La Marmotte 2007 door Ramon

LA MARMOTTE 2007
Door Ramon Rozendom

In 2006 had ik spijt dat ik niet mee kon naar de Marmot 2006. Ik had veel trainingstochten mee gereden met diegene die de Marmot wel zouden rijden.
Ik ging eind 2006 wel in op de uitnodiging van Christian om de Marmot in 2007 te rijden.
Op vrijdag 12 januari was er een samenkomst met alle marmotten voor 2007. Wij hebben foto’s bekeken van 2006 en wie welke toertochten ging rijden.
Eerste afspraak was in de Ardennen 16 februari. Samen met Bert,Ria, Frank, Jaap, Chris en mij persoontje weekend in Warre verbleven. Christian had mooie tocht in de buurt van Houffalize van het internet gehaald en op zijn GPS gezet. Het was behoorlijk droog gebleven de afgelopen dagen maar het was nog behoorlijk drassig daar in de bossen. Ik moest er behoorlijk aan wennen om met mijn ijzeren ros door de bagger en de steile klimmen te ploeteren. Maar na een tijdje ging het al een stukken beter.
Jaap was goed in vorm, hij reed er met gemak rond met een hartslag van 120 waar ik met 180 rondreed.
Na de fietstochten zaten de fietsen onder de bagger, deze werden later in Houfalize afgespoten. Ik zag dat Christian zijn GPS gewoon met de tuinslang schoonmaakte ik dacht: ho is man.
Ria had s’avonds het eten klaar gemaakt, en het smaakte weer prima.
Trainingsweekend in maart en eind april ben ik niet mee geweest ivm ziekte en vakantie.
Voor mijn vakantie in mei heb ik Veenendaal en Amstel Gold gereden. De laatste tocht was eind april. Ik was om 3.00(jeetje pietje wat vroeg) vertrokken uit Wierden. Daar kon ik nog overheen komen maar het was s’ochtends 1 graad boven nul!!!. Ik sta niet echt bekend als de Neanderthaler van het oosten. Ik had dus behoorlijk koud. Na de Amstel Gold heb ik alle zalfjes/wondermiddelen gekocht om te gebruiken tegen de kou.(extra strong balsem)
Brand als de hel als de zon er opkomt maar je blijft in ieder geval warm.
In mei de Stefan Rooks Classic en Tilf Bastogne Tilf gereden. Nu was de kou niet probleem maar de regen. Bij de SRC hebben we bijna de hele dag regen gehad.
In het weekend van TBT hebben we overnacht bij Paul in Durbuy. Tijdens de tocht waren er ook twee motorrijders mee. Aad en Dirk. Probleem was alleen dat het van het begin van de tocht al regende en vrij mistig was. Voor hun waren de peilen slecht te zien zodat we Aad en Dirk de laatste kms niet meer gezien hebben.
In de laatste 20 km zat de Redoute nog in de route. Christian en ik zijn de Redoute over gegaan en zijn omgereden. Ja ik weet het, slappe hap, ik geef het toe, maar ik had al een paar dagen behoorlijk last van de rug en z´n Redoute is niet echt bevorderlijk voor de rug.
Ik hoorde later dat Bert problemen heeft gehad met de versnelling en dat Wilgo tot Bastogne gekomen was. De rest (Stefan, Frank, Jacco en Christian) hadden de tocht uitgereden. Jacco ging gelijk door naar huis en de rest bleven nog een nachtje in Durbuy.
Eind juni hebben we nog tocht in de Eifel gereden. Ik had er nog nooit eerder gefietst maar je had er behoorlijk mooie wegen en afdaling, ja vooral de afdalingen waren geweldig!!
We reden een dorpje door met ongeveer 70 km per uur zag ik ineens een verkeersbord met daarop de tekst maximaal 30 km/u. Ik dacht ja laten we maar is even remmen.
Geweldige afdalingen dus.
Zaterdag 30 juni overnacht bij Stefan (de Dons) in Maarssen. We zouden de volgende dag met z’n tweeën richting Le Bourg-D’Oisan rijden.
De volgende ochtend zijn we om 5.00 vertrokken. Het was nog vrij rustig op de weg. Onderweg kwamen we nog 2 jongens tegen die ook de Marmot zouden gaan fietsen. We vroegen hoelang ze er over de Marmot zouden gaan doen, 6.5 uur zei die gast. Stefan en ik dachten droom maar lekker verder maat. We kwamen ze paar dagen later tegen tijdens fietstocht richting La Berarde. Christian kon ze niet bijhouden dat zegt al genoeg.
We kwamen om 15.00 aan. Ria, Bert, Jacco, Erika en Jop waren al aanwezig.
Het was 30 graden en Stefan en ik hadden wel zin om even een ritje te maken. Probleem was alleen dat onze fietsen helemaal achterin de kar stonden. (ik had mijn fiets helemaal ingepakt met isolatie materiaal, achteraf was dat helemaal niet nodig geweest de fietsen waren ontzettend goed in de kar vast gezet, mijn complimenten nog daarvoor.)
Dus we waren nog even bezig om de fietsen uit de kar te halen. We hebben paar kilometers tegen de Ornon opgereden(Zaltbommelse dijk volgens sommige)
Volgende dagen beklommen we La Berarde, Glandon(Croix la Fere),
Ik ben blij dat we 4 juli niet de Galibier hebben beklommen in de regen en sneeuw. Toen we naar de Glandon reden had ik nog mijn bedenkingen om op de fiets te stappen. Het was wel droog maar ik dacht dat het zou gaan regen boven op de Glandon. Christian, Wilgo en Bert zouden gaan fietsen en ik zag dat zelfs Jaap, onze regenfietser, zijn spullen pakte.
Ik besloot dus ook om op te stappen. Het ging ontzettend goed de klim. Het was helemaal niet zo koud onderweg. Laatste 3-4 km waren het zwaarst. Op de top was het behoorlijk koud en ik was blij dat Stefan mij 2 jassen aandeed.(goede wielerverzorger)
Vrijdag was voor veel mannen een rustdag. Zelf ben ik, samen met Jaap, nog rustige keuvelend de Ornon opgereden. Goede voorbereiding voor morgen en het was een gezellig tochtje.

7 juli 2007 dag des oordeels. Ik was ochtends vroeg wel iets wat zenuwachtig voor de rit. 2 cols op een dag heb ik wel is beklommen maar dit was andere koek, dit waren er 4!!
Het was trouwens de eerste keer dat ik om 5.30 spaghetti at. Maar het smaakte goed.
We waren al vroeg bij de start en ik had van Christian al begrepen dat het behoorlijk snel ging richting Glandon vorige jaar.
Ik stond bij Jaap en zag dat hij een foto van zijn kinderen op het stuur het geplakt had, ik vond het mooi om te zien. Zelfde idee met het superwater van Stefan die hij van de kinderen had gekregen.

Om 7.15 was de start en het ging behoorlijk hard naar de voet van Glandon.
Bij de klim kon ik Jaap en Christian niet bijhouden, ik dacht: gewoon eigen tempo rijden dan komen we er vanzelf wel. Op de top had ik 1uur en 55 op de klok staan. Vlak voor de top stond Gerrit klaar met een bidonneke. Ik kon gelijk doorrijden en beginnen met de afdaling.
Begin van de afdaling zag ik klein bord op de plaats waar vorige jaar het dodelijke ongeluk was, rustig aan Ramôn laat die zotten je maar inhalen. Ik had het nog niet gedacht en ik zag voor mij iemand een binnen bocht inrijden en knalde bijna tegen een tegemoet komende auto aan.
Tijdens de klim voelde ik het al het onder in de rug en zei tegen mezelf: nog even de Galibier over en dan zien we wel verder als de Alp du Huez nog lukt.
Saaiste stuk was van voet Glandon richting de Telegraphe. Ik reed eerst in een groep maar die reed net iets te snel voor mij. Ik was druk aan het eten en drinken wanneer moet je het anders doen? Maar die kerels reden full speed ahead. (later zou ik eén van die gasten nog tegen komen op de Alp, liggend in de berm helemaal kapot) Bijna het hele stuk heb ik alleen gereden om mijn gemak. Net voor de Telegraphe ben ik even gestopt om de rug te strekken. Aan de voet van Telegraphe stond Gerrit weer met een bidon en banaan, maar bij het overhandigen van de bidon struikelde Gerrit en viel. Hij had zich gelukkig niet bezeerd, ik schrok toch behoorlijk.
Boven op de Telegraphe gestopt en een bidon gewisseld. Ik hoorde van Gerrit dat Christian en Jaap al behoorlijk voor op lagen. Volgens mij zat er al meer dan een half uur tussen en voor Gerrit zou het dus ook moeilijk zijn om ons drieën te bevoorraden. Het was ook de laatste keer dat ik Gerrit zou zien.
Klim van Galibier was prachtig, zeker het laatste stuk. Het weer was wereld van verschil tenopzichte van woensdag. Ik ben volgens mij 2 of 3 maal gestopt. Op de top was het behoorlijk druk en sommige gasten waren al over hun nek gegaan. Gezien wat er op het asfalt lag.
Nu was het alleen nog maar afdalen richting Alp du Huez. De klim had ik maandag nog gereden en ik wist dat de eerste paar bochten zeer pittige waren. Het is niet echt mijn berg, te druk en het plaatsje zelf is ook behoorlijk verpest met de hotels.
Het was behoorlijk druk tijdens de klim niet alleen fietsers, wat logisch is, maar ook met toeschouwers.
Op mijn kilometerteller zag ik dat het 35 graden was en samen met de klim was het zwaar zeer zwaar. Ik gooide bidon water over mijn hoofd ,dat was niet z’n goed idee. Ik kreeg zo zout in mijn ogen, dat schiet ook niet op dacht ik.
Bij bocht 2 had ik eigenlijk moeten stoppen, iedereen zat al paar uur te wachten en ik reed door. Je bent zo met die klim bezig.
Onderweg stonden de fietsers in de rij bij de watervallen om bidons te vullen of hun hoofd er onder te houden. Zelf had ik ook veel last van de warmte, jeetje wat was het warm.
Laatste kilometers kwam Christian (de Kip) naar beneden gereden: je haalt goud zei hij. Laatste stuk was vrij gemakkelijk en ik trok nog een sprintje naar finish. Eindtijd:8 uur en 41 minuten. Net 10min te kort voor goud maar ik had het gehaald. Ik had toch enig trots dat ik het gehaald had.
Bij de finish stonden allerlei kraampjes en banken. Voor de rest allemaal vermoeide fietsers. Verrek daar zat Jaap, hij zag er behoorlijk goed uit, het leek net of dat hij niet afgezien had.
Wij zijn gezamenlijk naar beneden gereden. In de afdaling kwamen we Wilgo en Jacco nog tegen. Stefan en Bert heb ik gemist en ik hoorde later van Stefan dat hij in de berm lag en ons wel had gezien. Bij bocht 2 was de groep al vertrokken.
Volgende ochtend zijn Stefan en ik omstreeks 9.30 vertrokken. We zeiden al tegen elkaar dat we het jammer vonden dat de week voorbij was.
Ik vond het een week om nooit te vergeten. En ik wil iedereen bedanken voor gezellige en goed verzorgde week.
Gerrit, Ineke en Christian van Doorn voor uitnodiging en voorbereiding. Daarnaast de motorrijders Leo, Dirk,Aart en Gerrit.

Good Goan,

Ramôn Rozendom

 

advertenties