NK MTB Marathon 2009: Bart Blubber Challenge

Door: Leon van der Ster
Datum: 12-10-2009

http://www.hardfietsen.nl/Files/FotoCrop/nieuws/6239-mailBrentjes2.jpg‘Hier een berichtje van het RIAGG…Leven is als fietsen. Je valt niet zolang je maar blijft trappen!’ was het SMS berichtje dat ik de dag na de Bart ‘Blubber’ Challenge 2009 om 13 minuten over 10 ontving.

 

Afgelopen zondag was mijn 1e MTB Marathon er gelijk ook eentje om weer snel te vergeten. Eigenlijk beter verwoord: een mooi leermoment! Je hebt allemaal wel eens van die dagen dat er eigenlijk niks gaat zoals je het vooraf in je hoofd hebt. Nou, dit was zo’n dag…http://saskiavink.web-log.nl/photos/uncategorized/slaap.jpg

Op zich begon de zondagochtend niet, zoals bedoeld, met het geluid van de wekker om 5.00 uur. Nee, om 2.23 uur confronteerde ik mezelf met het feit dat ik nog geen veiligheidsspelden en tie-raps in mijn tas had zitten..Gelijk maar even naar beneden, nu ik er toch in mijn slaap over na had gedacht. Dit is overigens ‘slapen voor gevorderden’, jezelf in je slaap aan dingen herinneren die je bent vergeten als je wakker bent..

 

Vervolgens begonnen natuurlijk ook de zenuwen weer door het lijf te lopen. Een sanitair lang nachtbezoekje tot gevolg…De rest van de nacht de slaap niet echt meer kunnen vatten (tenminste dat denk je dan achteraf, maar in feite lag ik waarschijnlijk maar een paar minuten echt wakker) en om 4.56 maar uit mijn bed gestapt. Hebben jullie dat ook vaak, dat je dan al wakker bent voordat de http://activesportssupplies.nl/catalog/images/carbocake_chocolate.jpgwekker gaat…?!

 

Ontbijten om half zes is niet echt mijn ding…en het advies van Henri om dan een paar rijstepuddinkjes te adsorberen was mij bij het boodschappen doen ontschoten. Had nog wel een carbocake op de zaterdagmiddag gemaakt en dus maar een paar stukken daarvan naar binnen gewerkt.

 

Na het ophalen van Serge (die vandaag voor Childcarecyclingteam.nl uitkwam), wachtte in Rossum een aangename verrassing. Naast Martin en Gerard was toch ook Ramon aanwezig…en dat ondanks een afmelding van zaterdagmiddag. Ramon die het vanwege de voorspelde gladde afdalingen en de blubbermassa niet helemaal zag zitten om door het Limboland te ploeteren, was vandaag wel aanwezig om de bevoorrading te regelen. Achteraf gezien helaas ook een van de weinig pluspunten, al was het wel een hele grote +.

 

Binnen 1,5 uur stonden we in Eijsden, dus mooi op tijd om de rugnummers etc. te regelen. Christian had zaterdag bij Gijs nog een paar antilek binnenbanden (volgespoten met Latexmelk) en een Nobby Nick kunnen regelen, zodat de Cycloteamfiets tip-top in orde was. Bij het ophalen van mijn rugnummer kreeg ik te horen dat ik me verkeerd had ingeschreven (had nr. 5 bij de Elite…) en dus bij de Masters 30+ moest plaatsnemen….Eerste dipje van de dag. Wilde namelijk wel eens aan de lijve ondervinden hoe de echte mannen tekeer konden gaan. Deze les is me achteraf misschien wel gelukkig bespaard gebleven…

 

Totaal onbekend met het MTB-circuit, stond ik dus vlak voor tien uur in het Masters 30+ vak. Keek een beetje om me heen en dacht nog dat een plek bij de 1e twintig wel moest kunnen. Een snelle start was wel ingecalculeerd en bevreemde me zeker niet. De gashendel bleef echter ook bij deze groep openstaan en ook bij een asfaltklimmetje (normaliter toch wel redelijk mijn terrein), had ik de grootste moeite om een paar plekken op te schuiven. Uiteindelijk belandde ik zo rond plek 25/30 in het weiland, het eerste slopende offroad stuk. De moddervorming viel me hier nog wel mee, maar door het langzaam oplopende karakter, werd hier toch al de eerste schifting gemaakt. Zelf kon ik als één na laatste van deze groep Masters nog net aansluiten. Ik was toen in de veronderstelling dat het tempo wel iets ging zakken (zat tenslotte zelf behoorlijk in het rood te harken), maar de wil van die gedachte werd niet ingewilligd. Een uur lang heb ik op mijn tandvlees gereden. De eerste 15 moest ik nog noodgedwongen laten lopen vanwege een valpartijtje van twee andere renners, maar vervolgens werd ik er regelrecht afgepierd! En niet, door wat ik op voorhand wel had ingecalculeerd, door gebrek aan techniek in de afdalingen. Nee gewoon door het aantal PK’s dat de motor heeft….

http://www.txroadrunners.com/images/pics/Funny7/backpacker.jpg

Je snapt dus wel dat de moed me toen in de schoenen zakte…Bij het eerste tussenpunt, zo rond 35,5 km., was de ‘lol’ er eigenlijk al een beetje af en riep ik nog naar Ramon dat ik me volledig had opgeblazen en niet meer vooruit te branden was. De gemiddelde snelheid was voor dit eerste stuk achteraf nog redelijk acceptabel met 24 km./uur.

Het lampje begon steeds zwakker te schijnen en met de minuut verder, werd de mentale dreun harder. Na eerst ingehaald te worden door een paar Masters 40+ (twee minuten later gestart), vervolgens zelfs door enkele Amateurs (4 minuten later gestart), kwam er een linkse directe overheen toen zelfs de eerste RUGZAKtoerist me inhaalde….De definitieve knock-out kwam vervolgens toen een tweetal dames me ook nog eens passeerden. Al was dat ook wel weer een oplevingmoment, aangezien de blonde zeker niet zal misstaan als ‘Fiets van de dag’! Helaas bleek ik zelfs al niet meer in staat om achter zo’n huppelend wulps kontje aan te blijven rijden….

 

Bij het tweede tussenpunt (zo rond de 67 km.) vond ik het wel mooi voor vandaag en besloot Ramon te bellen. Toch handig zo’n ploegleider die je kan komen ophalen!! Was op dat moment al meer dan drie uur aan het fietsen, waarbij het laatste uur eigenlijk niet meer als fietsen bestempeld kan worden. Rondtoeren is denk ik een betere beschrijving…

Het verbaasde me wel dat er nog niemand van ons team achterop was komen rijden…Martin en Serge had ik nog niet echt verwacht, maar Christian had die vier minuten achterstand toch wel weg moeten werken..Twee minuten nadat ik Ramon had gesproken, kwamen Martin en Christian aangereden. Christian oogde ook al gehavend en had duidelijk een off-day. Martin had er zeker nog wel zin in, maar moest alleen een bidonnetje hebben. Toen ik aangaf dat ik er mee stopte, kwam Christian ook nog bijna in de verleiding, maar gelukkig wist hij niet van ophouden en bikkelde ondanks een zwarte zondag toch door.

 

Onze navigator, ploegleider en inmiddels ook mentalcoach Ramon, zette mijn bolide in de bus van Christian, terwijl ik me van een termohemd en nog een paar warme kledingstukken kon voorzien. Doordat het wedstrijdelement bij me was verdwenen, was mijn aankleding met enkel een zomers zweetshirtje en een shirtje korte mouw ook niet echt om warm van de worden. Tandenknapperend tot gevolg…

 

Met de bus vertrokken we richting een volgende stop om onze jongens van nog een bidonnetje te voorzien. Deze rol was echter vandaag expliciet voor Ramon weggelegd, want zelfs daar verzaakte ik. De oogleden moesten even dichtgeknepen worden…

 

Nadat Ramon zowel Christian als Martin had bijgestaan met de nodige koolhydraten en vochttoevoer van Sporteff voor de laatste tiental wedstrijdkilometers, wenden wij ons met de bus snel richting de finish, zodat de renners zich gelijk van hun natte zooi konden ontdoen. Het was namelijk ook nog eens begonnen te regenen…alsof de BBC al niet zwaar genoeg was!

Nomad 12 Volt Portable Power Cleaner Features

Cycloteam’s nieuwe troef, een mobiele hogedrukreiniger (12v met accu via CC5311!), bleek achteraf de reddende engel van onze vriend Serge..Nadat de fiets van Christian weer blinkte, was echter het water ook opgeraakt. Inmiddels zat er ook weer een beetje leven in me en vond ik wel dat ik op zijn minst de fietsen even kon afspuiten. Het water ging ik wel even bij een Eijsdenaar (of hoe een inwoner daar ook mag heten) regelen. De gastvrijheid bleek erg groot te zijn, want omdat de buitenkraan niet was aangesloten, werd me zowaar gevraagd om de jerrycan binnen te vullen. Er werd toen ook nog aangeboden om hier warm water voor te gebruiken….Daar kon ik natuurlijk geen nee tegen zeggen, want ook de fietsen hadden een beetje warmte wel verdiend na een dagje beulswerk over stenen, kiezels, boomwortels en door de Limburgse klei…

 

Ondertussen kregen we een telefoontje van Serge dat hij ook was gearriveerd…alleen was hij een ‘beetje’ onderkoeld…We troffen hem half naakt bij Martin (die ondanks het slechte weer zelfs sneller was gefinisht dan het jaar ervoor!) in de auto aan met de kachel op zijn hoogste stand! Een warme douche met de hogedrukreiniger bracht er bij hem gelukkig ook weer leven in..

 

Na een rampendag, ook maar een galgenmaaltijd…de Mc..wat dat betreft zijn we net een stel vrouwen. Als het even tegenzit, snakken we ook naar ‘slecht ‘eten..

Het slotwoord is echter geheel voor onze ploegleider Ramon: TOP dat je er toch bij was en wat je gedaan hebt zondag!

 

 

 

advertenties