ECHT geen sterk verhaal!!

Door: Martin van der Meijden

vergezicht ardennen

Zaterdag had het heel de dag gekwakkeld en het was overal aardig nat. We hadden nog nooit eerder in Plasmolen gereden, en Dirk zei dat het een hele mooie tocht was, dat kon wel eens betekenen dat er veel geklommen moest worden.

Dat klopte ook het was klimmen, klimmen en nog eens klimmen. Uitzonderlijk mooie tocht voor Nederlandse begrippen, ik had op sommige momenten het idee dat ik in de Ardennen reed.

klimmetje

Zoals gezegd, er zaten een paar stevige klimmetjes in, waar je zowaar bijna een tandje lichter moest schakelen.

 

 

 

 

afgrondjeIk zocht aansluiting bij een snelle groep, en ik verbaasde mezelf met de snelheden waarmee ik omhoog reed. Ik zat soms wel zo geconcentreerd te rijden, dat ik vergat om op de pijlen te letten. Ik mistte een afslag en kon nog net op tijd remmen voor een diepe kuil in het single track.Gelukkig wist ik op de fiets te blijven en vervolgens weer aan te sluiten bij het groepje waar ik in zat. Het gemiddelde bleef aardig hoog, al kon het niet tippen aan dat van vorige week (25,1) Maar we hadden een excuus, eenmaal in het Reichswald werd de begroeiing steeds dichter en waren we af en toe gedwongen om ons met machetes een weg te banen door de vegetatie.

regenwoud

De organisatie had echt kosten nog moeite gespaard om de aanwezige natuurlijke hindernissen te “overbruggen”.

bruggetje

Maar De natuur weet altijd wel een manier te vinden om ons tempo te drukken. Zo was het parcours niet bijzonder technisch en extreem steil, zwaar of nat, maar er lagen wel “enkele”  boomwortels..

wortels

waardoor een verende voorvork zeker geen overbodige luxe was. Thank God! Voor mijn Magura Durin 80R. maura durinUiteindelijk wist ik nog een aardig gemiddelde (22,5 km/u) neer te zetten voor de 50 afgelegde kilometers.  Mijn trainingsmaat Gerrit heeft dit jaar ook zijn macht weer terug wat maar goed is want zo hoeven we niet te lang op elkaar te wachten bij de auto. Nadeel is wel dat ie dan gelijk zijn materiaal naar zijn grootje trapt, zo brak hij vandaag jammer genoeg zijn ketting wat hem een wandeltochtje van een kilometertje of 5 terug naar de rustplaats opleverde. Na een snelle reparatie kon ook Gerrit zijn weg vervolgen. Hij kortte zijn tocht met 10 kilometer in waardoor we toch bijna gelijktijdig bij de inschrijfplaats terug waren. Het was gelukkig niet koud zodat we op ons gemakje om konden kleden. Ik kon het zweet uit mijn kleding wringen zo had ik gezweet, dat worden “helaas” weer heel wat herstelbiertjes voordat ik mijn vochtgehalte weer op pijl heb. Volgende week staat voor het cycloteam de langste MTB strandmarathon ter wereld op het programma, Hoek van Holland – Den Helder is 130 kilometer, en zeker niet voor watjes. Ik zal er niet bij zijn omdat ik nog herstellende ben van mijn blessure en mijn fiets niet strandrace geschikt is. Misschien volgende week weer een “epische” zondagochtend tocht.

advertenties