Criq. verslag Leon

Geweldig!

Dat is als ik slechts 1 woord mag gebruiken om het afgelopen weekend te omschrijven. Gelukkig hoef ik me daar niet aan te houden en begin dus aan mijn eigen, meestal lang, verhaal.

Sportief gezien was het van belang om goed geprepareerd aan de start te verschijnen. Vanwege de drukte op mijn werk (1e week van het nieuwe schooljaar, ben namelijk docent / coördinator bij INHolland Hogeschool) kwam ik niet aan fietsen toe. Dus van leeggelopen of stramme benen kon geen sprake zijn. Wel had ik dinsdagavond tot 01.00 doorgewerkt en was het woensdag weer om 6.00 uur op om vervolgens na een hele lange dag ’s avonds er weer om 2.15 in te liggen. De donderdag verliep iets beter..half zeven op en ’s avonds nog de nieuwe 1e jaars lichting een drie kwartier van allerlei informatie voorzien. Vervolgens om 22.45 thuis aangekomen om daarna echt met de voorbereidingen te beginnen…SLAPEN!
http://www.ourthe-et-aisne.be/fr/pics/restlarenardiere.jpg
De vrijdagochtend nog even gebruikt om naar de kapper te gaan (scheelt toch weer een paar gram!) en daarna de fiets een beetje soigneren. Begreep immers van een klepper dat je de ketting een dag ervoor moest insmeren..zo loopt ie daarna lekker soepel. Tas klaar, vrouw en de kleine Ster een dikke kus en op naar mijn fietsmakker ‘De Reus van ’s Gravendeel’ alias ‘de Tie-rap’. Samen reisden we af naar Rossum. Daar aangekomen een hoop nieuwe gezichten tegen het lijf gelopen. Was dus voor ons maar even afwachten waar we nu bij het CYCLOTEAM.NL avontuur terecht gingen komen.

Achteraf was het bijna onmogelijk om met zo’n gezelschap je niet gelijk thuis te voelen. TOP!

Tijdens de busrit was het nog even de kat uit de boom kijken en liet ik zelfs maar even de oogjes dichtvallen. Een beetje slaap konRijstepudding.jpg ik wel gebruiken.

Volgens recept van leermeester Henry uiteraard voorbereid op een lange rit en de nodige rijstepuddingtjes en stroopwafels (eigen invulling aan het recept) meegenomen. Helaas een lepeltje vergeten, dus maar creatief met de deksel de pudding eruit lepelen…
Helaas liepen we een beetje vertraging op zodat we niet op tijd waren om de startnummers op de vrijdagavond af te halen. Beetje stress leverde dat wel op, maar ach volgende dag weer een kans. Ik wilde tenslotte nog een bevoorrechte startpositie regelen, aangezien je anders bij voorkeur niet mee zal kunnen doen voor een top notering.

Ja, een topnotering. Dat zat inderdaad bij aankomst nog in mijn hoofd. Tijdens mijn vakantie merkte ik al dat ik elke week weer een stuk verbeterde en dat een paar weken intensief trainen mijn vorm doet groeien. Als je met een redelijke vorm 11e kan worden in de Eddy Merck moet je met een goede vorm ook bij de Criq voorin kunnen meerijden, dacht ik.
De eerste etappe was de avondmaaltijd. Spaghetti.jpgOnze gastheer had ervoor gezorgd dat er voldoende koolhydraten naar binnen konden worden gewerkt. Het eten van een pastamaaltijd gaat me altijd goed af, maar toen Dirk aan zijn 4e bord begon, moest ik toch even in het rooie om bij hem in het ‘wiel’ te blijven. Een nieuw vol 4e bordje van Pol ging achteraf toch nog redelijk naar binnen. En snel veel kunnen eten, betekent bij mij dat de vorm goed is. Hoe meer er ingaat, hoe groter de honger naar weer een paar uur lekker afzien! Het ijsje was wellicht daarna iets te veel van het goede, waardoor de Hoegaarden maar niet wilden afzakken en een paar keer naar boven borrelden. Laten we het vandaag toch maar even bij 2 houden…

En natuurlijk VROEG naar bed! Dat deden we ook, maar met dergelijk gezelschap was het onvermijdelijk om de avondetappe niet even door te trekken tot in de nacht. Met dank aan Jan en Serge wel geleerd dat HARD KNIJPEN in je … toch een bepaald gunstig effect kan opleveren.

Ach, een paar dagen slaaprust kan alleen maar een slechte prestatie opleveren als het tussen je oren gaat zitten…dus daar ‘lag ik niet wakker van’…misschien wel van het gesnurk boven me?!

Om kwart voor zes nog even twee rijstepuddingtjes weggewerkt en een kruidkoek. Vervolgens om 7.15 uur gewoon ontbijten. Daarna de bus in en onze toffe buschauffeur zorgde ervoor dat we vlak bij de start in La Roche konden omkleden. Toch ideaal zo’n bus bij de hand. Ook ik wil de fa.Juijn hiervoor nogmaals bedanken!

Helaas liep het inschrijfproces niet volgens onze planning en kregen we een kwartier voor de start pas onze startnummers. Wel top dat Daan voor mij en Serge toch nog een bevoorrechte startplaats wist te regelen! Helaas was het wel behoorlijk druk in het 1e startvak en stonden er al een paar honderd man voor me. Serge stond naast me en was van plan om zijn ‘klote’ er even voor me af te draaien, zodat ik in zijn wiel naar boven kon rijden. Helaas was het bij het startsignaal niet mogelijk om in te klikken en moest je eerst zo’n 1,5 minuut met 1 voetje aan de grond naar voren schuiven. Hierbij raakte ik ook nog eens het dekseltje van mijn chip voor de tijdswaarneming eventjes kwijt en moest ik die er eerst weer opzetten. Ik zag Serge zodoende al een 20 meter voor me over de start gaan.

Het mooie van deze cyclo is dat we gelijk een behoorlijk stukje’ valsplat’ omhoog gaan. De benen voelden gelijk goed aan en met een gangetje van zo’n 25-27 denderde ik samen met nog iemand naar boven toe. Maar om 2 minuten in 3 km. goed te maken had het nog iets harder gemoeten.

Bovenaan was de eerste grote groep al gaan lopen. Schatte een mannetje of 100 / 150. Ik zat in een groepje van zo’n 15/20 man. 3 man waren een beetje aan het draaien, maar dichterbij kwamen we niet. Zaak dus om het boeltje eens te organiseren. Uiteindelijk kreeg ik vijf man zover om redelijk volle bak te gaan draaien. Met de wind pal op kop viel het niet mee om het gat dicht te rijden, maar ik had al door dat de benen goed genoeg waren om de sprong anders zelf te maken. Uiteindelijk sloten we net voor het opdraaien van de volgende kleine beklimming aan.

Gelijk maar naar voren dacht ik. Helaas was het precies op een stuk waar het moeilijk passeren was. In dit voorste peloton kwam ik eerst Christian tegen en vervolgens ook nog Dirk en Henri. De mannen die ik ook voorin verwachtte. Bij het opdraaien van de volgende col, begon ik voor het mooie te ver van achteren. Ik kwam nog een paar renners van ons team tegen die ik daar absoluut niet verwachtte (mooie prestatie dus!!), maar had het te druk om het gaatje naar voren dicht te krijgen, dat ik geen tijd had voor een praatje…

Bovenaan deze col (Cotê de Hives) waren er al een mannetje of tien gaan lopen en had ik het tweede peletonnetje in het vizier. Samen met een Gaul renner wist ik de sprong naar die groep nog te maken. Een jasje had ik vervolgens wel uit gedaan…

Voor de Haussire was alles weer samengebracht. Op de Côte de Gohette (eerste steile stuk) ging ik gemakkelijk met de beste mee. Bij het tweede steile stuk (Côte du Parc à Gibier) stond ik helaas geparkeerd en moest een man of twintig laten lopen. Na de kleine afdaling durfde ik de ketting op het laatste stuk van die pôkke klim (de echte Haussire) niet van de 52-25 te halen, want ik was bang dat ik dan helemaal stil zal komen te vallen. Achteraf heel dom, want ik had bovenaan al behoorlijk last gekregen van mijn aanhechting achter bij mijn rechterknie. Achteraf bleek ik ondanks dat ik voor mijn gevoel niet vooruit kwam, toch nog de 28e tijd op deze col te hebben….

Na de korte afdaling zagen we op de uitloper van de Haussire een paar honderd meter verder de kopgroep rijden. Een groepje van http://members.tele2.nl/phme.dekkers/HaussireSW1.jpgzo’n 10 / 15 man kwam bij elkaar. Met een tempoversnelling van 22 naar 25 bleef iedereen in mijn wiel hangen. Gelukkig demarreerde iemand anders en sprong ik gelijk mee. Nog twee man sloten aan en met 4 man maakten we alsnog de sprong naar de kopgroep. De laatste km. van de klim (de Samree) kon ik helaas niet meer overnemen en zat ik redelijk aan mijn max. (we reden ook 27 / 28 omhoog). We zagen de kopgroep snel dichterbij komen, maar met die wind was het niet gemakkelijk om terug te komen. Op het ‘vlakke’ kon ik weer mijn steentje bijdragen en gelukkig wisten we redelijk snel aan te sluiten.

Met nog geen 80 km. op de teller, had ik al het gevoel dat we een cyclo achter de rug hadden…Verhaal verder is kort te houden. Tot ongeveer 110 km. wist ik bij de kopgroep te blijven, maar voelde de pijn in mijn benen en aan mijn pezen met de minuut toenemen. De Col de Roche à frêne was nu net even teveel van het goede. Samen met nog een man of 7 / 8 reden we de laatste niet al te zware kilometers weg.

Op de Col de Beffe werden we nog ingehaald door Hans Nuyens en nog een man. We sloten maar even bij hun aan, maar Hans liet ons bij de volgende col achter. De rest vond het wel best. In de laatste afdaling werd er tot mijn verbazing nog als gekken gedemarreerd. Ik besloot in het dorpje om het maar voorgezien te houden en me niet in de sprint te gaan mengen.

Uiteindelijk een 26e plaats tot gevolg. Op zich een mooi resultaat voor mijn 1e Criq, maar volgend jaar nemen we daar natuurlijk geen genoegen meer mee..
Hoegaarden.jpg
Tja, en dan komt de avondetappe….Het was me wel een dagje afzien en mijn rechterknie lag in kreukels..Eigenlijk verlangde ik erg naar mijn bed….

Maar een Van Doorn uitje, wordt altijd een gezellig uitje en daar ontkwam ik dus ook niet aan….Na de BBQ gaf Daan de muziek gelijk al wat te drinken….Carnavalsmuziek als je nog geen twee biertjes naar binnen hebt…dat moet dan ook maar goed vallen.. En dat viel goed!!

De afloop kennen we! Zag nog een mededeling van Jan….kwam me enigszins bekend voor….

Kortom in 1 woord: Geweldig

Mannen en vrouwen…ik heb genoten. Hopelijk jullie ook.

Tot de volgende keer,
Leon

Ps: Ik kwam na 75 km. niet als 5e door, zoals in het verslag van Daan staat, maar ik had de 5e tijd. M.a.w. waren er maar 4 renners die de eerste 75 km. sneller aflegden. Niet dat dat iets uitmaakt overigens…

advertenties