Bart Brentjens Classic 2008

Tussen de wielen in de Bart Brentjes Classic 12-10-2008.
door: Martin van de Meijden

Het was 06.15 uur de zondagochtend van 12 oktober toen Ramôn en ik trappelend van ongeduld in Rossum stonden te wachten op Christian die uit Zaltbommel moest komen.
Om half zeven was er nog altijd geen Christian en hoewel we inmiddels wel wat gewend zijn, werden we nu toch wel wat nerveus. Ik besloot te bellen en kreeg Christian zijn voicemail, die ik vervolgens insprak. Even later ging mijn telefoon en kreeg ik Christian aan de telefoon die al briesend verhaalde dat zijn wekker niet had gedaan wat er van hem verwacht werd die morgen, namelijk hem wakker maken. Maar…. hij zou er binnen 10 minuten zijn. Hij moet vast vleugels gehad hebben, want een kleine 12 minuten later stond hij in Rossum met een noodgang zijn spullen in de bus te laden. Om ongeveer 07.00 uur waren we dan toch nog klaar om af te reizen naar het Zuid Limburgse Eijsden waar we achteraf nog ruim op tijd arriveerden. We zouden onze grenzen gaan verleggen in de 4e uitvoering van de Bart Brentjes Classic. Een MTB marathon over 103 loodzware kilometers. Het is na Houffalize onze tweede wedstrijd marathon dit jaar en we waren heel de week al licht gespannen. We waren er op gebrand om goede resultaten neer te zetten, en we zouden onze huid duur gaan verkopen op de flanken van de Limburgse heuvels. Met Christian als kopman van ons team maakten we een prima kans op een goede positie in het eindklassement. De startnummers waren toegewezen op basis van de punten die het afgelopen jaar gehaald zijn bij wedstrijden die in de internationale categorieën zijn gereden. Ikzelf heb dit jaar 72 punten bij elkaar gekoerst, en ook Christian wist een aantal punten te behalen, onder andere met zijn 46e plaats in de einduitslag van de Houffalize marathon. We kregen dan ook aansprekende startnummers, Christian mocht met nummer 12 starten, Ramôn met nummer 15 en het kon natuurlijk niet mis ik kreeg uiteraard nummer 13 toebedeeld. Op het parkeerterrein zag mountainbikers van allerlei pluimage hun materiaal in orde maken voor de Race of respectievelijke toertocht. Bij de bus kleedden we ons vlug om en na een korte groet van Serge Zeelenberg die zij “oude” discipline bij gelegenheid ook weer eens oppakte en een goede mop om de spanning te breken gingen we op pad. Het was even zoeken naar de start, maar daar eenmaal aangekomen werd er net begonnen met afroepen van de nummers. Als eerste mochten de Elite renners aantreden, waarna direct de overige nummers 0 tot en met 50 mochten oprijden. Ik stond ongeveer op de 5e startrij, en Christian stond vlak achter me. Na de nodige brabbels van de Burgemeester en uiteraard de naamgever van de wedstrijd mochten we eindelijk om 10.00 uur van start. Het ging gelijk snoeihard en met snelheden die opliepen tot boven de 50 kilometer per uur knalde het hele peloton door de straten van Eijsden. Ik had me stellig voorgenomen om niet meteen in het begin volle bak te rijden, omdat me dit de vorige marathon lelijk was opgebroken. Eigenlijk wil je ook weer niet aan alle kanten voorbij gereden worden en daarom sloot me dus aan bij de grote stroom van renners die met hoge snelheid door een smal hek het gras in doken om de eerste helling van de dag te bedwingen. Het leek wel of ik een bak stroop terecht was gekomen, met mijn smalle toch wat te harde intermediate banden. Het vochtige gras leek mijn wielen vast te pakken en mijn snelheid ging meteen drastisch omlaag. Serge Zeelenberg haalde me al in terwijl hij 170 nummers achter me gestart was. Of dat nou meer over Serge zei of over mij weet ik niet maar de feiten lagen wel op tafel. Serge had voor de wedstrijd al geprobeerd zich in te dekken door te zeggen dat hij aangekomen was en niet veel getraind had. Je ziet op een dergelijk moment toch dat een goede techniek en ervaring van groot belang zijn bij een marathon. Serge heeft dat wel en ik dus helemaal niet. Christian probeerde de aansluiting bij de kop van de wedstrijd te houden, maar dat was voor mij en Ramôn (die niet bepaald zijn beste dag) had een onmogelijke opgave. Op de relatief vlakke stukken kon ik aardig meekomen, maar iedere keer als de klimmetjes iets steiler werden dan gemiddeld dan werd ik er afgereden. Door deze tekortkoming verloor ik snel een groot aantal plaatsen. Ik had verwacht dat ik op de macht aardig mee kon komen in Limburg en dat ik met als grootste kransje een 25 achter wel omhoog zou komen. Helaas weer misgegokt, mijn ketting wilde niet op het kleinste blad voor omdat alles vol met Limburgse klei zat, waardoor ik bijna ondersteboven op mijn fiets zat als het een beetje steil werd. Ik reed nog altijd bij de eerste 80 renners van de wedstrijd met een snel en goed samenwerkend groepje toen het noodlot toesloeg. In een steile afdaling met alleen een smal spoor, maakte ik een stuurfout waardoor ik met een behoorlijke snelheid over de kop sloeg. Ik verspeelde in mijn buiteling mijn bidonhouders die allebei afbraken. De schrik zat er goed in en door de val schoot er een scheut kramp door mijn rechtse bovenbeen. Ik moest echt even bijkomen, en de moraal had een flinke deuk opgelopen. In de kilometers die volgde heb ik bij diverse groepjes geprobeerd aan te klampen, maar tevergeefs, de klimmetjes liepen nu helemaal niet meer en de moed zakte me al verder in mijn schoenen. Niet lang na mijn val lag er een beklimming in het parcours waar bijna iedereen moest lopen, tot overmaat van ramp moest ik halverwege deze klim ook nog eens van de fiets af voor een sanitaire stop. Deze korte stop had me echter wel goed gedaan, ik had even de tijd genomen om wat te drinken en een reep en een zakje energiegel te eten. Bovenaan de klim merkte ik dat mijn benen beter voelde en ben ik weer een stevig tempo gaan rijden. Een paar kilometer voor de Keuteberg zag ik Ramôn weer terug die me tijdens mijn stop gepasseerd was. Hij had ook geen goede benen en we besloten om de rest van de koers bij elkaar in de buurt te blijven. De beklimming van de Keuteberg was dramatisch en ik kwam er als 134e boven. De eerstvolgende klim was echter mijn scherprechter, mijn hamstring schoot zo vol met kramp dat ik niet op de fiets kon blijven zitten, Ik probeerde met wat rekken en schudden van de pijn af te komen, die maar tergend langzaam wegtrok terwijl Ramôn een eindje verder op me stond te wachten. Ondertussen was ik tot overmaat van ramp ook nog mijn enige bidon verloren die ik nog over had, maar gelukkig leende Ramôn me er een van hem.
De rest van de wedstrijd hebben we beheerst en gecontroleerd uitgereden, om de eenvoudige reden dat we geen sap meer in de benen hadden voor meer. Stuur aan stuur reden Ramôn en ik over de Finish waar we 4 uur en 50 minuten geleden over vertrokken waren. Christian en Serge stonden ons al op te wachten, zij hadden er een half uur minder voor nodig gehad om de finish te bereiken. Achter de Jurywagen konden we ons stuurbord inleveren en kregen we onze borg terug en een T-shirt als herinnering.
Hier was het dat we nog een Maas~Waaler tegenkwamen in de persoon van Koen Lankhaar die de 50 kilometer uitvoering gereden had als training. Wij (hij doelde daarmee op zichzelf en mij) zijn gewoon niet gebouw voor deze hellingen was Koen zijn logische verklaring voor de tegenvallende prestatie. Al met al was het toch een geslaagde dag, Christian werd keurig 43e, Serge 46e, Ramon werd 115e en ikzelf 114e omdat ik een paar seconde voor Ramon gestart was. We hebben het allemaal prima naar onze zin gehad en de hele terugweg werden de belevenissen over en weer met elkaar gedeeld en werd er zowel teruggekeken op het afgelopen seizoen als vooruitgekeken naar het komende. De spierpijn in de dagen erna viel erg mee en we kijken alweer reikhalzend uit naar de volgende MTB uitdaging.

advertenties