Clinic Amsterdamse wielerzesdaagse 2008

 Amsterdamse wielerzesdaagse 2008
door: Gerard de Kam

Als kers op de wielerpudding ontving ik vandaag de groepsfoto van onze maidentrip op de wielerbaan van Amsterdam. Als minimale dank voor deze supertreat is een stukje wielerproza wel het minste dat ik als tegengift kan laten opborrelen. Eenieder had ruimschoots zijn sporen verdiend op de rug van onze trouwe ijzeren, respectievelijk carbon rossen maar deze nieuwe bladzij in het wielerboek werd met gretigheid besnuffeld en geabsorbeerd. De wielerwangen glommen des avonds van genoegen en het wielerlatijn vierde hoogtij, gestimuleerd door gulle glazen herstelbier die door lieftallige dames en, voor de liefhebber, lieftallige jongeheren werd aangedragen. Ik heb toch al heel wat beleefd tussen twee wielen, menigeen heeft die avond mijn opschepperij hierover met gemengde gevoelens moeten aanhoren, maar deze wervelende ervaring wordt in gedachten bijgezet in de prijzenkast met marmottes, marathones, tibetaanse hoogvlaktes en spitsuur Delhi. Terug in gedachten bevind ik me in een draaikolk waarin ik vrijwel moeiteloos steeds sneller in het rond word geslingerd. Links en rechts 3d-achtige renners inhalend als was het een videospel. De baan wordt een eindloze tunnel waar je doorheen suist en overmand door de duizeligheid wekkende snelheid en het bloed dat door G-krachten je hersens niet meer bereikt, kom je in een fase van verminderd bewustzijn. Een soort hallucinerende halfslaap. Een prettige roes waar een flinke scheut adrealine en endorfine een toefje spanning en sensatie overheen legt. Met enige overstatement voelde ik me een ruimtereiziger in een elliptische baan om de aarde waarin de seizoenen elkaar pijlsnel afwisselden. Het gierend geluid van de fiets en het dreunen van het holle hout klonk onheilspellend als in de oog van een orkaan waar omheen de wereld gesloopt wordt. Gelukkig brachten de commando’s van de geblokte gestalte van onze leermeester Martin mij telkenmale bij de realiteit anders had ik nu nog in het rond gecirkeld. Of misschien had ik de kritische snelheid bereikt waarbij je met een daverende klap, niet alleen de geluidsbarrière doorboort, maar ook nog eens over de rand schiet, kilometers door het luchtruim scheert en met een beetje geluk een geslaagde landing maakt op de Polderbaan bij Zwanenburg. Maar dat alles gebeurde niet en met niet meer dan een schaafwond van overmoedige Bert verlieten wij de arena. Het was gezellig naderhand hoewel de conversatie op schreeuwsterkte steeds pijnlijker werd doordat ik met een lichte keelontsteking te kampen had. De volgende dag kon ik nog slechts een hees geprevel voortbrengen. De nachtelijke fiettocht naar Haarlem was nog een extra kers op toch al rijk van kersen voorziene avond. Mijn collega baanrenners voor één keer zeg ik dank bij dezen. En vooral onze onvolprezen mecenas Christian verdient een eretocht, met gladiolen, in een oorverdovend juichend stadion. Vergeet nog bijna het swingende wedstrijdprogramma te vermelden. Petje af voor de organisatie waar de ene wedstrijd ongemerkt in de andere overging en met dramatische muzikale tempoverhoging een daverende spanning werd opgewekt. Alsof de van armen en benen voorziene voorbij schietende projectielen al niet spectaculair genoeg waren. Mijn atlaswervel heeft het zelden zo zwaar gehad!

Fietsgroet,

Gerard

advertenties