Trainingsweekend Ardennen 25/26 juli

Trainingsweekend Ardennen / Voorbereidingen CC 25 & 26 juli 2009

Door: Leon van der Ster

Dinsdag 21 juli werd ik om 9.43 uur gebeld. “Hé Leon, ik weet dat het kort dag is, maar heb je zin om komend weekend mee te gaan naar de Ardennen? Voorbereiden voor de Criq. Ze geven goed weer op en we hebben daar een huisje waar we naar toe kunnen. We gaan dan met een mannetje of 5”.

Christian, onze regelneef, was duidelijk weer hersteld van zijn opgelopen virusinfectie en wilde nog eens lekker hard gaan trainen. Bedoeling was dan om het parcours van de Criq te rijden en dan de klimmetjes op wedstrijdtempo te verkennen.

Leek mij wel een strak plan, dus gelijk maar even naar mijn vrouw gebeld. Behalve een verjaardag van mijn schoonzus op de zondagmiddag, hadden we geen andere plannen staan voor het weekend. Dat kwam dus mooi uit. Nog dezelfde dag stuurde ik Christian een e-mailtje dat ik er bij zal zijn.

Op woensdag wist ik dat Henri, Daan en Ramon ook van de partij waren. Onze klepper en ultraman Henri ken ik van de Eddy Merckx (EM)van een maandje geleden. Bij de EM heb ik een kamer met Henri gedeeld en veel van hem opgeschoten over voeding en voorbereidingen voor een cyclo. Hetgeen gelijk ook resulteerde in een mooie uitslag. Los daarvan vind ik Henri ook een bijzonder persoon met wie het aangenaam is om in gesprek te raken. Ook Henri reed bij de EM een mooie uitslag en wist dat we aardig aan elkaar gewaagd zullen zijn. Daan en Ramon kon ik zelf nog niet, dus even wat research gedaan op de site. Beide hadden een verdienstelijke Dolomieten Maratona achter de rug en uit de diverse verhalen op de site maakte ik voor mezelf op dat ze beide gedegen ‘concurrenten’ waren voor de door Christian voorgestelde avondetappe. Hetgeen ook inderdaad werd bevestigd.
equipe.jpg
We hadden zaterdagochtend om half 10 afgesproken bij een sporthotel in de Ardennen, dus zes uur uit mijn bed. De reis voorliep voorspoedig en iets voor half tien zag ik de grijze bus van Christian aankomen rijden (door Daan in zijn verslag aangehaald als de tijdmachine. Het kwartje viel pas toen ik zelf een stukje mee mocht rijden….). Het laatste stukje achter Christian aangereden, want het huisje was anders niet te vinden. Over een onverharde weg bracht het ons inderdaad in de ‘middle of nowhere’. Dit had wel zo zijn charme. Helaas werd het door Christian bestelde weer maar met mondjesmaat bezorgd en hebben we zaterdag de helft van de training in de plensbuien moeten rijden. Zelfs een hagelbuitje mocht niet ontbreken…

Ongeveer half elf besloten we toch maar om de fiets te pakken en de buien te trotseren. Het eerste de beste klimmetje zette gelijk de toon voor de verdere dag. Christian die er een intervalkrachttraining? voor maakte en bijna op elke klim op het grote mes naar boven sprintte…Henri en ik die daar ‘noodgedwongen’ achteraan moesten.

Ramon, die met zijn GPS de rol van navigator kreeg toegewezen, had ook een leuk dagje voor de boeg …Probeer maar eens om de weg te wijzen als er drie van die ‘malloten’ elke keer weer onhoog demarreren en je zelf met hartslag in je keel erachter aan moet…Gelukkig liet Ramon zich niet door ons gek maken en vaarde gewoon zijn eigen koers. Na wat strubbelingen in het begin (we reden de CC andersom), zette Ramon overigens een mooi parcours voor ons uit en voorliep de bewegwijzering voorspoedig.

Daan, die de week ervoor bij een clubwedstrijdje op zijn knie was beland, kon dankzij het ‘trainingstempo’ wat de rest hanteerde, niet anders dan zelf maar een rondje te gaan rijden. Daan, die na dit weekend als de Oscar Freire van het Cycloteam door het leven gaat, stond bij het uitladen van de spullen een beetje raar te kijken dat er ook kussens en slaapzakken uit de auto kwamen. Hij wist even niet (meer) dat we ook nog een nachtelijk avontuur in Warre gingen beleven..Dan maar slapen onder een kleed waar het kettingsmeer nog aanzat…

Bij het nachtelijk avontuur was hij overigens de vaandeldrager, maar daarover later meer…

fietsleon.jpgAlle klimmetjes kwam ik gelukkig redelijk naar eigen verwachting boven, maar op de klim waar volgens Christian precies de slag valt, moest ik lossen…Deze ‘mentale klap’ dreunt nu nog na….Hopelijk leest de concurrentie dit verhaal niet, anders gaan ze me straks nog ringeloren op die p^kke klim.

Na een km. of 100 was het beste er wel af en zoals het een goede fiets beaamt, gedraagt hij zich ook naar zijn berijder. Gerard, zal het waarschijnlijk als volgt formuleren: ‘De Concorde liet zodoende zijn achterband maar even aflopen, hetgeen zijn baasje in de gelegenheid bracht om ongemerkt de benen stil te kunnen houden en de handdoek voortijdig in de ring te gooien, zonder dat ook maar iemand de zwakte van zijn baasje op dat moment door zal hebben’.

Bij terugkeer was het onze chef-kok Daan die een geweldige pan met spaghetti bereidde. Als een echte wielrenner, aten we natuurlijk weer voor twee. Een lekker herstel biertje kon natuurlijk ook niet missen en zo werd de avondetappe ingewijd. De Leffe Dubbels en Tripple’s vlogen over de toonbank. Uiteraard was alleen Henri zo verstandig om de kopgroep voortijdig te laten lopen bij deze etappe. Zelf nog geprobeerd om op karakter bij Christian, Daan en Ramon in de buurt te blijven, maar moest uiteindelijk bij deze rit mijn meerdere in hun erkennen. In een sprint à deux was het Daan die Ramon net voorbleef.

Daan was wel zo aardig om de hoofdprijs, een bezoek aan de plaatselijke houtzagerij, ’s nachts met ons te delen. Zelfs de oordoppen van Henri waren hier tegen niet bestand.

Op de zondagochtend stond de zon al flink uit te pakken hetgeen een wielrenner normaliter zal aansporen om op zijn ‘raspaardje’ te springen. Onze koppies stonden er met drie zware etappes achter de rug, toch iets anders bij. Een dagje op een terras doorbrengen zal ook aardig zijn.

We besloten toch maar om te doen waarvoor we hier waren…’trainen’. Nog geen 2 km onderweg of we gingen de 1e klim al weer op. Wisten we gelijk waar we stonden…Zonder zijn navigatie rol, was het nu Ramon die het vuurtje aanstookte. De toon voor deze ‘hersteltraining’ was gezet. Een paar kilometer later zette Christian een nieuw begrip op de wielerkaart, De INDIVIDUELE PLOEGENTIJDRIT. Met een beetje verbeeldingsvermogen weet je dan wel waar we het over hebben…Na een goed uur en ruim boven de 30 gemiddeld, waren Ramon en Daan zo wijs om rechtsom te keren en het terras op te zoeken.

laredoute.jpg
Henry en ik bestormen La Redoute

Henri, Christian en ik hadden het in ons hoofd gehaald om de Redoute nog maar eens op te rijden. Leuke herstelklim. Bovenaangekomen stortte Henri zich in de afdaling naar beneden. We mistte toen onze afslag en kwamen weer beneden in het dorpje uit. Ach, onder het motto niet zeuren maar poetsen besloten we dan nog maar een keer dat pannekoekenklimmetje op te gaan om zo toch de goede afslag te kunnen nemen.

Met een uurtje of vier op de zaterdag en drie op de zondag heb ik voor mezelf lekker getraind. Ook de sfeer was (zoals het bij Cycloteam past) zeer goed. Al met al een geweldig weekend gehad! Op naar de CC!

Leon van der Ster

advertenties