La Marmotte 2007 door Wim

MARMOTTE 2007
(l’ Alpe de Huez een mooie berg maar wel een beetje hoog en ver)

In de zomer van 2006 heb ik met de kids redelijk wat kilometers gemaakt op de mountainbike op het parcours in Burgh Haamstede. Ook die zomer waren mijn oude mannenhersenen weer aan rust toe en bleek het fietsen behoorlijk ontspannend te werken. Lees; verstand op nul en stoempen maar, waarbij de aanmaak van hallucinerende lichaamseigen stoffen, op een vergelijkbare manier als bij duurlopen, vrijkomen en bijzonder gelijkmatig in het bloed verdeeld worden zonder dat je hierbij hoeft te kauwen.

Wetende dat de conditie weer wat in de lift zat en na de eerste navakantieverhalen van “ome Gerrit” waarin de Marmotte 2006 een belangrijke rol speelt (en jullie weten dat als hij zich in een verhaal stort dan staat hem het zweet op de kop alsof hij die Marmotte alweer aan het fietsen is) en vooruit wordt geblikt naar de Marmotte 2007, heb ik, toegegeven, onder invloed van de hallucinerende serotonine toegezegd in 2007 van de partij te zijn, overigens zonder op dat moment te weten wat een milf is.

Enfin 2500 km. op de racefiets en 500 km. op de mountainbike later, bleek deze trainingsinspanning voor mij (eigenlijk weer het eerste jaar fietsen en toch nog 10 kilo te zwaar) te gering om de Marmotte 2007 tot een goed einde te kunnen brengen.

Maar ik wil u niet onthouden welke inspanningen ik mezelf en ander heb getroost om voldoende geprepareerd aan die Marmotte vertrekstreep te staan.

In september 2006 heb ik Wilgo met mijn coaching vaardigheden over de laatste Ardennenpukkels heen gepraat en hebben wij met goed gevolg de “Petit Crique” ofwel de kleine kloot afgemaakt.

In de winter schijn je op een apparaat genaamd Tacx buitengewone vorderingen te kunnen maken, zodat op kosten van het kinderzakgeld een Tacx is aangeschaft. Zegge en schrijven 5 uur op dat ding gezeten althans op mijn eigen fiets die dan weer op die Tacx staat vastgeklemd. Iedere keer als ik mijzelf vermande om weer een “trainingsrit” in mijn eigen badkamer te beginnen zat ik van pure verveling mijzelf vragen te stellen in de trend van wat is een milf??, maar bovenal zag ik mij zelf als een volslagen idioot op een fiets in een badkamer. Nee kleine Marmottelezertjes dat is niets voor mij zo’n Tacx.

Kortom met een enorme achterstand uit de winter gekomen en nooit meer helemaal ingehaald. Leuke trainingen in de Ardennen, waarbij de progressie voelbaar was en nog redelijke prestaties op de Steven Rooks memorial en de Jan Janssen memorial.

In deze periode heb ik mijn leven mogen verrijken met nieuwe kennis over milfs en gilfs en vele andere duistere uithoeken van het menselijke brein, welke bij een enkeling tot een Freudiaanse studie zou moeten leiden.

Tevens heb ik moeten leren omgaan met verdachtmakingen als; dat ik bewust mensen geestelijk tracht te ruineren in de nacht, zodat ze overdag niets maar dan ook niets meer kunnen; ga daar maar aanstaan!!

DE WEEK VAN ZEVEN ZEVEN TWEEDUIZENDZEVEN

Met de mannen gemotord; heen en terugreis en tochten in de Alpen fantastisch. Nu ook met de motor bij Col de L’Iseran geweest op de foto vastgelegd zodat die naast fiets en ski foto gelegd kan worden. Het leven is een feest om met elkaar een week te “k(n)utten” of beter te “klooien” , gaat nergens om maar wel lekker met elkaar. Weken waarin mooie en nog mooiere momenten elkaar afwisselen. Nog nooit in een week zoveel gratis adviezen gekregen prachtige recensies, waarbij het absolute hoogtepunt de waardering van de Audi TT niet onvermeld mag blijven kunnen ze bij Top-Gear nog een puntje aan zuigen. Nog nooit zoveel pasta bij elkaar gezien, maar ook nog nooit zoveel gedweeë vrouwen zonder ruzie met elkaar sla zien maken. Een lofuiting aan omgangsvormen; mannen en vrouwen ik heb van jullie genoten.

De sportieve prestatie; het net niet volbrengen van de Marmotte is voor mij geen teleurstelling, zeker niet na de maandag dat wij als voorafje de Glandon zijn beklommen. Voor mij was er op dat moment geen twijfel dat ik dat niet vier keer achter elkaar kon volbrengen, laat staan op een dag.

Volgend jaar zal ik buiten mededinging zeker nog een Marmottepoging ondernemen en ik hoop dat er nog een paar watjes overblijven die in de Dolomieten nog een prestatie durven neer te zetten.

Het allerbelangrijkste is dat wij elkaar en dus omgeving aan het sporten houden en dat is iets, of dat we er nu wel of geen waardering voor krijgen, gewoon goed is.

Tot bij de volgende reünie stumpers o nee stoempers,

Wim.

advertenties