Daan in Zuid-Amerika 2009 deel 2

Door: Daan Holdrinet

Nadat het een tijdje stil is geweest van mijn kant, is hier de tweede update van mijn aventuren. Van waar we de vorige keer gebleven zijn hebben we een bus noordelijk genomen, naar Mendoza, het wijnparadijs van Argentinie. Daar aangekomen bleek het een groene stad te zijn, met veel bomen, mooi opgezette stadsparken en brede straten. De volgende dag hebben we samen met een Spanjaard fietsen gehuurd om een wijntour te maken. De weg voerde langs groene wijnranken, olijfbomen, met af en toe een onderbreking van een bodega, een wijnhuis, alwaar we stopten om het goddelijke sap te proeven. De wijnen smaakten goed, de uitleg over het productieproces was interessant en vooral de champaña, zoals die hier wordt genoemd, was erg lekker. De stemming begon er aardig in te komen na een paar proeverijen en op de terugweg werd er hevig gedemarreerd en gesprint voor de bonificatiepunten. Uiteindelijk veilig aangekomen in het hostel waar we hoorden van andere reizigers dat de volgende dag Manu Chao een concert gaf. Voor diegene die hem niet kennen: erg leuke muziek… Het concert zelf was fantastisch, het speelde zich af in een oud voetbalstadion en het aanwezige publiek ging aardig los. Net toen het concert begonnen was voelde ik in mijn zak naar m´n camera maar ik voelde niks… Shit, camera weg! Twee maanden foto´s kwijt, ik had natuurlijk geen back-up gemaakt. Ontzettend balen, maar gelukkig hadden we de foto´s van Herman nog.

Hierna zijn we vertrokken in de richting van Santiago, omdat het vliegtuig van Herman over een weekje zou vertrekken. We hebben het gebied waar de film ´Seven Years in Tibet´ is opgenomen nog bezocht, de Aconcagua gezien, de hoogste berg van Amerika, alvorens in Santiago aan te komen. Daar hebben we nog wat goede flessen wijn opengetrokken, twee keer een degelijke bbq gemaakt, die in het teken stonden van het vertrek van Herman, en het vervolg van mijn reis. Het afscheid nemen op het vliegveld viel me zwaar, na twee maanden onafscheidelijk te hebben gereisd. Maar ik had wel erg veel zin om het avontuur in m´n eentje aan te gaan. De dag erna heb ik een kleine trekking ondernomen van vier dagen naar een canyon, waar ik fossielen heb gevonden en op 3000 m hoogte in een warm bad heb gezeten: een hot-spring. Weer terug gegaan naar Santiago, waar de sympathieke Belg Frederik, die in het hostel werkte, mij voorstelde om een trekking te ondernemen naar de Aconcagua, die hoge berg. Na dit aanbod aanvaard te hebben begonnen we aan de drie-daagse tocht richting het basiskamp. De nachten waren ijzig koud met versgevallen sneeuw de volgende morgen. Uiteindelijk werden we getrakteerd op een magnifiek uitzicht op deze reus van 6900 meter hoog. Het aanzicht van de berg was adembenemend! Weer teruggegaan naar Santiago, om nu echt te vertrekken op mijn volgende avontuur, fietsen door Zuid-Amerika! Ja, ik heb een fiets gekocht. Ik miste dit zo erg dat de beslissing om er een te kopen snel gemaakt was. Eerst met de bus wat noordelijker gegaan, om vanuit La Serena echt te beginnen. Het was een flinke klus om mijn backpack te bevestigen, en nu maar hopen dat de bagagedrager het houdt…

Omdat ik wel van (sportieve) uitdagingen hou, besloot ik de ´Paso Agua Negra´, de pas van het zwarte water, te nemen. Een befaamde pas, die leidt naar een hoogte van 4780 meter, onverhard. Omdat ik destijds op zeeniveau zat, betekende dat de hele afstand stijgen. De weg ernaar toe liep geleidelijk omhoog, zodat ik kon wennen aan het fietsen, en het stijgen. Het asfalt verdween, om plaats te maken voor stenen, gruis, zand en zogenaamd wasbord, wat een hel is om over te fietsen. Na een volle dag stijgen kwam ik ´s avonds aan op de hoogte van 3600 m alwaar ik besloot mijn kamp op te slaan. De nacht was zeer koud, het ijs stond op de tent. Redelijk uitgerust ging ik de volgende dag verkleumd van start, hopend de top te bereiken. Het klimmen over deze onverharde weg, met 20 kilo bagage, met zeer weinig zuurstof vanwege de hoogte was zonder uitzondering het zwaarste wat ik ooit gedaan heb. Op 4300 m hoogte aangekomen moest ik totaal uitgeput neer gaan liggen, alwaar een blikje cola me weer op de been hielp, en me weer moed gaf. Het mentale aspect van twee dagen onafgebroken stijgen, zonder veel vooruitgang te merken, omdat omgevingcues ontbreken die je de indruk geven dat je wel degelijk stijgt, had me totaal uitgeput. “Nog maar 400 m te gaan” dacht ik. Ik stelde steeds kleine stappen die golden als hulpmiddel om het grote doel te bereiken: “nog 50 m stijgen, en dan mag je weer even rust pakken”. Nadat ik vlakbij de top was werd het ineens zeer koud. Bijna alle kleren aangedaan die ik had, sokken over mijn handen gedaan, bij gebrek aan handschoenen. De laatste honderd meter gingen als vanzelf en totaal euforisch kwam ik boven. Een motorrijder die volgens mij nog meer onder de indruk was van mijn prestatie vloog me om de nek, om vervolgens foto´s te schieten, waarbij ik mijn aankomst nog een keer over moest doen voor de foto. De afdaling was zodoende nog kouder maar hoe meer ik daalde hoe aangenamer het werd, en hoe beter de weg werd. Met ware doodsverachting schoot ik over het losse gravel naar beneden, proberend de losse stenen te ontwijken. Heelhuids kwam ik 3000 m lager aan, na meer dan een uur vol afdalen. Geweldig! Ik was weer in Argentinie aangekomen, aangezien de pas tevens de grens was. De volgende dag verder afdalen, door de douane heen en fietsen door de vlakte, met de Andesbergendie de horizon domineren op de achtergrond. Het is een ware traktatie om hier te mogen fietsen. Momenteel ben ik aan het uitrusten in het illustere plaatsje ´Rodeo´ alwaar ik gisteravond, genietend van een fles rode wijn, aangesproken werd in het Nederlands. “Eindelijk na twee weken weer eens Nederlands spreken “ dacht ik, bleek het een ´Bommelse´ te zijn! Om niet in cliché´s te vervallen, maar wat is de wereld toch ……

Ik neem in dit plaatsje even rust, waarna ik ga fietsen naar de provincie hoofdstad, om een bus te nemen naar het noorden, om de grens met Bolivia over te gaan steken. ´Time is running out´ en ik wil erg graag Bolivia, Peru en Ecuador nog aandoen, alhoewel Argentinie fantastisch is!

Kortom, ik heb meer tijd nodig…

 

 

Iedereen die een reactie terug heeft gestuurd, bedankt! Erg leuk om de verhalen van thuis te horen.

 

Tot de volgende mailing!

Daan

advertenties