Piccolo Maratona Dlles Dolomites 2009

Piccolo Maratona Dlles Dolomites 2009
Door: Stefan Donselaar

Verleden jaar had ik er al zin, dit jaar gaat het gebeuren, het fietsen van de Maratona Dlles Dolomites. In december 2008 werd er begonnen met de training. 2x in de week een uur op de spinfiets, dat later werd uitgebreid naar min. 2x in de week twee uur op de spinfiets. Maar in februari begon het al te kriebbelen om buiten te fietsen op de racefiets. Begin maart was het dan ook zover. De eerste kilometers werden gereden, eerst veelal kleine tochtjes. In april werden de eerste toertochten tochten gereden. Tochten tot 200 km, vaak alleen. De Steven Rooks Classic moest een mooie graadmeter worden, 165 km door de Ardennen met de nodige beklimmingen. Het zelfvertrouwen kreeg een mooie rechtse directe, wat ging het slecht. Vooral berg op, ik kwam niet vooruit. Ik had geen kracht in de poten en ik had nog maar een maand. De trainingen aangepast en ik was veel in de omgeving van Berg en Dal/Groesbeek te vinden. Heel veel beklimmingen gemaakt, maar vooral veel herhaald. Half juni kwam de kracht in de poten terug, ik reed de beklimmingen met hogere snelheid naar boven. Ik was er klaar voor.

Maandag 29 juni
‘s Morgens om 04.00 uur ging het wekkertje om richting Italië te rijden. Lekker, we stappen buiten in de mist, die later gelukkig bleek mee te vallen. Met behulp van de Garmin naar Italië, toch kregen we het voor elkaar om mis te rijden. Dat heb je als je naar een bus rijdt volop met vrijgezelle meiden. Het stond in ieder geval op de bus. Eenmaal in het appartement, bleek het niet een van de kleinste te zijn. Heerlijk luxe! Dat konden we wel gebruiken.

Dinsdag 30 juni
Ondertussen was ook Gijb gearriveerd en we besloten om gezamenlijk het Sella rondje te rijden. Onder een lekker zonnetje werd de eerst col beklommen, eenmaal boven begon ik wel te glimlachen. Ik had de Passa de Campolongo heerlijk relax beklommen, zonder er al te veel te hebben ingespannen. De andere cols gingen echt boven verwachting, ik reed met verzetten naar boven, waar ik alleen maar van droomde. Voor alle duidelijkheid, ik rij niet de snelheden, die de echte mannen van het Cycloteam rijden. Maar ik ben en was er zeer tevreden mee.

Woensdag 1 juli
Terwijl de andere mannen richting Italië reden, gingen wij richting Passa Falzarego. Een rondje van 50 kilometer. Eerst weer de Passo Campolongo, die ging net zo als gisteren, lekker maar hield niet over. Eenmaal beneden, lekker laten uitrijden naar de voet van de Passo Falzarego. De col loopt zeer regelmatig en kon hem heerlijk in 1 tempo naar boven rijden. Passo Valparolo is een ander verhaal, de laatste kilometer is nog pittig. Een grote beloning is de afdaling, veel stukken waar je remmen niet hoeft aan te raken. Met grote snelheid waren we ook zo beneden. Eenmaal weer in het appartement kwamen Christian en co aangereden.

Donderdag 2 juli
Een beetje rare dag, bij ons was het droog, maar een dal verder grote regenbuien. Ik wilde met Gilbert de Passa Gardena beklimmen. Bij onze eerste poging zijn we al snel omgedraaid, voor naderend noodweer. De tweede poging ging goed, Gilbert en ik klommen op een rustig tempo omhoog. Gilbert was wel een beetje stoomlocomotief, wat een herrie kan die produceren. Piepen en nog eens piepen deed, z’n ademhaling niet helemaal onder controle.

Maar eerlijk is eerlijk, zonder te stoppen reed hij deze pittige col omhoog en het was gelijk zijn eerste echte col boven de 2000 meter. Dat moest natuurlijk ff worden ingewijd, een bidon met koud water werd over zijn kop gestrooid, dat hoort bij je eerste col boven de 2000 m1. 😉

Later wel ff verteld natuurlijk dat het een geintje was. Eenmaal terug waren ook Gerard en Jos gearriveerd en was de club compleet.

Vrijdag 3 juli
Een dagje chauffeur/fotograaf spelen, Christian, Daan en Ramon haalde het in hun kop om de Giau te beklimmen. Hele mooie foto’s geschoten van het drietal, dat toch 2 x van de auto gebruik moest maken ivm regen, heel veel regen. Uiteindelijk hebben ze alle 3 de top van die verschrikkelijke col bereikt. Het dwong respect af hoe ze hem beklommen, daar kan ik nog wel iets van leren. Vooral Ramon, onze anti regenrijder reed als een gek naar boven. De andere twee reden een stukje mee met de auto ivm met het noodweer. Sommige van ons hebben meer cols gezien, Christian die reed nog door voor de Passo Valparolo en een andere zag een Spaanse schone zich verkleden.

Zaterdag 4 juli
De startnummers werden gehaald en sommige kochten kleine kleding stukken voor het thuisfront. Ook werden er foto’s geschoten voor het item, fiets van de dag. Hele mooie fietsen werden er gefotograafd, waar voor enkele foto’s wel hele rare kapriolen werden uitgehaald. Gingen ze met 2 man zo staan, dat de mooie fiets in het midden kwam. Eenmaal bij het appartement werden natuurlijk de fietsen schoon gemaakt en grondig na gekeken. Dat is ondertussen wel een traditie.

Zondag 5 juli
’s Morgens om 04.00 uur ging het wekkertje, je moet er wat voor over hebben om een stukje te fietsen. Want om kwart voor 6 werd er gezamenlijk gereden naar de start, waar we werden opgevangen op een grote parkeerplaats van een skistation. Met strakke bekkies en gladde benen wachten op de start, die rond half 7 was. Helikopters boven het peloton voor de live opnames op de Italiaanse televisie, het leek wel een prof koers. Ik voelde me ook een beetje prof, het was zo goed gegaan deze week, dat ik blonk van zelfvertrouwen. Ik kon de hele wereld aan, zo sterk was ik. Alleen wel een beetje last van de zenuwen want nog geen 2 kilometer stond ik al met kleine Stefan uit de broek. Eenmaal op de Campolongo was het rijden in een lint van wielrenners, wat een massa. Ik had het tempo er lekker in, al zag ik de rest niet meer, die reden al ver voor. Ik vroeg me wel af, we moeten ook met z’n allen naar beneden, dat wordt nog lastig. Een geluk was er wel, er waren geen auto’s op het parkoers. Dat maakte de afdalingen een stuk minder gevaarlijk. De Pordoi en de Sella gingen lekker, aan de voet zag ik Jos nog rijden, die snel weer uit het zicht was. Ik heb de rest van de rit geen bekende meer gezien. Eenmaal weer terug in Corvara, was ik toch een stuk langzamer als ik gehoopt had, ik had in 3 uur rond willen zijn, maar dit was nu 3.19. Maar het ging lekker, dan maar iets later binnen. Maar op de Campolongo ging het mis, ik kwam niet meer vooruit met 8,9 km/pu kroop ik omhoog. Eenmaal boven begon het behoorlijk te knagen, wat heb ik nu nog op de Giau te zoeken. Daar kom ik niet boven, en zo kapot gaan als 2 jaar geleden bij de Marmotte heb ik ook geen zin. Naar beneden was ik net een gillende keukenmeid, zo’n herrie maakte mijn remblokken. Beneden heb ik ze laten vervangen, ik had een extra setje meegenomen. Met 10 minuten vertraging stapte ik weer met goede moed op, op weg naar de ……? Vlak voor de splitsing ben ik gestopt en heb me afgevraagd, doe ik de tocht voor de mannen met ballen (Giau) of rij ik de “watjes” (Falzarego) achterna. Ik twijfelde enorm en heb na een minuut of 10 besloten om de Falzarego te beklimmen en de Giau rechts te laten liggen. Ik had daar niets te zoeken. Was nog geen 2 kilometer in de klim en kon me wel voor me kop slaan, het ging zo lekker en reed een stuk harder dan een paar dagen eerder. Ik haalde iedereen in en dat is echt niets voor mij. Ik wordt ingehaald in de klim door iedereen en nu was het andersom. Ik had de Giau wel aan gekund, heb waarschijnlijk een uurtje slecht gezeten en heeft de stop me weer energie gegeven. Toch maar door gefietst en genoten van de klim. Het is toch wel leuk om veel fietsers in te halen en sommige te zien ploeteren. Eenmaal boven was ik toch wel op, maar ik had ook een hoop gegeven in de klim. Nu nog de fantastische afdaling, ik was hem van de week al 2 keer afgedaald. Nu remmen los en gaan, wel binnen de grenzen natuurlijk. Met de wind langs de oren en soms was het een storm richting La Villa, want m’n top was 93 km/pu. Eenmaal in La Villa nog een klein klimmetje naar Corvara waar de finish was. De finish ging ik over met een dubbel gevoel, toch lekker gefietst en gezond weer terug, maar had ik maar de Giau gefietst. Was ik wel gebroken geweest maar ik had de Maratona dlles Dolomieten gefietst. Nu moet ik terug komen om hem uit te rijden. Wat op zich geen straf is, ik rij liever in de Dolomieten dan in de Alpen. Deze passen liggen mij beter.

Ik wil iedereen bedanken thuisfront en natuurlijk Christian die het allemaal weer georganiseerd had om deze tocht te rijden. Maar de volgende keer zal ik toch echt beter m’n best moeten doen!

De Dons

advertenties