Daan in Zuid-Amerika 2009 deel 3

Hallo iedereen,

Alweer een update van mijn avonturen hier aan de andere kant van de wereld.

Na een tijdje in het noorden van Argentinie te hebben gefietst ben ik de grens met Bolivia overgestoken. Niet alleen het landschap veranderde, ook de mensen, de klederdracht en de straattaferelen veranderde mee. Getrouwde vrouwen dragen een bolhoedje à la Charlie Chaplin, die de Spanjaarden hier een aantal eeuwen geleden geintroduceerd hebben. Overal zijn kleine marktjes en kraampjes waar deze bolhoed-vrouwtjes hun waar proberen te verkopen.

Het fietsen is zwaar hier. Niet alleen het wegdek, of het ontbreken ervan, maar ook de hoogte speelt een belangrijke rol. Nadat ik de grens wat overgestoken kwam ik op de Altiplano, een hoogvlakte tussen de 3000 en 4000 meter hoog. Kudde´s lama´s grazen langs de kant van de weg met af en toe een bolhoedje ertussen en een hond die je in je kuit probeert te bijten. Na een paar dagen kwam ik aan in Uyuni, waar de grootste zoutvlakte op aarde te bewonderen is. Hier heb ik voor het eerst een georganiseerde activiteit ondernomen: een jeep-tour van drie dagen door de omgeving. Met vijf andere toeristen reden we drie dagen door de meest fantastische landschappen. Groene bergmeren met daarin roze flamengo´s wisselden zich af met prachtige rotsformaties, gijzers die stoom en modder spoten maakten plaats voor een warmwaterbron, waarin het op de vroege ochtend heerlijk wakker worden was. Na afloop van de tour ben ik weer op de fiets gestapt en heb ik de zoutvlakte overgestoken. Deze zoutvlakte is zo groot als de provincie Drenthe en het is zo wit dat het bijna hallucinerend is. Aan de horizon zijn wat bergen te zien die gelden als orientatiepunt. Na een hele dag over het witte zout te hebben gefietst, heb ik ´s avonds mijn tentje in het midden van de vlakte opgezet. Het was de dag van mijn verjaardag, en om op deze plek mijn verjaardag te hebben was heel speciaal. Nadat de zon onder was gegaan verscheen de sterrenhemel als een koepel aan de hemel, en door het ontbreken van horizon- en lichtvervuiling was het mogelijk om in een boog van 180 graden sterren te zien!

De dag erna fietste ik de zoutvlakte af, om te overnachten in een zouthotel, een hotel van zout, aan de voet van een vulkaan van 5100m hoog die ik de volgende dag (mijn rustdagJ) samen met een Kiwi (Nieuw-Zeelander) heb beklommen. Een prachtig uitzicht wachtte op ons op de top, waar ik helaas geen foto´s van heb door het kapot gaan van mijn camera.
De dagen die erop volgden waren gevuld met fietsen, wat soms meer weghad van hobbelen en stuiteren. Mijn zitvlak heeft inmiddels dezelfde vorm aangenomen als het Boliviaanse wegdek: hobbelig en geen centimerer vlak….
Aangekomen in La Paz was het tijd om Koninginnendag te vieren. Eerst op de markt een oranje outfit gekocht, met zelfs oranje boxer en sokken! Van het drama dat zich die dag had afgespeelt had ik weinig meegekregen en in een bar die gerund werd door een Nederlander en gevuld was met oranje, heb ik een geweldige avond gehad, met bitterballen en haring!
Met de Nieuw-Zeelander waarmee ik de vulkaan beklommen had en met wie ik afgesproken had in La Paz, besloot ik de volgende uitdaging aan te gaan: het beklimmen van de Huyana Potosi, een berg van 6088 meter. Het zou een twee-daagse beklimming worden, met stijgijzers, touwen en pikhouwelen. De eerste dag ging over rotsen en een stukje morene, waarna we op 5200 overnachten. Vanaf hier zouden we de volgende dag om 01.00 ´s nachts starten om in het donker te klimmen en bij zonsopgang op de top te zijn. Zo gezegd begonnen we ´s nachts met onze gids aan de beklimming. De route liep over besneeuwde flanken, met af en toe een stuk ijswand klimmen. Stap voor stap kwamen we vooruit en na een aantal uur begon het te schemeren. Het laatste deel liep over een kam, en omdat het licht werd was de afgrond ineens te zien. Aan beide kanten liep het een aantal honderd meters stijl naar beneden… Ongetwijfeld een van mijn meest beanstigende momenten. Bij zonsopkomst kwamen we aan op de top, waar een intens geluksgevoel tezamen met een barstende hoofdpijn zich van mij meester maakten. Even zitten, genieten van het uitzicht van 360graden, maar dan snel naar beneden, aangezien het op die hoogte en met een temperatuur van -15 niet echt aangenaam was. De dag erna was het tijd voor het volgende hoogtepunt, alhoewel deze meer diepgang had: het afdalen van de gevaarlijkste weg ter wereld: el camino del muerte, waar jaarlijks gemiddeld 26 voertuigen van af donderen, en niet alleen de voertuigen… Deze weg heeft verticale afgronden van 600 meter en is ongeveer drie meter breed en overbrugt een hoogteverschil van 3600 meter in totaal. Om deze weg vanuit La Paz te bereiken moest ik eerst nog even over een pas van 4700 meter, waarna het avontuur kon beginnen. Ik besloot om ´behouden´ te dalen aangeziener al een aantal toeristen door te hard te gaan de bocht uit zijn gevlogen… De talloze kruizen aan de kant herinnerden mij hieraan. Maar jullie raden het al: veilig aangekomen in het dal, 5000m lager dan waar ik de dag ervoor stond. Zou er zoiets bestaan als omgekeerde hoogteziekte…?
De weg omlaag leidde mij de jungle in, het bassin van de Boliviaanse Amazone, waar ik nu met een papaya-juice voor me dit verhaal zit te schrijven. Morgen ga ik aapjes kijken en probeer niet te verdwalen in de jungle of verslonden te worden door een krokodil…

Ik blijf nog ongeveer anderhalve maand weg, en in die tijd hoop ik nog veel leuke dingen te gaan doen.
Ik hoop dat iedereen het goed maakt! Graag tot mails of plaats een leuke reactie.

Chau, Daan

advertenties