Maratona dles Dolomites 2008

Maratona dles Dolomites 29 juni 2008
door: Gerard de Kam

Op een zonnige zaterdag in juni 2008 heeft een samengeraapt, doch illuster gezelschap van vijf vermetele fietsers het aangedurfd om de strijd aan te gaan met zeven Dolomieter “passo’s”. Christian, Ramon, Wim, Jos en Gerard hadden zich in voorgaande weken opgewarmd aan wat Ardenner cyclo’s en waren klaar voor het grote werk. De Dolomieten Marathon behoort met zijn 139 km en 4190 klim-hoogtemeters tot de zwaarste tochten in ons werelddeel. Het decor van de tocht wordt gevormd door fabelachtig hoge witte rotswanden. Gletsjers fonkelen hoog in de lucht en perfect gladde asfaltwegen kronkelen door sparrenwouden en alpenweiden de bergen op. Onze uitvalsbasis was een pension niet ver van de start in La Villa. Samen met partners Connie en Hester betrokken we twee appartementen die binnen de kortste keren veranderden in opgeruimd en gezellig bij de dames en een chaotische puinhoop bij de heren. Na enige lichte trainingsdagen en veel gepoets aan fietsen was de dag des oordeels daar. De vijf matadoren kregen op het laatste moment gezelschap van Hester die op niet geheel reglementaire wijze een deelnamebewijs voor de 55 km tocht bemachtigd had. Het startveld wordt gevormd door een deinende massa van 8000 stuks fietsvee dat als een woeste kudde bisons staat te snuiven en met hoeven te schrapen. Tussen deze bonte stoet ontdekten we als bij wonder een aantal Trillende Spaken. Aan ons groepje gelieerde fietsers uit de regio Zaltbommel. Ik raakte al snel gefascineerd en ook wel een beetje geïntimideerd door de vele gladgeschoren Italianen met Pinarello’s en Colnago’s met prijskaartjes die bij vijf mille beginnen. Daar stak mijn aluminium negen speed pover bij af. De spanning werd de sluitspieren van Ramon en Christian luttele minuten voor de start te machtig en ze misten deze zowat door een overhaast bezoek aan een hoteltoilet. Ik was als eerste van ons groepje weg en baande me met ellebogenwerk een weg naar voren. Na tien jaar fietsen door Amsterdam en twee dagen door Delhi ken ik feilloos alle kruipdoor sluipdoor spelletjes. Het was dan ook pas halverwege de eerste klim dat Christian me voorbij stoof. Hij zag me niet eens, zo had hij de snit er op. Ik volgde in minder uitbundig tempo in de klim naar de top van de Passo Campalongo, die voor een beetje klimmer weinig voorstelt. De tweede pas, de Passo Pordoi, is geen katje om zonder fietshandschoenen aan te pakken. Onderaan zie je de top al liggen en daar tussen een deinende golf van gekromde ruggen die zich schier eindeloos voortslingert tussen geurige weiden en verbaasde herkauwers. De pittige klim ging me goed af, nog steeds in de “linker baan”. Zo ook de volgende Sella en Gardena passen. Jammer dat ik over mijn stuur hing te hijgen want de natuur om me heen was adembenemend. Net op een moment dat ik elk spatje adem meer dan nodig had. De afdalingen waren heerlijk, de bochten lopen soepel in elkaar over en verkeer is stilgelegd dus geen gevaarlijk blik op de weg zoals je dat bij de meeste andere tochten hebt. Mijn ervaring als motorcoureur kwam goed van pas en als in een Ferrari passeerde ik links en rechts dure Italiaanse raspaardjes. De vierde afdaling bracht me in het dorpje Corvara waar de ouders van Christian; Gerrit en Ineke, met ravitaillering zouden staan. Maar de route was omgelegd en met lege drinkflessen aanvaarde ik de volgende klim. Gelukkig kon ik bovenaan de pas deze weer vullen en toen ik daarmee bezig was zie ik uit mijn ooghoek het groen en geel van Christian wegrijden. Snel er achteraan en als een volleerde slechtvalk stortte ik me in de diepte om in zijn wiel te komen. Dat viel nog niet mee want onze jonge vriend daalt als een komeet. Door mijn hogere body mass index wist ik hem echter te verschalken op het eind van de afdaling. Onder normale omstandigheden kan ik Christian niet inhalen, maar hij vertelde dat hij twee keer had lekgereden ( * ). Samen suisden we langs diepe afgronden naar het begin van de Passo Giau. De killer. Met 10% gaat het de hoogte in en in luttele minuten was Christian uit het zicht verdwenen. Ik passeerde in het begin van de klim nog wel Remy, één van de toprijders van de Trillende Spaken. Daar ergens moet Ramon mij voorbij gereden zijn. Maar ik heb hem niet gezien. Getroebleerd wellicht door de zware inspanning. Ik merkte dat ik in de voorgaande klimmen te veel boven mijn omslagpunt had gereden. Mijn benen liepen langzaam vol en het aanzetten werd pijnlijk. Ik schoof naar de rechter baan en werd meer ingehaald dan dat ik zelf inhaalde. Krakend haalde ik de top waar ik buiten adem probeerde een gelletje naar binnen te werken. Door het gehijg schoot dit echter in het verkeerde keelgat en ik hoeste en proeste om de zoete derry uit mijn luchtpijp te krijgen. Dat was nog niet zo makkelijk. De hele afdaling was ik in ademnood en fietsers keken verschrikt om naar die gek die met veel gekuch en gehoest voorbij schoot. Beneden was ik weer een beetje bij zinnen en de laatste klim, de Falzarego, ging ik “slow but steady” naar boven. Op de met borden aangegeven top stopte ik om nog wat voedsel in te slaan. Om onmiddellijk in een depressie te geraken toen bleek dat ik nog een kilometer moest klimmen om op de echte top te komen. Maar ook dat overleefde ik en de laatste tientallen kilometers naar beneden waren een verademing. Bij de finish werd ik luid aangemoedigd door een deel van mijn reisgenoten. Dit motiveerde me om er nog een eindsprint uit te persen en na precies zeven uur rolde ik over de meet. Christian, Ramon en Hester waren al binnen en voorzagen me van schouderklopjes en een goed glas bier. In de zinderende hitte keken we reikhalzend uit naar Jos die in zijn kenmerkende onverstoorbare stijl op een gegeven moment in de verte opdook. Even later gevolgd door Wim die waarschijnlijk zelf het meest verbaasd was dat hij het als minst getrainde toch gehaald had. De herstelbiertjes vloeiden rijkelijk en gelukkig werd er op de terugweg naar het hotel geen alcoholcontrole gehouden want dat had menigeen zijn fietslicentie gekost. Bij de afsluitende maaltijd werd de eindrangschikking opgesteld:


1. Christian 6:13.41 uur ( * )
2. Ramon 6:31.35 uur
3. Gerard 7:00.24 uur
4. Jos 8:12.08 uur
5. Wim 8:55.41 uur
6. Hester 4:58.22 uur (55 km)

 

advertenties