Houffamarathon 2008

MTB HOUFFAMARATHON – Houffalize 24-08-2008
door: Christian van Doorn

Als welkome afwisseling op een seizoen vol wegkoersen had ik in het voorjaar voorgesteld om de Houffamarathon in de Belgische Ardennen te rijden. Martin was de eerste die aangaf ook van de partij te zijn. De MTB marathon over een afstand van 125km met ruim 2200 hoogtemeters, was op papier al een “leuke uitdaging”, ook omdat er diverse andere afstanden mogelijk waren (;50/75/100/125). Al vrij snel sloten er zich meerdere MTB-liefhebbers aan bij ons gezelschap die de 100km meer dan genoeg uitdaging vonden. Zaterdag 23/08 vertrokken we met een groep van zes man sterk zuidwaarts richting ons onderkomen in Durbuy, centraal gelegen in de Belgische Ardennen.

De stemming zat er op de heenreis al gelijk goed in. Vooral de verhalen van onze mecanicien Mark (Bikecenter Van Tuyl) voerden weer eens de boventoon. Mark had de week (;dag) voorafgaand aan ons vertrek zijn handen meer dan vol gehad aan de (p)reparatie van eenieders materieel: nieuwe tubeless bandensets incl. noflats, vervanging van cassettes en kettingen, afstelling van schijfremmen, derailleurs en voorvorken. Geen onderdeel of mankement was hem ontgaan zo liet hij met veel enthousiasme blijken.
Bij aankomst in het sporthotel van onze goede vriend “Pol” werd ons al vlot een flinke maaltijd voorgezet, ook de nodige donkerbruine Belgische sportdrank ontbrak er niet aan. Na het 5e sportdrankje was het de hoogste tijd om ons slaapvertrek op te gaan zoeken. Blijkbaar had niet iedereen erg veel slaap zoals bleek uit de vele melige moppen die nog lang door de kamer vlogen en na het verstommen hiervan, het gerammel van gsmtoetsen voor de nodige sms’jes.
Om kwart over zes loopt de wekker af en zit iedereen in rap tempo aan de ontbijttafel om de broodnodige koolhydraten te stapelen voor de zware dag die komen gaat.
Rond half acht vertrekken we richting Houffalize dat 40km rijden is vanaf onze uitvalsbasis. De groene MTB-bus heeft voor dit bochtige circuit slechts een halfuurtje nodig waardoor we na het bemachtigen van een perfecte parkeerplek naast de startboxen nog wat tijd hebben om ons voor te bereiden. Als gevolg van een sanitaire lastminute noodstop arriveer ik net op tijd bij de startvakken, waar Martin al vertwijfeld om zich heen staat te kijken waar ik ineens gebleven was. We mogen ons opstellen tussen de licentiehouders in de eerste startbox. Na het lossen van het startschot volgt direct een lange steile klim richting het dak van Houffalize waarbij de mindere klimgoden met een noodgang door het peloton zakken. Bovengekomen duiken we het bos in met een afdaling waarbij de toon gelijk gezet word: “risico’s zijn er om genomen te worden” lijkt het credo, met ware doodsverachting zie ik coureurs voor me met snelheden tegen de 65km/u, langs smalle richeltjes rijden en over boomwortels knallen, met als resultaat dat ik al snel getuige ben van de eerste flinke valpartij op hoge snelheid. Aangeslagen en met rammelende fiets lijkt de coureur zijn weg te kunnen vervolgen, velen zullen die dag zijn “voorbeeld” nog volgen. Na ruim een uur koersen blijken de crossmotoren die als voorrijders het voorste peloton begeleiden zich op een splitsing vergist te hebben waardoor de voltallige kopgroep waarin ik me bevind, het stuk tot de splitsing weer terug moet rijden. Bij deze hergroepering word ik weer herenigd met Martin die eerder besloot zijn race beheerst in te delen en zich niet gelijk op te blazen met het hoge klimtempo dat er in de voorste gelederen werd aangehouden. Het parcours is zeer selectief en technisch met als extra handicap de grote hoeveelheid water die overal op en over de paden staat. Geregeld worden we door metersbrede plassen gestuurd waarbij het volledige crankstel onder water verdwijnt. De vele klimpartijen worden hierbij extra bemoeilijkt aangezien buiten de niet geringe hellingsgraad ook een weg gebaand moet worden door de kleffe klei, bagger en gladde boomwortels. Na drie uur afzien denk ik op de helft te zijn, dit blijkt na een blik op mijn teller een iets te optimistische inschatting van zaken te zijn aangezien ik een “trp.” van 55km aflees..Van een of meerdere kopgroepen is inmiddels geen sprake meer het gehele deelnemersveld is uit elkaar geslagen in eenlingen. Ik begin me af te vragen of ik wel hard genoeg rijd, maar niemand haalt me in en op iedere klim passeer ik wel een of meerdere zwoegers. Bij een ravitailleringspost waar ik vluchtig mijn bidons laat bijvullen besluit ik mijn tempo nog wat omhoog te schroeven. Maar na een halfuur bij de zoveelste looppassage, waarbij ik met de fiets in m’n nek een te steil rotspad moet oplopen, ontvang ik hiervan een rekening in de vorm van krampsteken in mijn linkerkuit. De steile klimmetjes beginnen nu serieus pijn te doen. Na de magische 100km grens te zijn passeert gaat alles ineens weer een stuk vlotter en kan ik weer een aardig tempo blijven rijden. Wat me steeds opvalt is de grote hoeveelheid uitvallers met technische defecten of simpelweg lekke banden die ik gedurende de hele dag paniekerig langs de kant zie staan. Mijn materiaal functioneert ondanks alle ontberingen nog hetzelfde als in de eerste kilometer: Mark bedankt!

In de finale, het laatste uur van de marathon, begeven zich door de parcoursindeling ook vele 50km en 75km deelnemers op deze laatste beklimmingen, veelal als ridder te voet. Samen met twee renners die ook voor een goede uitslag zo hard mogelijk omhoog proberen te rijden, vliegen we deze lieden voorbij die zich net als ikzelf afvragen waar we de energie nu nog vandaan halen. Vijf kilometer voor aankomst tref ik helaas een onfortuinlijke biker aan die de dag beduidend slechter afsluit: op een brancard. De laatste kilometer met veel publiek dat ons onthaald langs de parcoursafzetting is een ware verademing. Ik kom na een zware dag tevreden als 45e over de eindstreep na de winnaar NK MTB-Expert Bas Peters, in een eindtijd van 7 uur en 9 minuten. De totale verreden afstand blijkt 133 km te zijn geweest volgens mijn teller. Ruim anderhalf uur na mijn binnenkomst volbrengt ook Martin compleet afgemat zijn loodzware missie door nog netjes te finishen als 178e. Onze reisgenoten bereiken op één opgever na ook de finish van de 100km. waarbij ze net als de rest zichtbaar ongekend diep gegaan zijn. Lijkbleek gemaskerd onder een dikke laag modder komen ze een voor een onder de boog doorrollen en vang ik ze op met wat koude blikjes frisdrank.

Eenmaal weer compleet, maken we met z’n allen de balans op van een schitterende dag die we duidelijk onderschat maar zeker niet verzaakt hebben. Op de terugweg is er in de bus geen moment van stilte, iedereen doet enthousiast zijn verhaal .
Na een paar dagen van herstel kon ik mezelf vanaf woensdag weer rustig gaan voorbereiden op de cyclo Claude Criquelion (174km, 3300hm) die we met teamleden, collega’s, familie en vrienden uit eigen gelederen de zaterdag erop zouden rijden.

Met sportieve groet,
Startnummer 12060 – Christian van Doorn

 

12060
advertenties