naar Debre Markos. 150 km.

 

Na een goeie nacht slapen werd alweer vroeg de helm opgezet. Vandaag moesten we aardig wat hoogtemeters overwinnen. Alleen één klein probleempje: er was geen eten aanwezig in Finote Selam! Geen Ethiopiër te bekennen die iets fatsoenlijks te pruimen verkocht… Dan maar een paar bananen van gisteren de mik in gooien. Met die wetenschap gingen we van start en dat we zo’n 80 km moesten fietsen namen we voor goed en horen zondermeer bij de onzekerheden die je aantreft in Afrika.

De eerste steile pukkels werden al aangedaan. Al snel begonnen enkele van de jongens het moeilijk te krijgen vanwege het magere onbijt. Ik was één van die jongetjes. Eventjes eigen tempo rijden dus en met smart uitkijken naar een lekkere pot met eten.

Gelukkig ging ik niet al te kapot op de eerste tachtig kilometer en konden we ontbijten in Jiga.

Na goed getafeld te hebbe en onze bidonnen gevuld te hebben gingen we weer pedaleren, voordat de zon ons weer gaat plagen. En ja hoor, ik dacht dat het nooit zou komen, één lekke band en wel bij mijn fiets. Een acacia doorn in het bandje. Nou ik kan jullie garanderen, het is een plezier om in Ethiopië een lekke band te hebben! Zeker 30 man stonden te kijken hoe ik de band verving. Geweldig!

Uiteindelijk hebben we Debre Markos bereikt, waarbij we veel geklommen hebben en na een goed maaltijd als beloning kregen die we hebben weggespoelt met een St George beer. En natuurlijk nog eventjes wat dolle met de jongens. Beetje a la Crique, veel ruften, boeren en ouwehoeren. Alleen dan in gebrekkig Engels en in een schmutzig bed…. Prachtig! Maar goed, tukken was het volgende stadium.

 

 

Dag 3: Debre Markos naar Gebre Guracha. 150km.

 

En ja hoor: dag drie was aangebroken, oftewel: een prachtige afdaling van zo’n vijfentwintig kilometer in het verschiet. Prachtig asfalt, dit dankzij de werklust van de Chinesen en Japanners, die Ethiopië onveilig maken de laatste jaren. Dankzij dit prachtige asfalt konden er geduchte snelheden behaald worden. En beeld je in dat je met zo’n 70 km peruur langs kleihutjes scheert. Met kippenvel op m’n armen van het genieten, daalde ik af naar het dal. Eenmaal beneden was mijn eerste confrontatie met de grootste rivier van Afrika een feit: “The blue Nile” kruiste mijn weg. Het was overigens eerder een ‘bruine’ Nijl te noemen.

Nadat we de Nijl gepasseerd waren stond een zware beklimming op ons te wachten. Zo’n 30 kilometerm bergop. Het percentage durf ik niet te noemen, maar ik vond het aardig steil. De hitte deed ons besluiten om halverwege de klim te genieten van een ijskoude Coca Cola, die je uiteraard op de bizarste plekken in de wereld uit de koelkasten getoverd ziet worden.

Uiteraard werden we weer bekeken door vele Afrikaantjes, die het wel bijzonder vonden dat er ineens een witte man het dorp passeerde.

Het cola’tje in de mik en eenmaal weer op de fiets, begon het zwoegen weer, waar we vaak lastig gevallen warden door blakende vrachtwagens, die je de zuurstof ontnamen tijdens het klimmen. Af en toe hielden we even in om zo’n blakende roestbak maar even wat voorsprong te geven, zodat we wat gezondere omstandigheden kregen om onze inspanningen te voltooien.

Eenmaal op de top was het wachten op een paar van onze fietskameraden.

Natuurlijk even genieten van een gigantisch mooi uitzicht! Weer een bizar gevoel om met de fiets te staan op een plek waar je niet iedere dag fietst.

Nog een paar kilometer glooiend naar Gebre Guracha wachtte een goed bord spaghetti en een flinke pot bier. Na deze maaltijd was het weer even slap ouwehoeren met m’n Etiopische kameraden en daarna snel naar het ledikantje om uit te rusten voor de laatste dag afzien. ADDIS ABABA!!!

 

Ps: dit keer een andere nachtrust i.v.m. het inzakken van m’n bed, maar ach, achteraf gezien sliep het ook prima!

 

 

Dag 4: Gebre Guracha – Addis Ababa. 150 km.

 

De laatste dag van de tocht was aangebroken. Er werd koers gezet naar El Capital Addis Ababa!. Uiteraard nog een bord spaghetti in de morgen, gecombineerd met cola. Smaakt na vier dagen nog steeds prima om vier uur in de ochtend.

Vandaag weer een paar pukkels die bedwongen moesten worden.

Dat is het vervelende van fietsen in het land der hardlopende, geen één stuk vlak!

De beentjes voelde nog steeds prima. Ook de jongens zagen er nog vrij fit uit en vooral bij het ruiken van de stal waren ze bereid om even een trapje extra te doen.

Wetende dat halverwege coureurs uit Addis op ons stonden te wachten was het feest compleet. En ja hoor: halverwege stonden de mannen op ons te wachten en niet alleen de coureurs uit Addis! Zelfs de nationale televisie was van de partij. Natuurlijk een mooie binnenkomst na zo’n tocht.

Na veel handjes schudden moesten nog zo’n 50 km gezamenlijk gefietst worden naar Addis waar een traditioneel Ethiopisch diner op ons stond te wachten. Lekker!!!!

Na de overheerlijke maaltijd was het tijd om interviews te geven aan de lokale kranten.

Handjes schudden, handjes schudden en nog eens handjes schudden. Aan een droom van een tocht was een einde gekomen. Tijd om weer in de smog vergezelde hoofdstad een bedje op te zoeken en mijn laatste 4 dagen te overdenken.

 

Ik ben nog enkele weken gebleven in Ethiopië en heb daar regelmatig nog wat dagtochten gemaakt en trainingen gegeven. Daarna was het toch echt tijd om afscheid te nemen van Afrika en terug te gaan naar Nederland.

 

Het was moeilijk om zo’n avontuur uit je pen te krijgen, maar het is me zo goed als gelukt.

In ieder geval bedankt voor het nemen van de tijd om dit te lezen.

Hierbij wens ik jullie nog veel fietsplezier! Hier of over de landsgrenzen!!

 

Salaam, Herman van der Vliet

advertenties