Cycloteam adept tweede in Dam tot Dam fietsclassic.

Onze literair attaché Gerard heeft aan het eind van het fietsseizoen nog een eclatant succes bijgezet in de prijzenkast van http://www.damtotdamfietsclassic.nl/templates/lechampion/images/dtdf/editielogo.gifCycloteam. Bij de Dam tot Dam fietsclassic van 20 september kwam hij als tweede over de finish. Lees hier zijn relaas

 

De Dam tot Dam fietsclassic vormt het voorprogramma van het grootste loopevenement van Nederland. Hierbij lopen 60.000 mensen van de Dam van Amsterdam over 20 km naar Zaandam. Voordat de lopers van start gaan vertrekken 4000 fietsers voor een tocht langs Zaandam, Schoorldam, Edam, en nog een aantal dammen. Samen met fietsvriend Toon vertrok ik om 8.00 uur op de Dam voor een tocht over 144 km. Best apart om eens met duizenden racefietsers langs de Walletjes en door smalle stegen van de hoofdstad te crossen. De normaal niet voor fietsers bestemde IJtunnel is nu eens een keer voor ons toegankelijk en in de lange afdaling stijgt de snelheid al snel naar de 70 km/uur. Aan het eind van de tunnel zie ik wel licht, maar geen Toon meer. Ik wacht nog even en twijfel of hij misschien toch voor me zit en rij door. Ik zag hem pas weer bij de finish. Na een kleine inhaalslag kom ik in de tweede groep terecht. Een man of twintig met steeds dezelfde man op kop. Daarmee gaan we de kopgroep niet inhalen schat ik en ik probeer een samenwerking op kop te organiseren. Dat lukt en kop over kop lopen we op de kopgroep in die we ergens achter Zaandam inrekenen.

 

De kopgroep bestaat nu uit een man of dertig waarvan er een tiental regelmatig de kop over neemt. Tegen de (matige) wind rijden we zo’n veertig in het uur dus dat gaat goed. De Dam tot Dam is geen cyclosportieve maar een toertocht. Er is geen klassement en er wordt niet met chips gereden. Nietemin zijn er altijd wel een aantal renners die er een wedstrijdje van maken. De echte strijd barst nog niet los er is wordt goed samengewerkt. Bij een stempelpost ga ik even plassen, blijkbaar als enige want als ik me omdraai zie ik niemand meer. Met een paar honderd meter achterstand zet ik alles op alles om weer aan te haken en na een hartslag ver boven het omslagpunt krijg ik de staart van het peloton te pakken. Bij de IJselmeerdijk aangekomen krijgen we de wind in de rug en met nog 50 km te gaan brandt de strijd los. Er zijn een paar man die een beulstempo aanleggen waardoor er steeds meer rijders afwapperen. Ik ben nog steeds in staat om af en toe de kop over te nemen. Niet te lang want ik rij al een tijd boven mijn omslagpunt en voel mijn benen langzaam maar zeker vollopen. De anderen vergaat het kennelijk net zo want bij Durgerdam in het zicht van de grote stad zijn we nog maar met zijn drieën.http://www.damtotdamfietsclassic.nl/images/dtdf/algemeen/DTDF_foto6groot.jpg

 

We rammelen over een stuk met vreselijk slechte klinkers als mijn snelheidsmeter afbreekt en nog slechts aan een draadje hangt te bungelen. Ik laat het maar zo want ik verkeer in een dermate roes van nabije uitputting dat ik nauwelijks nog kan denken. Al het bloed gaat naar mijn benen en mijn hersens draaien nog maar op een laag pitje. Vlak voor Amsterdam mis ik daarom een pijl en zie nog net mijn achtervolgers rechts afslaan. Snel omgedraaid en met honderd meter achterstand begin ik aan de lange klim over de Schellingwouderbrug. Wat ben ik daar diep gegaan! Maar aan de andere kant van de brug had ik ze te pakken. Ik pakte het tweede wiel en de kopman reed werkelijk als een debiel overal tussendoor en overheen. Zigzaggend rond auto’s, springend over stoepranden, slalommend rond wandelaars op de stoep. Alles was werd uit de kast gehaald. Later vertelde hij me dat hij in die buurt woont. Maar ik heb ook tien jaar in Amsterdam gewoond en reed nog een graadje schofteriger om het leeftijdsverschil (hij was zo’n dertig jaar jonger) te compenseren. De derde man moest afhaken en samen draaiden we het Damrak op. Hij koos voor de vrije trambaan wat het voordeel heeft dat je ongestoord kunt voortjakkeren zolang je geen tram tegenkomt. Ik in zijn kielzog met een vaartje van ik schat 40 tussen de tramrails door. Ik had nog een aanval willen plaatsen maar dorst met deze snelheid niet de rails te passeren. Zo kwam mijn jonge opponent als eerst aan op de Dam. En ik als tweede van ruim 2000 deelnemers aan de 144 km tocht! Daar ben ik toch wel even apentrots op. Het was gezellig om met de binnendruppelende mensen van de kopgroep even na te praten en het herstelbiertje met Toon die even later binnen kwam, ging er goed in. De zomer wisselt morgen al naar herfst en de ijsbaan gaat over twee weken open. Tijd om de racefiets op te bergen en de schaatsen uit het vet te halen. Fijn om het fietsseizoen met een klinkend resultaat te kunnen afsluiten.

 

 

advertenties