La Marmotte 2007 door Stefan

De Marmotte van 07-07-07

door Stefan Donselaar

Die zaterdag ging al om 05.00 uur het wekkertje, 9 fietsers staan op in Le Bourg-d’Oisans. Op het bungalowpark is het nog stil, maar hier en daar gaat er ook licht branden in de huisjes. Eerst ons nog rustig aankleden en gauw eten. Viel niet mee om zo s’morgens pasta naar binnen te werken. Je moet toch bunkeren, op zo dag verbruik je veel. Wij hadden het geluk, dat er bij onze groep motorrijders meereden. Ze hadden alles bij zich, eten,drinken, fietsspullen en kleding. Toch wel heel luxe en makkelijk, verschillende dan ook gebruik van gemaakt. We hadden wel zo afgesproken dat we steeds bij dezelfde motorrijders, eten ed. zouden krijgen, bij mij was Leo de gelukkige.

Om 06.15 uur gauw nog opstellen voor een gezamenlijk foto en snel richting de start, we staan in de startgroep 400-2000, die om 07.00 uur van start gaat. Even over 07.00 uur worden we losgelaten en met ruim 45 km/pu richting de 1e col De Glandon. Blauwe lucht, een beetje wind, het beloofde een mooie dag te worden, dat was de afgelopen week wel anders geweest. Aardig wat regen gehad en zelfs op woensdag sneeuw op de Galibier. Heerlijk en netjes op het gemak de Glandon naar boven gereden, hopend dat er geen ongelukken zouden zoals het verleden jaar het geval was. Leo verschillende keren gezien en heeft ons ook nog voorzien van banaan, de rest was nog niet nodig. Om 09.10 was ik boven, wat voor mij een behoorlijke tijd is en hier het windjack aangetrokken en begonnen aan de gevaarlijke afdaling. Leo stond op de afgesproken plek en gauw het een en ander uitgewisseld. Onbedoeld zal ik Leo een tijd niet zien, dat kwam omdat hij eerste hulp heeft verleend aan een fietser die was afgesneden door een auto en tegen een rotswand was gereden.

Eenmaal beneden reed ik ineens met Wilgo en we zijn samen naar de voet bande Col du Telegraphe gereden eerst in een grote groep later samen op ons eigen tempo. De groep ging net te hard voor ons. In het dal voelde het ook al warm aan ruim 30 graden, dat wordt nog wat als ik de Alp gaat beklimmen. Op de Telegraphe ging ik helemaal kapot, en ik moest er nog twee van die zware cols beklimmen. De warmte en dat ik de afgelopen week toch ziek ben geweest vrat aan me. Halverwege stond ineens Dirk met de motor, die mij van vers water en eten gaf. Boven na 1.15 uur ben ik ook uitgebreid gaan zitten in de schaduw en tegen Leo die ik weer zag na een “lange tijd” zie ik. “ik ga het niet halen ben nu al kapot”. Leo sprak me wel moed maar achteraf, zei hij eerlijk, ik had me twijfels of ik het zal halen. Na een een minuut of 10 kwam ik weer een beetje op krachten en ik heb me met volle moed op de fiets gezet richting de Galibier. Ik moet eerlijk bekennen , de Galibier ging naar behoren, zelfs Leo kreeg weer moed. Halverwege heb ik hem naar de anderen gestuurd, de afstand tussen de andere Bert, Jacco en Wilgo werd te groot, ik had te veel achterstand op hem om steeds het gat dicht te rijden. Ik red me wel, en hem me helemaal vol geladen met gels en andere eten.

De Galibier was hier al een beetje een slachtveld, ik ben zonder veel problemen boven gekomen. Het gaf me veel moreel, ook al omdat ik 2 uur eerder boven was als verleden jaar. Ik had wel me helm afgedaan tijdens de beklimming, dat is niet zo erg, maar als je hem niet opdoet tijdens de afdaling heb je een probleem. Bij de tunnel pas weer opgedaan en lekker met een groep naar de voet gereden van de Alp. Ik wist dat daar weer supporters op mij stonden te wachten. In bocht 20 zouden ze staan, dat gaf me een lekker gevoel, vooral dat ik ook onder aan de voet nog 1.55 uur had om naar boven te rijden voor zilver en dat was me doel.

Daar stonden ze in bocht 20, me aan te moedigen, wat een kick. Natuurlijk even gestopt , kreeg ik ook het flesje superwater van me zoon Toon (5) in me handen. Dit was zeer emotioneel voor mij, hij had gezegd “ papa deze moet je opdrinken als je de berg op fietst”. Met een brok in de keel, het water in de bidon gestopt. Ik heb ook letterlijk alles afgegeven aan hun wat ik af kon geven, zelfs me helm. Ik ging zo licht mogelijk omhoog naar het zeer warme Alpe Huez. Wat heb ik afgezien, de hitte (35+) begon me behoorlijk op te breken en natuurlijk ook de kracht ging langzaam weg. In bocht 15 ben ik in elkaar gestort, ik kon echt niet meer en ik heb het gras opgezocht. Ik moest gewoon naar me lichaam luisteren, in dat kleine stukje dat ik pas omhoog was geklommen, lagen er vele voor apengapen, EHBO en ambulance alles erbij. Na dat ik er een tijdje heb gelegen met me bidon in me hand, zag/hoorde ik Gerrit met de motor omhoog zag komen en ben toen op de fiets gestapt. Na verschillende stops en peptalks van Gerrit, me heel langzaam naar boven gesleept. Wat ben ik daar kapot gegaan, ik heb me daar op de flanken wel 4x gekloond, maar de moed niet laten zakken. Eenmaal boven krijg je zo kick, dat is onbeschrijfelijk. Maar als je kijkt hoelang het duurde voordat ik boven was, had ik beter kunnen gaan lopen, was ik eerder geweest. Ik deed over de Alp 2.40 uur, dat is geen tijd waar nu trost op mag zijn. Het hoogtepunt was wel, ik heb hem weer gezond uitgefietst en de tijd van 11.15 uur vraagt volgend jaar niemand meer naar. Ik ben wel geschrokken toen ik hard naar beneden ben gereden, hoeveel mensen er hulp kregen omdat ze in elkaar waren gestort. Bij ons wordt de wandelvierdaagse afgelast, omdat het te warm is, maar hier gaat het gewoon door. Eigenlijk ben ik “te hard” naar beneden gereden, dat kwam door privé redenen, Ik vond op dat moment dat ik wel op de limiet reed en alles onder controle had, maar Gerrit reed met de motor achter me en zag terecht dat ik te veel risico’s nam.
Ik ga de Marmotte voorlopig niet meer fietsen, ik ben gewoon niet gebouwd voor zo zware tocht, me spieren zijn gemaakt voor de sprint en niet voor een klimtoertocht.

Ik ben lang 1.94 en weeg 98 kilo, dan moet je grenzen weten en die heb ik nu bepaald.

Maar ik wil iedereen bedanken die het mogelijk heb gemaakt, om deze tocht te fietsen.
Ik heb genoten en dat is het belangrijkste.

BEDANKT

Stefan

 

advertenties