Jos de Klos na valpartij: update

07-10-2010 – Geen gevolgen van de val

 

“Geen gevolgen op langere termijn” dit waren de woorden die ik gisteren uit de mond van de chirurg mocht horen.

Hoe is het mij vergaan in de periode na de val en bovengenoemde woorden?

 

Ik vond het geweldig dat jullie de tijd hebben genomen op mijn verhaal te reageren. Dit heeft mij goed gedaan, dank hiervoor!

http://fredgonn.web-log.nl/fredgonn/images/2009/08/12/veterdiploma20werkblad.jpg

Het klink misschien raar maar het gaat eigenlijk wel goed met mij. Ik ben inmiddels weer zo ver dat ik weer examen mag doen voor mijn veterdiploma. Vanmorgen kreeg ik het voor het eerst voor elkaar om zelf mijn schoenveters vast te maken.

 

Anderhalve week heb ik geslapen in mijn tuinstoel. Ook Connie vond er niets aan dat zij alleen in het grote bed moest slapen. Dus het afscheid nemen van de tuinstoel was een beslissing waar weinig discussie over gevoerd is. Maar echt lekker slapen lukt nog steeds niet.

Mijn arm hangt er nog steeds als een dooie pier bij. Zelf moet ik mijn arm in een andere stand brengen omdat de breuk nog steeds aanwezig is.

Gisteren heb ik de foto van de breuk uitgebreid mogen bekijken. Wat ik zag was voor mij een bevestiging van mijn theorie. Deze theorie is, om mij zelf voor een val te behoeden heb ik te lang de schutting http://3.bp.blogspot.com/_urSQl6wUA5g/R961SCGWL0I/AAAAAAAABb8/bks-b9G-wGA/s400/xray.jpgvastgehouden.

De breuk was niet recht maar schuin gedraaid richting schoudergewricht. Verder richting schoudergewricht was er nog een scheur te zien naast de breuk. Dit is behoorlijk aangekomen, waren de woorden van de chirurg. Hij was wel zeer tevreden met het genezingsproces tot nog toe. Er is kalkvorming waar te nemen wat de breuk stabiliseert. Als dat voldoende aanwezig is dan gaan de botten aan elkaar groeien. “Eind dit jaar kan jij weer tennissen en ik zie geen gevolgen voor je arm op de lange termijn. Voorlopig heb ik nog 4 weken te gaan. Want dan moet ik weer foto’s laten maken en weer naar de chirurg.

 

De eerste week na mijn val heb ik nog flink aan de pijnstillers gezeten en de tweede week alleen nog maar pijnstillers voor het slapen gaan. Ik wilde wel van de pijnstillers af omdat er ook nog een vakantie naar Oostenrijk stond gepland met mijn broer en zus. En dan zijn pijnstillers en een biertje geen gelukkige combinatie.

 

Ik hoefde dit keer niet te rijden (luxe hè) Tien dagen zijn we weg geweest en dit gaf wel de nodige afleiding voor Connie maar ook voor mij. Het weer was buitengewoon goed en we hebben nog lekker kunnen wandelen en wat feestelijkheden mee kunnen maken. Hierbij zag ik natuurlijk ook wel weer routes die je op de fiets of mountainbike zou kunnen doen. Maar als ik dan aan het einde van de middag weer in het hotel kwam dan dacht ik “Ik heb mijn handen meer dan vol aan het wandelen”

 

Vakantie in Oostenrijk

http://www.ecyclingstore.com/mcart/images/austria.jpgHoe verder? Tot nog toe heb ik niet veel meer gedaan dan een beetje wandelen en lezen. Maar van de chirurg mag ik alles doen als ik maar niet mijn arm gebruik. Als het pijn doet laat je het toch wel, waren zijn woorden.

Dit is voor mij aanleiding om morgen toch eens bij de sportschool te gaan kijken want de beentjes gaan pijn doen van het niets doen.

Ga ik in 2010 de Dolomieten weer doen? Ergens heb ik gelezen “Advies is, betrek ook je partner zo veel mogelijk bij je hobby”. Ik zou wel willen maar die discussie zal langer duren dan het afscheid van de tuinstoel.

 

Jos de Boss

 

Geen gevolgen van de val

 

“Geen gevolgen op langere termijn” dit waren de woorden die ik gisteren uit de mond van de chirurg mocht horen.

Hoe is het mij vergaan in de periode na de val en bovengenoemde woorden?

 

Ik vond het geweldig dat jullie de tijd hebben genomen op mijn verhaal te reageren. Dit heeft mij goed gedaan, dank hiervoor.

 

Het klink misschien raar maar het gaat eigenlijk wel goed met mij. Ik ben inmiddels weer zo ver dat ik weer examen mag doen voor mijn veterdiploma. Vanmorgen kreeg ik het voor het eerst voor elkaar om zelf mijn schoenveters vast te maken.

 

Anderhalve week heb ik geslapen in mijn tuinstoel. Ook Connie vond er niets aan dat zij alleen in het grote bed moest slapen. Dus het afscheid nemen van de tuinstoel was een beslissing waar weinig discussie over gevoerd is. Maar echt lekker slapen lukt nog steeds niet.

Mijn arm hangt er nog steeds als een dooie pier bij. Zelf moet ik mijn arm in een andere stand brengen omdat de breuk nog steeds aanwezig is.

Gisteren heb ik de foto van de breuk uitgebreid mogen bekijken. Wat ik zag was voor mij een bevestiging van mijn theorie. Deze theorie is, om mij zelf voor een val te behoeden heb ik te lang de schutting vastgehouden.

De breuk was niet recht maar schuin gedraaid richting schoudergewricht. Verder richting schoudergewricht was er nog een scheur te zien naast de breuk. Dit is behoorlijk aangekomen, waren de woorden van de chirurg. Hij was wel zeer tevreden met het genezingsproces tot nog toe. Er is kalkvorming waar te nemen wat de breuk stabiliseert. Als dat voldoende aanwezig is dan gaan de botten aan elkaar groeien. “Eind dit jaar kan jij weer tennissen en ik zie geen gevolgen voor je arm op de lange termijn. Voorlopig heb ik nog 4 weken te gaan. Want dan moet ik weer foto’s laten maken en weer naar de chirurg.

 

De eerste week na mijn val heb ik nog flink aan de pijnstillers gezeten en de tweede week alleen nog maar pijnstillers voor het slapen gaan. Ik wilde wel van de pijnstillers af omdat er ook nog een vakantie naar Oostenrijk stond gepland met mijn broer en zus. En dan zijn pijnstillers en een biertje geen gelukkige combinatie.

 

 

Ik hoefde dit keer niet te rijden (lux hé) Tien dagen zijn we weg geweest en dit gaf wel de nodige afleiding voor Connie maar ook voor mij. Het weer was buitengewoon goed en we hebben nog lekker kunnen wandelen en wat feestelijkheden mee kunnen maken. Hierbij zag ik natuurlijk ook wel weer routes die je op de fiets of mountainbike zou kunnen doen. Maar als ik dan aan het einde van de middag weer in het hotel kwam dan dacht ik “Ik heb mijn handen meer dan vol aan het wandelen”

 

 

 

Vakantie in Oostenrijk

 

Hoe verder? Tot nog toe heb ik niet veel meer gedaan dan een beetje wandelen en lezen. Maar van de chirurg mag ik alles doen als ik maar niet mijn arm gebruik. Als het pijn doet laat je het toch wel, waren zijn woorden.

Dit is voor mij aanleiding om morgen toch eens bij de sportschool te gaan kijken want de beentjes gaan pijn doen van het niets doen.

Ga ik in 2010 de Dolomieten weer doen? Ergens heb ik gelezen Advies is, betrek ook je partner zo veel mogelijk bij je hobby”. Ik zou wel willen maar die discussie zal langer duren dan het afscheid van de tuinstoel.

 

Jos de Boss

advertenties