Maratona dles Dolomiti. Het woord is aan: Daan

Door: Daan Holdrinet

Na mijn terugkomst van mijn reis door Zuid-Amerika werd mij maar twee weekjes gegund om mezelf voor te bereiden op het geweld dat te wachten stond: de Maratona Dles Dolomiti. Het wennen aan het rijden op de racefiets en smalle bandjes ging niet zonder slag of stoot. Moeten lossen in trainingsgroepjes en met flinke zitpijn terugkomen van training was het resultaat. Desondanks ging ik met goede moed maar vooraal veel enthousiasme naar de Dolomieten. De zilveren tijdmachine, in de vorm van de Van Doorn Groep bus, bracht Christian, Gilbert en mij veilig en vooral snel de landsgrenzen over, om in een zeer nette tijd Alta Badia te bereiken. Diezelfde avond gelijk voor een uurtje op de fiets gestapt, om de eerste pas, de Passo Campolongo te gaan verkennen en te wennen aan het bergop fietsen, iets wat altijd een paar dagen en aardig wat zweetdruppels kost, al dan niet gevolgd door een licht gevoel van pessimisme, wat dezelfde avond nog werd weggespoeld door meegebrachte Belgisch witte biertjes.

De volgende dagen goed kunnen trainen, waar mijn lichte pessimisme plaatsmaakte voor een geloof in eigen kunnen vanwege de goede tred die ik bergop had. De dag voor de dag des oordeels werd ik echter met een verkoudheid wakker, en mijn geplande trainingsdag werd noodgedwongen een dag van rust, die ik vooral op en rond mijn bed heb doorgebracht, in de hoop de daaropvolgende dag aardig hersteld te zijn. Het gehoopte herstel bleef grotendeels uit, waardoor ik nog verkouden aan het startvlak verscheen, om 6 uur ochtend, waar de dampende geur van meer dan 8000 voornamelijk testosteronbommetjes opsteeg. Na de inzegening van de tocht, van sommige boze tongen heb ik gehoord dat het de paus zelf was, viel het startschot.
De dampende lijven zetten zich in beweging, op naar de voet van de eerste pas, de Passo di Campolongo. File rijden was het devies, om af en toe zoals het in de volksmond heet: ‘er een flinke lap op te geven’, wanneer het zich toeliet. De verloren tijd probeerde ik flink goed te maken op de volgende pas, de Pordoi, met Christian in mijn wiel. Het wielervolk viel hier flink uiteen, waardoor er eindelijk ruimte was om flink door te gassen. Halverwege klim besloot de ervaren Christian voor mij te gaan rijden, om even te temporiseren, zodat er nog wat energie over zou blijven voor de komende 6 beklimmingen.
De beklimmingen die daarop volgden werden in een gestaag tempo bestegen, waana Christian en ik besloten om op de bevoorrading van de Campolongo het er eens goed van te nemen om bij te tanken, maar ook in de greppel wat onnodige bagage te lozen. Het altijd vrolijke gelaat van Ramon, de goed getrainde doorzetter, begroette ons. Hij had zich gestaag naar voren kunnen werken. Met z’n drieën maakten wij de oversteek richting de door velen gevreesde Passo di Giau. Ramon vond het niet hard genoeg gaan, en deed aardig wat kop werk, op het hellende terrein. Tot ergenis van Christian en mij waren er flink wat plakkers in ons wiel, wat Christian deed besluiten om een gaatje te laten vallen na de op kop rijdende Ramon, om er daarna in een klap naar toe te springen. Ik deed hetzelfde, om de meute plakkers het nakijken te geven.

Nog een venijnig klimmetje, en daarna was de Giau aan de beurt. De verschillen werden door deze scherprechter pijnlijk blootgelegd. Mij lukte het om een aardig tempo bergop te rijden, maar bij gebrek aan een compact kon ik mijn gewenste versnelling berop niet rijden, waardoor ik genoodzaakt was zwaarder te trappen dan ik normaal doe. Toch redelijk goed bovengekomen, daarna even bijtanken om in me in de technische afdaling van de Giau te storen, waar de ene scherpe bocht wordt opgevolg door de andere. Een prachtige afdaling, vooral wanneer je onderaan in het bos terecht komt. De Falzarego volgde daarna, die ik zeer voortvarend begon, om in het midden, waar het even wat vlakker wordt, aan te sluiten in een klein groepje. De klim duurde langer dan ik had gehoopt, en richting de top begon ik aardig leeg te lopen. Het fietsen ging niet meer als vanzelf, er begonnen zelfs aardig wat renners mij in te halen. Niet gewanhoopt, want de afdaling naar La Villa zat er aan te komen. Een goed lopende afdaling, waar hoge snelheden gemaakt kunnen worden. Deze verliep voorspoedig, tot aan het laatste stuk, waar ineens een steil klimmetje was om op de weg naar de finish te komen. Bij het aanzetten van schoot direct een krampaanval in de binnenkant van mijn bovenbenen. Ik had het geluk nog net op tijd uit mijn pedalen te kunnen komen, waardoor ik net niet van mijn fiets viel. De stekende krampscheuten deden mijn spieren samentrekken. “Rekken, rekken” dacht ik in mijzelf. Daarna weer op de fiets gestapt, de kramp eruit fietsen, wat overigens geen pretje is, om de laatste 5 kilometer in een abominabele lage snelheid te overbruggen. De laatste twee kilometer heb ik zelfs met mijn arm mijn been naar beneden moeten drukken, om het been te ontlasten in de hoop dat de kramp er niet weer in schoot. Zodoende over de finisch gerold, waar ik onverwachts werd ontvangen door de enthousiaste Serge Zeelenberg, die een uitmuntende tijd had gereden. Uiteindelijk op de 413de plaats binnengekomen, net binnen de 6 uur. Volgend jaar worden mijn ambities flink naar boven afgesteld!

Ramon volgde een paar minuten achter mij, gevolgd door Christian die ook verre van fit was.

Al met al was het een enorm spektakel. De Italianen is het wel toevertrouwd om zo’n evenement in goede banen te leiden en ook Christian had zijn best gedaan voor de organisatie van ons Van Doorn Groep Cycloteam. Chapeau hiervoor!

Daarnaast dank ik onze Stefan, de Dons, voor zijn optreden als ‘Cycloteam Papa’ , een taak die op zijn lijf geschreven stond en die hij met verve heeft waargemaakt.

De sportieve prestaties bleken dit jaar niet al te grotesk om over naar huis te schrijven, maar vooruitkijkend op een volgend jaar, waarin wij spreekwoordelijk: ‘alles op ene hoop gaan rijden’ doet mij ertoe zetten om met goede moed, maar vooral met het enthousiasme dat erbij gepaard gaat te zeggen: ‘hasta las proximo’, maar dat is in het spaans….

advertenties