Gert Jan Theunisse classic

 

Er hing een lichtelijk nerveuze spanning in de auto toen ik om zeven uur Gerrit ophaalde. We spraken niet zoveel als normaal, wat daar de reden van was weet ik nog steeds niet maar we waren allebei wat stil. Christian, Daan, Leon, Dirk en Joop waren naar Hoek van Holland vertrokken, maar door omstandigheden zat dit er voor mij niet in dit jaar. Ach je moet wel eens keuzes maken en prioriteiten stellen, dit keer ging mijn gezin voor. Wel moest er gekoerst worden natuurlijk, want het groen geel van de hoofdsponsor en de naam van de website moet wel in den lande gezien worden. Omdat het strand van de Noordzee kust voldoende gekleurd werd door het groen geel aan mij de eer om de kleuren in het Brabantse tijdens de Gert Jan Theunisse classic te vertegenwoordigen.gertjan

Ik had me goed voorbereid, de route uitgedraaid en voor de zekerheid nog naar mijn mobiel gestuurd. De reis ging voorspoedig tot aan Uden waar ze besloten hadden de rondweg af te sluiten, waardoor ik volledig de weg kwijt raakte en hopeloos door Uden aan het dwalen ging. Gelukkig zag ik een bestelauto rijden met twee MTB s er in en op goed geluk ben ik hier achteraan gereden. We grapten nog tegen elkaar, wat nu als die fietsen er nog instaan van gisteren en die mannen bij hun oma koffie gaan drinken, dan staan we mooi te kijken! Het bleek gelukkig dat ik goed gegokt had en de mannen ook naar De Rips gingen. Aangekomen in De Rips werden we meteen het parkeerterrein van de plaatselijke voederfabriek op gedirigeerd. We waren zo omgekleed en reden snel richting de inschrijving waar het al behoorlijk druk was. Eindelijk op de fiets namen de zenuwen wat af en kreeg ik al vrij snel een paar mannen op mijn achterwiel die in de gaten hadden dat ik er flink de sokken in had hangen. In het begin had ik nog wat last van koude stramme spieren waardoor mijn bovenbenen en billen nog wat protesteerden bij hoge belasting, maar dat ging na een paar kilometertjes koersen over. Het parcours was enorm technisch en hobbelig afgewisseld met lange stukken over brede bospaden en verbindingsstukken over asfalt. Ik was gebrand op een goed resultaat vandaag, en iedere renner voor me werd een potentieel doel. De ene stomverbaasde biker na de andere werd op belachelijk hoge snelheid ingehaald. Het tempo was moordend, en het kon eigenlijk niet goed blijven gaan. Na ongeveer 25 kilometer, na het zoveelste wasbord begon mijn rug op te spelen wat ik zelfs met rekken en strekken niet meer opgelost kreeg. Ik wilde mijn snelheid hoog houden, want het gemiddelde was succesbepalend. Een uurtje later met nog een kleine 10 kilometer te gaan vond ik dat ik ondanks de pijn toch goed bezig was, niemand was er in geslaagd me in te halen en die laatste kilometers konden nog slechts een formaliteit zijn. Juist op dat moment word ik door een groepje van 4 renners ingehaald, mijn motivatie zakte meteen tot het absolute nulpunt.

Wéér die schrale Indische loopeend die me net als vorige week in Plasmolen op het laatste moment als enige weet in te halen, ik kan die vent wel wat! eendMet de moed der wanhoop weet ik bij de laatste man van het groepje aan te pikken en ondanks de pijn in mijn rug weet ik toch iets wat op een ritme lijkt te vinden. Zo bijt ik me vast in het laatste wiel totdat de kerel die als derde rijd een stuurfout maakt en vervolgens een enorm gat laat vallen. We verliezen de aansluiting met de voorste twee en in de jacht die er op volgt slaat in een klim mijn ketting over waarbij ik mijn knie ongenadig hard tegen mijn stuur stoot, waardoor mijn stuur omslaat en ik met mijn borst op het uiteind van mijn stuur val.

Met een killing knie, een beurs borstbeen en een gezwollen hand vervolg ik mijn weg.

Ik zie het viertal een paar honderd meter voor me rijden en probeer nog in een verwoedde poging de aansluiting te vinden en zo mijn eigen eer te redden. Het leek wel of ze het expres deden, want toen ik het gaatje tot op 20 meter gedicht had ging het gas er vol op en reden ze vrij simpel bij me weg.

Het voorlaatste stuk was over ongeveer 1 kilometer door een bossage waar ik gefrustreerd als ik was werkelijk als een dolle doorheen ging. Mijn billen moeten zich afgevraagd hebben of ik geen zadel meer had, want alles ging op het grote mes, staand op de pedalen. De finale was een lange rechte weg met grind waar ik nog eens alles uit de kast haalde, de teller ging ruim over de 40 per uur maar het kon me niet meer bekoren, ik had het helemaal gehad, mijn koers was het niet vandaag. Snel mijn fiets schoon spuiten en terug naar de auto, snel vergeten deze dag, het was absoluut niet naar mijn zin. Een gemiddelde van 23,1 over 55 kilometer is niet echt wat ik noem super op een relatief vlak terrein. Uiteindelijk toch best lekker zo’n toertochtje rijden op de zondagochtend.

advertenties