Daan in Zuid-Amerika 2009 deel 1

Door: Daan Holdrinet

Op deze pagina zal ik jullie vanaf 15 januari na mijn vertrek op de hoogte proberen te houden van mijn (koers) ervaringen in dit werelddeel!

 Hallo iedereen

Hierbij mijn eerste verslag. Het is geweldig genieten hier, alleen heb ik nog niet op de fiets gezeten, iets wat ik toch echt mis. Maar wat niet is, kan nog komen.

 

Na een lange vliegreis van anderhalve dag, met een tussenstop van 10 uur in New York, kwam ik eindelijk aan in Zuid-Amerika. De lange stop in NY gaf me de mogelijkheid om de stad te bezoeken. Even snel langs The Empire State Building, Times Square en Broadway. Alleen gekleed in zomerjasje kon ik niet echt genieten van al het spektakel daar, vanwege de ijzige kou -10, en snijdende wind.

 

Aangekomen in Buenos Aires hebben we een paar dagen rust genomen, om aan alles te wennen. De aankomst van de Dakar rally was tegelijkertijd met ons bezoek gepland. Het geheel was niet zo spectaculair als ik verwacht had, de coureurs stonden in de file, moesten voor de stoplichten stoppen. Als coureur zijnde moet dat toch een teleurstelling zijn om zo te finishen. Snel de drukte van de stad ontvlucht om met de trein richting het zuiden te gaan. De treinreis bracht ons over uitgestrekte pampa´s, een steppe-achtig terrein met af en toe een onderbreking van een boerderij met vee. De dagen die volgden gaven ons een goede indruk van wat ons te wachten stond, en in wat voor land we waren beland. Dat wil zeggen: elke dag enorme stukken vlees op de barbecue grillen, sloten rode wijn drinken en veel ouwehoeren met de Argentijnen, die over het algemeen niet door hebben dat onze kennis van de Spaanse taal niet op een dergelijk niveau is om de persoon in kwestie te voorzien van wederspraak. Met andere woorden: van een dialoog is meestal geen sprake. Toch hebben we al wat trucs bedacht om gesprekken gaande te houden: de Argentijnen die over het algemeen niet om woorden verlegen zitten gewoon laten brabbelen, en dan het laatste woord van de zin herhalen. Zorgt gegarandeerd voor een verlenging van de monoloog! Mijn Spaans begint langzaam aan beter te worden. Met het huidige niveau weet ik me goed te redden.

 

Al liftend zijn we van de ene kant naar de andere kant van Argentinie gegaan. Liften zorgt voor verrassende situaties en leuke ontmoetingen. Het enige wat je hoeft te doen is je duim opsteken, en het vermogen je planning aan te kunnen passen of geen vastomlijnde plannen te hebben. Zo zijn we bij toeval al terecht gekomen in een waar vakantieparadijs voor de Argentijnen, maar zijn we ook midden in de woestijn gestrand, zonder al teveel water.

 

In Bariloche, een mondain bergstadje, wat zich graag laat meten met plaatsen als Chamonix en Gstaad, hebben we een 6-daagse trekking gedaan. De bergen van de Andes zijn hier niet zo hoog maar de paden lopen er wel stijl overheen. Veel afgezien, veel geklommen, een paar keer verkeerd gelopen maar wel erg genoten. Na het maken van de trekking zijn we verder zuidwaarts gegaan. We werden geattendeerd op een festival ergens op het platteland, wat ter ere van de ´asado´ was, hét vlees van Argentinie. De barbecue daar was gigantisch: in een u-vorm van 50 meter lang en 3 meter breed lagen tegelijkertijd 100 héle koeien en schapen te grillen. Als je een stuk ´asado´ bestelde, werd er door een gaucho, de Argentijnse cowboy, een stuk van 2 kilo afgesneden. Tezamen met dit festijn was een rodeo, waar de gaucho´s hun krachten meetten met wild stijgende paarden. ´S avonds werd er muziek gespeeld, folklore, het Argentijse levenslied. Rode wijn drinkend tussen de gaucho´s besefte ik dat ik nergens méér in Argentinie kon zijn dan daar op dat moment.

 

Daarna werd het tijd om Chili in te gaan. Gelijk verslechterde het weer, omdat we overstaken naar de regenzijde van de Andes. Uiteindelijk kwamen we na een paar moeizame dagen liften, waarbij we een dag géén lift wisten te krijgen in een uithoek van Chili terecht, waar geen bussen rijden en bijna niemand woont. De enige manier om daar vandaan te gaan was Chaiten, een spookstad die totaal verwoest is door een vulkaanuitbarsting vorig jaar. De hele stad is bedekt met grijs as van de vulkaan, op sommige plaatsen zie je alleen nog het dak van de huizen. De regering van Chili heeft het aan zijn lot overgelaten maar inmiddels zijn er wat inwoners teruggekeerd om hun leven en de stad weer op te bouwen. De treurigheid en de grauwheid die er heerste maakte een grote indruk om me en toont tegelijkertijd de verwoestende kracht die de natuur heeft. Het enige wat nog werkte, de veerboot, bracht ons naar het grote eiland Chiloé, waar onze verwoede pogingen om zalm te vangen op niets uitliepen. Dit werd echter wel gecompenseerd door de vangst van een grote forel. Terwijl ik deze brief schrijf zitten we weer op het vasteland, in een hostel wat lijkt op een soort commune, met gezamelijke maaltijden en het delen van eigendommen. Het is erg relaxt om hier bij te komen na de paar vermoeiende dagen reizen. Morgen gaan we kano´s huren, en een 2-daagse tocht maken over een meer, op weg naar de voet van een niet meer actieve vulkaan, die hier de horizon domineert. Daarna vervolgen wij onze weg naar het noorden, terug naar Argentinie, om in Mendoza een wijnexcursie te gaan doen en weer een trekking te maken.

 

Tot de volgende mailing!

Daan

 

 

advertenties