La Marmotte 2007 door Frank

AVONTUUR IN DE ALPEN

Door Frank de Groot

Het is allemaal begonnen in april 2006.
Doordat ik zelf niet meer fysiek meewerkte in mijn baggerclub, steeg mijn gewicht tot boven de 114 kg schoon aan de haak. ( gezellig bedrijf , wijntje, borreltje etc.)
Dit begon behoorlijk in de weg te zitten, dus ben ik weer op kleine schaal gaan fietsen en hardlopen. Eerst op de gewone fiets waarvan ik de versnellingsnaaf naar 5 tourtjes kapot trapte en later op een Jan Janssen hybride wat al een stuk beter reed.
Inmiddels had ik van Christian gehoord dat hij en Gerrit met een aantal bekenden de Marmotte had gereden. Hiervoor had de club het voorjaar getraind in de Ardennen en op andere plaatsen, Dit maakte mij erg nieuwsgierig.
Ik had in oktober 2006 toch vakantie in het huisje te Durbuy, heb toen de stoute schoenen aangetrokken en 100 kilometer gereden rond La Roche. Het was een zonnige herfstdag en heb toen erg genoten van het fietsen. Anneke merkte wel op dat ik ‘s Avonds nog nooit zo stil was geweest. Dit kwam natuurlijk door de indruk die de omgeving op mij had gemaakt. ( of op mij billen?)
Hierna besloot ik te gaan trainen voor de Marmotte.
Hiervoor ben ik 2 tot 3 keer in de week gaan fietsen en hardlopen.
In maart 2007 ben ik de 1e keer mee gaan fietsen op de mountainbike in Houffalize.
We hebben aldaar 2 route’s gereden, in totaal 70 kilometer. Dit was echt een indrukwekkende dag voor mij. Grotendeels door het landschap waardoor je reed. ( ik had nog nooit op een mountainbike gereden in ruig terrein en ook door de lessen die je daar leert)
Ik had nog geen bril en merkte dit bij de 1e steile afdaling over een bospad met spoorvorming. Ik ben gelukkig heel beneden gekomen.
’s Avonds deze schrik heerlijk weggegeten met pasta van Ria en een glaasje rode wijn. De volgende ochtend nog een klein rondje gereden op niet te modderige paden. Ik stond halverwege ( je moet natuurlijk nooit aan Christian vragen om een minder steil, modderig of ongelijk parcours. Ik heb dit pas later in de training geleerd.) tot mijn knieën in de modder en heb de fiets maar op de schouder genomen en ben gaan lopen.
Het was in ieder geval een verschrikkelijk “mooie 1e training voor mij”.
Hierna verschillende trainingen in de Ardennen gehad met Ups en Downs voor mij. De ene keer reed ik met 2 vingers in mijn neus en de andere keer leek het of als ik stroop in m’n benen had en superlijm aan mijn banden.
Begin mei 2007 hebben we de 1e klassieker (Steven Rooks) gereden van 155 km. Ik heb van deze tocht echt genoten. Het parcours was mooi en het weer werd ’s middags ook mooi.
Eind mei hebben we de grote test “Tilf-Bastogne-Tilf” gereden, 235 km. Het begon allemaal regenachtig. Tot overmaat van ramp begaf bij Bert na 30 km zijn versnelling het en hij moest afstappen. Wilgo, Stefan(die ons later even bij fietste) en ik zijn als een groep verder gereden. ( Christian en Ramon waren op dat moment Bastogne al voorbij). ( We hadden de cavalerie al vooruitgestuurd).

Helaas moest Wilgo net voor Bastogne opgeven en ben ik met Stefan doorgereden. ( Ik heb pas later geleerd dat je conditie aan cyclussen is gebonden en dat je met een grote rit net geluk moet hebben dat het goed valt.)
Ik had echter die dag het geluk dat het goed viel en samen met Stefan, Ja een dikke MET, heb ik de hele tocht uitgereden.
Dan heb je pas een goed gevoel. Hierna nog veel getraind voor de Marmotte en op 1 juni 2007 ben ik samen met Jaap en Sanne vertrokken richting de Alpen. Tot aan Grenoble geen berg gezien. Maar die eerste bergen,..die waren behoorlijk indrukwekkend….slik!
Die dag ons geïnstalleerd in Bourg d’Oisans. De volgende dag de 1e training’s tocht gehouden. Hier ging mijn hart echt bloeien, wat is dit mooi fietsen (dat ik dit nog zag tussen al het zweet en hijgen door bij die eerste klimmen). We hebben halverwege nog wat gedronken met uitzicht op de besneeuwde Alpen toppen. Hierna de Gladon beklommen. Dit was alweer een stapje steiler en hoger maar ik voelde me goed en fietste voor mijn doen deze tocht soepel omhoog. ’s Avonds weer heerlijk met z’n alle gegeten waarbij ik de dames, Gerrit en onze motorrijders bedank en zeer waardeer voor hoe ze ons verzorgd en ondersteund hebben.

Woensdag zou de Galibier beklommen worden. De hele Van Doorn-wielercaravaan er op uit getrokken. Sanne bij Leo achterop de motor. In het dal was het redelijk zonnig en de temperatuur was niet verkeerd. Deze dag leerde ik dat dat niets zegt in de Alpen.
Halverwege de Galibier begon het te sneeuwen en dit werd naar de top alleen maar erger. Sanne kreeg gelijk haar vuurdoop op de motor. Wij verder gereden naar de Telegraph en daar op de top een kop koffie gedronken. Dit voelde aan alsof ik op wintersport was.
(Even terugkomen op de Galibier, deze was Indrukwekkend).
Tijdens de kop koffie besloten we dat we de Glandon van de andere kant zouden beklimmen.
Ik had toen besloten om niet te fietsen want ik was bang dat ik door de kou op de top ziek zou worden. Het bleek anders uit te pakken. Christian, Ramon, Wilgo, Bert, Jacco en Jaap zijn gaan fietsen. In het dal en het grootste deel van de klim was het mooi weer. Wij stonden regelmatig langs het parcours om de fietsers aan te moedigen. Op de top van de Glandon aangekomen betrok het weer en begon het te sneeuwen. Tijdens het wachten op de laatste fietsers ben ik tot op het bot koud en nat geworden.
De volgende morgen had ik bij het opstaan schuurpapier in mijn keel. Het was gelukkig een rustdag en met wat aspirientjes ging het al beter. Die dag in stralend weer de fietsen schoongemaakt en die avond vroeg naar bed gegaan.
Vrijdag, het schuurpapier was overgegaan in een raspvijl. Ik ben die ochtend alst test de 1e klim van de Gladon gaan fietsen om 8.00 uur. Die ging redelijk als ik maar genoeg bleef drinken en had een goed gevoel voor de volgende dag. Want dan was het zover..
Zaterdagochtend in alle vroegte pasta zitten eten en mij klaargemaakt voor de start. Met z’n alle naar de start gereden en om 7 uur was het zover. De Glandon op ging alles goed en geen last van mijn keel gehad. Ik kon alleen niet in hoog tempo fietsen want daar raakte m’n keel droog van met de nodige gevolgen. De afdaling van de Glandon ging ook goed op een stuiterende fietser naast mij na. Het gebeurde pal naast mij, een fietser die mij inhaalde, verkeerd remde en tegen een rotswand sloeg.
Dan verkramp je ook op zo’n moment van schrik. Op dat moment had ik een gevoel van dit wil ik niet, waar zijn Anneke, Sanne en Jasper..( Daar doe ik het allemaal voor).
Ik me vermant en doorgegaan. Hierna het valse plat waar ik niet in een lekker tempo kon komen om me aan te sluiten bij een ploeg. Ik kon niet hoger als 25 komen. Voor de Telegraph gerust en samen met Wim verder gereden. Tijdens de klim kreeg ik steeds meer last van mijn keer door het snelle ademen en heb toen 2 keer gerust samen met Dick en Jasper.
Onderweg van de Telegraph naar de Galibier begon ik steeds sneller buiten adem te raken en moest soms afstappen om de pijn in mijn keel weer te verminderen. Hierna is Wim met Dick verder gegaan zodat ze niet op mij hoefde te wachten.
Op de Galibier afwisselend stukken gefietst en gelopen en met veel pijn en moeite de top gehaald. Op dat moment zweette ik van de hitte, terwijl het koud was en klappertandde ik van de kou.
Daar ik Anneke had beloofd dat ik geen gevaarlijke dingen zou doen, heb ik besloten om af te stappen ( met pijn in m’n hart en tegen mijn gevoel). Hierna met de bus naar huis wat op zich op een achtbaan leek. Tijdens het uitstappen moesten er twee haastig naar de berm om te lossen, (die rit in de bus was toch wel een klap voor mijn trots, ik hou van Anneke,dus…)

Thuis aangekomen gelijk klappertandend onder de wol. Nog 2 dagen last gehad van de koorts en tegen het eind van de week was ik de keelpijn ook weer kwijt.
Zo eindigde mijn avontuur in de Alpen.
Maar ik had het nooit willen missen en ga deze rit zeker nog een keer rijden.

advertenties